بغل نداشتن ی جاهایی داره خیلی اذیتم میکنه.

از ارتباط نمی‌ترسم، از وابستگی و تکیه‌کردن می‌ترسم. آدم‌ها اشکم رو درمیارن.

بعضیا یه دروغایی میگن که ادم متعجب میشه چطور روشون شده بیانش کنن.

شونصدتا پیتزا می‌خوام.

اینکه تمام تلاشتو بکنی که هرچیز میشه و یا هرچیزی میشنوی نزنی زیر گریه و خودت رو کنترل کنی خیلی سخته.

از آدمایی که قدرتون رو نمی‌دونن فاصله بگیرید، خودتون رو نجات بدید.

هر ماجرایی درآخر به مرحله‌ی «بی‌خیال توروقرآن» می‌رسه.

حالا که می‌تونم هودی و دورس بپوشم انسان خوشحال‌تری‌ام.

آدم ها خیلی بی لیاقت تر از چیزی هستن که فکر میکنید.

بغل خواستن شده جزئی از من،جدا ک نمیشه روز ب روز بیشترم میشه.

جدی بنده‌ی بغل و نوازش‌های ریزم و بوس.

میشه اگه برام کاری نمیکنی، حداقل نمک روی زخمم نپاشی؟!

واقعا کلافه‌ام.