اوضاع یکجوریه که آدم مدام به پریدن از پشت بوم فکر می‌کنه.

نمی‌دونم می‌خوام کله‌ام رو کچل کنم یا بلوند!

این همه بگا رفتن و بیچاره بودن کی عوضش در میاد؟ برعکسش رو کی تجربه می‌کنیم پس.

“توی جنگ” بودن رو امروز با پوست و استخون حس کردم. وحشتناکه همه چیز.

نوشته بود “دلم می‌خواد فکر کنم زندگی هنوز نمرده”

آدم بعضی وقت‌ها حس می‌کند دارد عقلش را از دست می‌دهد. در حال دیوانه شدن است.

زندگی سراسر “eww eww”

تابستون اینجوریه که از حموم در نیومده دوباره باید برگردی حموم.

اینکه پنجره اتاقم رو به دیواره ناراحت کننده‌اس، کاش یه درخت سبز پشتش بود یا نه اصلا، کاش می‌شد بازش کرد و آسمون رو دید، ماه رو دید و ازش تعریف کرد.

امروز رو دوست داشتم، از صبح که بیدار شدم تا الان که تازه برگشتم خونه. واقعا روز خوبی بود.

بردگیم بازی کردن یکی از جالب‌ترین تجربه‌های زندگیم حساب میشه.

البته همه مردیم، سفینه‌مون هم به زمین نرسید.

احتیاج دارم یکی نازم رو بکشه، چه وضع زندگیه خب.

-گاهی حس می‌کنم دنیا برام جایی نداره.

شروع کن بعد کم کم بهترش میکنی.