نمیشه هم کار کرد هم ساعتای خوبی کلاس برداشت. تمام زندگیم داره تبدیل میشه به تداخل.

کلا نمیشه هم دانشگاه رفت و درسارو خوب پاس کرد ، هم روزی هفت ساعت کار کرد ، هم سالم زندگی کرد ، هم روابط اجتماعی عالی ای داشت ، هم به کارای مورد علاقه اش رسید و هم خلاق بود.

اخر شبم که میرسم خونه ، به این فکر میکنم که چیم کمه ؟ دیگه باید چیکار کنم ؟

دیگه حتی با کلمات هم نمی‌تونم توضیح بدم این حجم از غصه و درد تو وجودمو.

زندگی ام کمی بوی خوش، کمی رنگ و اندکی عشق کم دارد.

ترم جدید که شروع شه، سه روز هفت و نیم صبح کلاس دارم. قراره فحش‌های جدید یاد بگیرید تو اون روزا.

Dear me, I know you are tired but you can handle this.

بخدا حرف زدن با من خیلی سخته می‌دونم
ولی شما تلاش کنید

امیدوارم سکوت طولانی من در نوشتن به رابطه‌ی کتبی ما لطمه نزده باشد. حالا من گوشه‌ی کوچکی از دنیا دراز کشیده‌ام، پر از حرف و احساس، مثل لیوان لبریز شده. یادم نمی‌آید چگونه دور از غم، ناراحتی یا جمله‌های یکی دو خطی بنویسم.