معمولی.

گاها دلم برای یه کسخلایی تنگ میشه که به عقل داشتنم شک می‌کنم.

الان وقت خوابه نه که حوصله سررفتن. ای بابا.

بغل با بوس می‌خوام، بغل بدون بوس فایده نداره.

بعضی وقتا حس می‌کنم صدام حتی به خودمم نمی‌رسه دیگه.

قلب دختربچه‌ی درونم انقد رقیق شده که می‌تونم ساعت‌ها زار بزنم و پاهام‌و بکوبم رو زمین.

موهام شونصد و یکی بامزه شده.

تو جهان موازی من گربه‌ام که صاحبش می‌خواد بغلش کنه ولی با اینکه دلش می‌خواد داره ناز می‌کنه. در نهایت هم به بغل می‌رسه و میو.

زندگیه دیگه بابا.

گاها دلم می‌خوای بیخیال همه چیز شم و تو تختم بمونم.

فردا دوباره داستان داریم. (باید زندگی کنیم.)

آدمیزاد یه روز به خودش میاد و میبینه بزرگ شده، شایدم پیر و فرتوت اما هنوز نه اونی که باید هست نه اونجوری که باید.

دلم می‌خواست یه داف آکادمیک می‌بودم ولی حتی یه داف معمولی‌ام نیستم.