ترسیدی‌ هم ادامه بده!

هوم؟

متوجه شدم از مدرسه بدم نمیومده. من درس خوندن رو دوست داشتم. نظم رو دوست داشتم. حتی صبح بیدار شدن رو دوست داشتم. از آدم‌ها بدم میومده!

«احترام به هنر از سیاست بالاتره»

روزهای هفته از دستم در رفتن! خدارو شکر غروب جمعه رو هم با خودشون بردن.

یاد گرفتیم گوشمون به زنگ آخر باشه.
تا قبلش هیچ غلطی نمیکنیم چرا؟

هایده باشه، کار تمومه.

من هنوز زنده‌ام کارفرما‌ها !

پوستِ کلفتم محافظ روحیه‌ام شده.

این مسیر سنگ داره، سگ داره، سگ شدن داره ولی یادت نره که آخر هم داره.

این خارجیا سفر به ایران رو به چشم ماجراجویی میبینن. آشغال مگه اومدی سافاری؟!

ما یه رفیق داشتیم، این بنده خدا یه روز وقتِ خالی نداشت، یا سرکار بود یا به محضِ اینکه تموم می‌شد می‌رفت پیشِ یکی از رفیقاش، هربار بهش زنگ بزنم می‌گفت بیرونم، فلان‌جام، با فلانی‌ام، انقدر اینوَر اونوَر بود که ماهی یبار می‌دیدیمش. یبار وقتی بعد از یه ماه دیدمش بهش گفتم تو که این همه دورت شلوغه از این حجم روابط اجتماعیت خسته نمی‌شی؟ خیلی رک گفت‌ " من تا وقتی از دستِ خودم فرار کنم حالم بهتره. "

چرا وسط جرئت حقیقت‌هاتون فقط زنگ میزنین؟!

به جامعه برگردیم!
خوش میگذره.

کار، پاره تا دیر وقت.

اینقدر خستم که فقط بغلت.

هی! وقتی نمونده‌ها، مگه قراره چند سال عمر کنیم؟
وقت میکنی همه‌ی‌ چیزایی که میخوایم رو بهمون بدی ؟!

جو گندمی بشیم و باشی.

خیلی خوش میگذره که: «مگه چندبار زندگی می‌کنیم؟!»