در حال حاضر فکر میکنم همه‌ی آدم‌ها ناامید کننده هستن.

تا میام درمورد زندگی بزرگسالی غر بزنم یه صدایی از درونم میگه ساکت باش. اینم یه مرحله از زندگیه دیگه، این شرایط برای همه سخته و تو تنها کسی نیستی که داره اذیت میشه.

جدی از ادما بدم میاد. اه

انگار هرچی بزرگتر میشی غمت هم بزرگتر میشه.

درسته خیلی غر می‌زنم اما زندگی اونقدراهم بد نیست.

انسانِ ناچار.

بابا ینی چی که یه بوس به ما نرسید از این زندگی.

سرما تو پوست و استخونم رفته.

دلم یه زندگی ادایی می‌خواد.

دلم ميخواد يه پارتنر داشته باشم
هر چيز چرت و پرتي كه ميبينم براش بخرم

دلم برای نولان تنگ شده.

آقا این امید واهیِ امروزِ ما چی شد پس؟ می‌خوام باهاش به کار‌ و زندگیم برسم.

زندگی واقعاً داره غافلگیرم می‌کنه (با این‌که هیچ‌ آدمی رو نمی‌ذاره جلوی پام که لوس و نازنازیم کنه)