بعضی وقتا حس می‌کنم صدام حتی به خودمم نمی‌رسه دیگه.

قلب دختربچه‌ی درونم انقد رقیق شده که می‌تونم ساعت‌ها زار بزنم و پاهام‌و بکوبم رو زمین.

موهام شونصد و یکی بامزه شده.

تو جهان موازی من گربه‌ام که صاحبش می‌خواد بغلش کنه ولی با اینکه دلش می‌خواد داره ناز می‌کنه. در نهایت هم به بغل می‌رسه و میو.

زندگیه دیگه بابا.

گاها دلم می‌خوای بیخیال همه چیز شم و تو تختم بمونم.

فردا دوباره داستان داریم. (باید زندگی کنیم.)

آدمیزاد یه روز به خودش میاد و میبینه بزرگ شده، شایدم پیر و فرتوت اما هنوز نه اونی که باید هست نه اونجوری که باید.

دلم می‌خواست یه داف آکادمیک می‌بودم ولی حتی یه داف معمولی‌ام نیستم.

این نجات دهنده که من می‌بینم بنظر نمیاد آنچنان کاری از دستش بر بیاد.

‏هر از گاهی وسط کار و درس قلبم مچاله می‌شه ولی چیکار می‌شه کرد؟

کاش یکی اینقدر محکم و طولانی بغلم کنه که تو وجودش حل شم. چون من دیگه نمی‌تونم یک انسان کامل باشم. تحمل و ظرفیت‌ام تموم شده، می‌خوام جزئی از یک انسانِ دیگه باشم.

جدی دلم نمی‌خواد فردا شنبه باشه.

جدی نمی‌دونم بعدا قراره بگم این روزا و سختی‌هاش می‌ارزید یا اینکه پشیمون باشم.