روزی که یاد بگیرم ذره‌ای به آدم‌ها امید نداشته باشم، کلی از ناراحتی‌هام کم میشه.

جلاتو می‌خوام، به قدری که می‌تونم بابتش گریه کنم.

یکی بیاد برم داره ببرتم جلاتو بخوریم، بعدم برم گردونه خونمون. ممنون.

عیبی نداره که داره سخت می‌گذره، عوضش قوی‌تر میشم.

بعضی روزاهم پیش خودت فکر می‌کنی خب بعدش چی؟ فرداهم همین شکلی اصلا، پس فردا چی؟ پسون فرداش چی؟ تا کی همین؟ بعدشم همین؟ کجا می‌خوای بگی همین بسه؟ میگی اصلا؟ اگه نگی چی؟ اگه نگی خیلی حیف می‌شه بنظرم، چون آدم بلاخره یک روزی، یکجایی باید خودش رو نجات بده از ناراحتی و بدبختی.

واقعا کاش زندگی اجازه بده من لوس‌ترین ادم دنیا باشم ولی اینجوری قوی نشم

تا وقتی که جیش برام تعیین تکلیف می‌کنه نمی‌تونم باور کنم ما اشرف مخلوقاتیم.

بنظرم کار بسه
من نیاز دارم به زندگیم هم برسم اه.

زندگی معمولی بسه، ادامه‌اش رو پرنسس باشم لطفا.

من ناراحتم که فردا کله‌ی صبح باید پاشم و برم سرکار.

یا باید من خوشگل باشم، یا اتاقم.

من امروز نه دیگه غر می‌زنم نه از کلمات زشت استفاده می‌کنم. قول می‌دم.

یجوریه انگار همه تکلیفشون مشخصه و می‌دونن چیکاره‌ان و فقط من یه لنگه پا در هوا وایسادم وسط زندگی.

شببخیر!

(اصلا هم بخاطر این نیست که اگر انتخابش با من بود همین الان یه بلیط یک‌طرفه به مقصد تهران می‌گرفتم)

ولی کاش منم ایران نبودم.