بله آقای جارموش، همینطوره:
“Only lovers left alive”

ماشین هم نداریم با کارواش بردنش شرایط جوی رو ببریم زیر سوال.

آدم‌ها تغییر نمیکنن.
تغییرشون بدید!

این متن‌هایی که کلی مینویسن بعد تهش میگن: «ولی‌ من در مورد فلان صحبت نمیکنم.» که هر روز هم داره سخت‌تر میشه رو متوجه نمیشم.
تحت فشاری؟ خطری تهدیدت میکنه؟ حرف بزن خب زبون بسته!

به سبک دکتر استاپ و با یاد گذشته:
«بسم الله الرحمن الرحیم…»

جاج فیس و این صحبتا نیست.
ولی مهاجرت یه عده، انگیزه‌ی ما میشه.

هالووین فقط وقتی که گرسنمه.

شکوندن زنجیرها توان می‌خواد. تحمل زخم‌های بعدش، توان بیشتر.

شما آسمون رو ببین.
البته که سخن خواب خوش‌تر است.

ولی بنظرم برای ما ایرانی‌ها درستش: بگا درمانگره

احتیاج به “بی احتیاجی” دارم.

شما یه دیقه بیا اینجا.

عشق‌ میکنم وقتی میبینم چیزی که با علاقه به یکی یاد دادم، ثمره داشته.

یه طوری تو توییتر همه ماهی بالا ۲۰۰ ۳۰۰ درمیارن که ما داریم چه غلطی میکنیم؟

بدنم صدای پیرمردا رو میده، انگیزه‌ام با صدای بچه‌ گونه میپره وسط حرفش!

اینقدر 🫷🏽 🫸🏽 پول میخوام.
اینقدر 🤏🏽 دارم.

ما، نفرین شده‌ایم.

نبود این چندتا صفر جلو قیمت دلار باید قصه‌ی بابا بزرگمون باشه، نه حافظه‌ی ما.

ولی آبگوشت همه‌چیزه.

باشگاه دردش رو کم میکنه.