زندگی همینه. هی میخوری زمین، هی بلند میشی لنگ میزنی و ادامه میدی.

نمی‌دونم دلم می‌خواد تو تخت بمونم و از جام تکون نخورم یا اینکه بیرون باشم و قهوه بخورم. اه

متاسفانه آدما همیشه از فرصتی که بهشون می‌دم برای ناامید کردنم استفاده میکنن.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
عاشق عکساتم، بیشتر برامون بزار

اجازه بدید عکسم با اقای موزی رو بذارم پس

کار کردن سخته ولی بعضی روزا واقعا بامزه‌اس و خوش می‌گذره.

این زندگی، زندگی بشو نیست.

هربار میگی دیگه ازین بدتر نمیشه و زندگی بهت ثابت میکنه که میشه.

دیگه بعدا و فردا و از شنبه معنی نمی‌ده.

اینکه ممکنه یکم دیگه همین ساده‌ترین چیزهایی که داریم حسرت باشه برامون واقعا ترسناکه.

من نمی‌خوام بنویسم مراقب خودت باش وقتی می‌دونم نه زورت می‌رسه نه کاری ازت برمیاد. این حجم بیچاره بودن رو نمی‌خوام و نخواستن هم باعث نمیشه کاری ازم بربیاد. اه

نمی‌دونم چقدر دیگه ممکنه بتونم اینجا بنویسم، بتونم از گوشیم استفاده کنم، آدم‌هایی که دوست دارم رو ببینم یا حتی از پشت گوشی باهاشون صحبت کنم، نمی‌دونم دقیقا که ممکنه ساده‌ترین چیزها برام تبدیل به حسرت شه، کاش نشه، کاش هیچوقت اون شکلی نشه. ولی خب ممکنه دیگه، کی می‌دونه فردا چطور می‌شه؟هیچکی.

قدر کسایی رو که حالتون رو پرسیدن، زنگ زدن، پیام دادن، بدونید.

دوسم دارین؟

Too soft for this world