خلاصه عزیزان:
«راهتو برو بوق نزن!»

به گذشته فکر می‌کنم و قبل اینکه برم تو لاک خودم، دور و برم رو نگاه می‌کنم. لبخند میزنم. سرت رو بالا بگیر صادق. به رویاهات نزدیک شدی. سرت رو بالا بگیر.

سخته، خیلی هم سخته ولی مگه یادت رفته؟!
«همینه که هست، باهاش کنار بیا.»
پس لبخند بزن و ادامه بده.

ماشین تمیز، راننده مودب، موزیک خوب.
چی میخوام دیگه! بریم شمال عمو اسنپی.

بهار ما گذشته آقا

اساس طراحی پاییز برای خواب بوده!

و هست.
صبح بخیر!

نترس و ادامه بده.

ترسیدی‌ هم ادامه بده!

هوم؟

متوجه شدم از مدرسه بدم نمیومده. من درس خوندن رو دوست داشتم. نظم رو دوست داشتم. حتی صبح بیدار شدن رو دوست داشتم. از آدم‌ها بدم میومده!

«احترام به هنر از سیاست بالاتره»

روزهای هفته از دستم در رفتن! خدارو شکر غروب جمعه رو هم با خودشون بردن.

یاد گرفتیم گوشمون به زنگ آخر باشه.
تا قبلش هیچ غلطی نمیکنیم چرا؟

هایده باشه، کار تمومه.

من هنوز زنده‌ام کارفرما‌ها !

پوستِ کلفتم محافظ روحیه‌ام شده.

این مسیر سنگ داره، سگ داره، سگ شدن داره ولی یادت نره که آخر هم داره.

این خارجیا سفر به ایران رو به چشم ماجراجویی میبینن. آشغال مگه اومدی سافاری؟!

ما یه رفیق داشتیم، این بنده خدا یه روز وقتِ خالی نداشت، یا سرکار بود یا به محضِ اینکه تموم می‌شد می‌رفت پیشِ یکی از رفیقاش، هربار بهش زنگ بزنم می‌گفت بیرونم، فلان‌جام، با فلانی‌ام، انقدر اینوَر اونوَر بود که ماهی یبار می‌دیدیمش. یبار وقتی بعد از یه ماه دیدمش بهش گفتم تو که این همه دورت شلوغه از این حجم روابط اجتماعیت خسته نمی‌شی؟ خیلی رک گفت‌ " من تا وقتی از دستِ خودم فرار کنم حالم بهتره. "