این مرحله از زندگیم پر از روزاییه که حس می‌کنم دیگه کشش ندارم، اما باز صبح می‌شه و ادامه می‌دم. انگار یه نیروی نامرئی از ناکجا میاد، دستمو می‌گیره و منو سمت زندگی هل می‌ده.

من به پسته خام 100/10 می‌دم واقعا.

دیگه اینجوری نیست که وسط زندگی دچار فروپاشی روانی بشم بلکه درواقع دارم وسط فروپاشی‌های روانی گاها زندگی‌ام می‌کنم.

هی قیمتارو چک می‌کنم، هی بیش‌تر قلبم می‌شکنه.

قهوه بخور، غصه نخور.

دستم رو سوزوندم، ناراحتم. قراره جاش تا ابد بمونه.
همیشه یک دلیل برای غصه خوردن هست.

دیگه وقتشه دختر خوشگله‌ی یکی باشم.

برای بی‌پول شدن خیلی زود بود، کو تا حقوق بعدی!

خوشگلم ولی چه فایده!

توجه و محبت مورد نیازم رو از زندگی دریافت نمی‌کنم.

وقتایی که حوصله ندارم ولی بازم پا می‌شم و مسواک می‌زنم احساس می‌کنم یک قهرمانم.

ترک درونم برای صبحونه‌ی روز تعطیل بربری می‌خواد.