غم و ناراحتی‌های روزم رو می‌خوام تبدیل به پاستا کنم، شاید همه چیز بهتر شد.

همینکه هرروز صبح تختم رو ترک می‌کنم نشون میده آدم قوی‌ای هستم.

قوی بودن دلیل نمیشه غر نزنم.

اینقدر بدن درد دارم که کاش اصن بدن نداشتم.

این همه درد بکشیم که چی؟

کاش یه پیشی کوچولوی ناز و خوشگل داشتم و دغدغه‌ام اسم پیدا کردن براش بود.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
رندوم اغاااا

امید داشتن به آدما اینجوریه که بلاخره قراره ناامیدت کنن، نهایت یکی دو روز اینور اونور.

به هر آدمی روزها و فرصت‌هایی داده می‌شد که دیگر تکرار نمی‌شدند.

از امروز خوشم نمیاد.

من کی امضا دادم که می‌خوام قهرمان زندگیم باشم؟ نه من می‌خوام پرنسس توی قلعه باشه قهرمان بیاد نجاتم بده اصلا.

زندگی هرلحظه یک "اکه‌هی" بزرگه.