آخرین شاخه‌ام پژمرد.

خستم حتی از گله کردن .

عادی نمی‌شه. عادت هم نمی‌شه. یک‌چیزی می‌شه که نمی‌دونی اسمش رو چی بذاری.

این قضیه‌ی هرروز سرکار رفتن اصلا جالب نیست، خوشم نمیاد.

دیشب خیلی جالب بودم.

زندگی جالب تر بود اگه آدمای اشغال وجود نداشتن.

مهم نیست چقدر فرار کنی، غم بلاخره یجایی یقه‌ات رو میگیره.

امشب یه پیشی کوچولوعه زد قدش باهام. خیلی بامزه بود.

شب سعی می‌کنی با غمت کنار بیای و صبح که بیدار میشی با یه غم جدید روبرو میشی.

چه زشت که در انتهای روز یکی نیست یه لیوان چای دستمون بده و ماچمون کنه برای تاب اوری آنچه گذشت.