یه جنگل دارم تو کله‌ام.

نمی‌شد یا نمی‌خواست که بشه؟

از یه جایی به بعد انگار دیگه تیکه‌هات جمع نمیشه، هی کم میشه ازت، تیکه تیکه میشی و هیچ وصله پینه‌ای حتی برای سر هم کردنت هم نیست، هیچی نیست تا بلاخره یک روز تموم شی.

عیب نداره، زندگی همین شکلیه دیگه.

من غصه‌هام رو خوردم، الان دیگه دنبال خوش‌حالی‌ام.

آدمایی که فکر میکنن پارتنرشون قراره نجاتشون بده و همه مشکلاتشون رو حل کنه هم عجیبن، انگار انتظار یه قدرت ماورایی دارن، در حالی که طرف مقابل خودشم داره غرق میشه.

تاج گل خوشگل می‌خوام.

خواسته‌هام تمومی ندارن.

ببخشید که یهو ناپدید میشم، زندگی یهو معناش رو از دست میده.

به خوابیدن تا لنگ ظهر 10/10 می‌دم.