صدای رعد و برق، می‌رم پشت پنجره و می‌بینم یه صدای تو خالی بوده بدون بارون. آدم‌ها هم گاهی فقط ادعان،نه؟
دیگه صدا به وجدم نمیاره.
گوش تیز می‌کنم، اینبار صدای ضربات بارون رو شیشه‌اس. مثل وقتی که آدم درست زندگی‌رو پیدا می‌کنیم. لبخند رضایت رو لبم و می‌رم سمت کمد دنبال بارونی، دنبال بوت. می‌پوشم و پله‌هارو دوتا یکی می‌کنم. رسیدم حیاط ولی بارون رفته. صبر می‌کنم، نمی‌آد. بر می‌گردم خونه و به بدشانسیم می‌خندم، وسایلا بر می‌گردن تو کمد. حالا که دوباره روی تخت دراز کشیدم، بازم صدای بارون می‌آد. دیگه نمی‌رم بیرون. دیگه حوصله آدم درستی که رفته و دیر برگشته رو ندارم.

گربه‌ی عزیزم ببخشید که نمی‌تونم خانوادمو راضی به داشتنت کنم.

دلم می‌خواست عکاسی حرفه‌ای بلد باشم، نقاشی‌هایم زبان زد دوستان باشد. هنرمندی که شناخته شده و به چشم آمده، امّا، امّا مثل خیلی‌ها افتادم تو تله‌ی تجربی بخون و هنر رو کنارش داشته باش.

کارم نصفه نیمه و رها موند، چرا؟ چون رنگ ماژیک تموم شد. یک جورایی دل به کار نداد. بعضی وقتا بهونه‌ها همون رنگ تموم شدنه زندگی منن. دارم راجب همون لحظه‌ها حرف می‌زنم، همون وقت‌هایی که ترک دیوار هم دلیل خوبیه برای به تعویق انداختن کارهایم. راضی نیستم، اما خیلی ناراضی هم نیستم. این روزها کمرنگم اما آروم.

این روزها بهونه‌های تنبلی‌ام ساده‌تر از همیشه هستن. فکر کنم فرد دیگری که مدام اصرار داشت کارها عقب نیوفتند، به موقع انجام شوند؛ استعفا داده است.

ممنون:)) می‌بینمش حتما.