این سفارش‌هایی که ۴۵ روز طول میکشه تا برسن ناراحتم می‌کنن، شاید اون منی که ۴۵ روز دیگه هستم فلان چیز رو دوست نداشت خب.

پس کی قراره بارون بباره؟

کاش پاستا و پیتزا و زید و انیمیشن داشتم الان.

عمیقا واسه ادامه‌ی زندگی به یه اسپانسر احتیاج دارم.

بعضی وقتا حس می‌کنم دارم زندگیم رو هدر می‌دم.

ساعتم شکسته، قلبمم همین‌طور.

کاش این پی‌ام رو که خوندی پی‌ام بدی.

چاره‌ای نیست، فقط باید دووم آورد و گذروند، شاید که روزای بهتری‌ام بیاد. شاید.

تغییری که در زندگی‌اش رخ داده بود از چیزهای زیادی محرومش کرده بود، انگار بمبی خانه‌اش را ویران کرده باشد.

کاش یه گربه داشتم که شب‌ها منتظرم باشه.

بعضی وقتاهم اگه جدی بگیری باختی.

باید برم تراپی، زندگی بزرگسالی رو نمیشه یک نفره کنترل کرد.

دوسم نداره، اگه داشت خیلی کارا می‌کرد.

نمی‌دونم دلم بیش‌تر دوسپسر می‌خواد یا پاستا و پیتزا، دو راهی سختیه. نمی‌دونم غصه کدوم رو بخورم امشب.

در حال حاضر فکر میکنم همه‌ی آدم‌ها ناامید کننده هستن.

تا میام درمورد زندگی بزرگسالی غر بزنم یه صدایی از درونم میگه ساکت باش. اینم یه مرحله از زندگیه دیگه، این شرایط برای همه سخته و تو تنها کسی نیستی که داره اذیت میشه.