منم امروز اصلا امادگی زندگی کردن و ندارم.

تنها راه مقابله‌ام با عصبانیت و خشم، شکلات خوردنه.

اگه هیچوقت هیچی فراموش نشد چی؟

اگه هیچوقت حالمون بهتر نشد چی؟

ای بابا. گذشتن و رفتن پیوسته هفت پدر ما رو در آورد.

دنیا خیلی خوشگله و من هنوز یه ذره‌اشم ندیدم.

ناراحتم نکن، زندگی همین‌جوریشم به اندازه کافی سخت هست.

یک هفته‌اس اتاقم مرتبه چون دارم با‌ جمله‌ی “هرچیزی رو که بر میداری بذار سرجاش” پیش می‌رم.

عکسای امروزم اینقدر بامزه شدن که فلش بدید بچه‌ها

مسافرت می‌خوام، ازین مسافرتا که تا مدت‌ها میشه از خاطراتش گفت.

آخه این همه غصه چطور تو دل کوچیک ما جا می شه؟

هرروز یه داستانی هست.