بعضی چیزا حل کردنی نیست، بیخیال شدنیه.

یه پیتزای بدمزه خوردم و ناناحن.

نمی‌دونم من شکننده شدم یا مردم خیلی آزاردهنده شدن.

غم و ناراحتی‌های روزم رو می‌خوام تبدیل به پاستا کنم، شاید همه چیز بهتر شد.

همینکه هرروز صبح تختم رو ترک می‌کنم نشون میده آدم قوی‌ای هستم.

قوی بودن دلیل نمیشه غر نزنم.

اینقدر بدن درد دارم که کاش اصن بدن نداشتم.

این همه درد بکشیم که چی؟

کاش یه پیشی کوچولوی ناز و خوشگل داشتم و دغدغه‌ام اسم پیدا کردن براش بود.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
رندوم اغاااا