انسانِ ناچار.

بابا ینی چی که یه بوس به ما نرسید از این زندگی.

سرما تو پوست و استخونم رفته.

دلم یه زندگی ادایی می‌خواد.

دلم ميخواد يه پارتنر داشته باشم
هر چيز چرت و پرتي كه ميبينم براش بخرم

دلم برای نولان تنگ شده.

آقا این امید واهیِ امروزِ ما چی شد پس؟ می‌خوام باهاش به کار‌ و زندگیم برسم.

زندگی واقعاً داره غافلگیرم می‌کنه (با این‌که هیچ‌ آدمی رو نمی‌ذاره جلوی پام که لوس و نازنازیم کنه)

مسخره‌ی هورمونام شدم جدی.

دوست خوب همیشه نجاته.

آدم دروغگو و لاشی از صد فرسخی‌ام مشخصه.

دخترای هات آذر به دنیا اومدن.

جدیداً حرف زدن هم چیزیو حل نمی‌کنه، فقط باید رها کرد.