ناراحتم نکن، زندگی همین‌جوریشم به اندازه کافی سخت هست.

یک هفته‌اس اتاقم مرتبه چون دارم با‌ جمله‌ی “هرچیزی رو که بر میداری بذار سرجاش” پیش می‌رم.

عکسای امروزم اینقدر بامزه شدن که فلش بدید بچه‌ها

مسافرت می‌خوام، ازین مسافرتا که تا مدت‌ها میشه از خاطراتش گفت.

آخه این همه غصه چطور تو دل کوچیک ما جا می شه؟

هرروز یه داستانی هست.

امشب رو می‌تونم دیر بخوابم، چون فردا تعطیله.

یه جنگل دارم تو کله‌ام.

نمی‌شد یا نمی‌خواست که بشه؟

از یه جایی به بعد انگار دیگه تیکه‌هات جمع نمیشه، هی کم میشه ازت، تیکه تیکه میشی و هیچ وصله پینه‌ای حتی برای سر هم کردنت هم نیست، هیچی نیست تا بلاخره یک روز تموم شی.