کاش کوچولو بودم اما دیگه آدم بزرگم

از آدمایی که چت رو دو طرفه پاک میکنن متنفرم.

آخرین شاخه‌ام پژمرد.

خستم حتی از گله کردن .

عادی نمی‌شه. عادت هم نمی‌شه. یک‌چیزی می‌شه که نمی‌دونی اسمش رو چی بذاری.

این قضیه‌ی هرروز سرکار رفتن اصلا جالب نیست، خوشم نمیاد.

دیشب خیلی جالب بودم.

زندگی جالب تر بود اگه آدمای اشغال وجود نداشتن.

مهم نیست چقدر فرار کنی، غم بلاخره یجایی یقه‌ات رو میگیره.