دیگه حتی با کلمات هم نمی‌تونم توضیح بدم این حجم از غصه و درد تو وجودمو.

زندگی ام کمی بوی خوش، کمی رنگ و اندکی عشق کم دارد.

ترم جدید که شروع شه، سه روز هفت و نیم صبح کلاس دارم. قراره فحش‌های جدید یاد بگیرید تو اون روزا.

Dear me, I know you are tired but you can handle this.

بخدا حرف زدن با من خیلی سخته می‌دونم
ولی شما تلاش کنید

امیدوارم سکوت طولانی من در نوشتن به رابطه‌ی کتبی ما لطمه نزده باشد. حالا من گوشه‌ی کوچکی از دنیا دراز کشیده‌ام، پر از حرف و احساس، مثل لیوان لبریز شده. یادم نمی‌آید چگونه دور از غم، ناراحتی یا جمله‌های یکی دو خطی بنویسم.

کاش می‌شد برم و تو نقاشی‌ها یا نوشته‌هایی که مفهومی دارند زندگی کنم. زندگی خودم زیادی خط خطیه.

این زندگی‌ رو که نشه توش چیپس خورد بخاطر گلو درد، باید بدیمش سگ بخوره.