@MSRT1
@hampaketab
سوالات آزمونMSRT 18اسفند 96

اشیاء میکروسکوپیکی که قادرند خودشان را در سیالات به جلو برانند، استفاده‌های بسیاری، همچون تحویل هدفدار داروها در جریان خون، دارند. پیشنهاد جدید نشان می‌دهد که یک ساختار ساده و ویژه قادر است خودش را در درون سیال به پیش براند؛ کره‌ای توخالی که مکرراً مچاله شده و خودش را تحت فشار بازیابی می‌کند. پژوهش‌گران این اثر را برای یک پوسته‌ی کشسان بزرگ نشان داده‌ و پیشنهاداتی برای مینیاتورسازی آن‌ها داده‌اند.

یک شناگر مکانیکی باید مجموعه‌ای دوره‌ای از تغییرات شکل را تحمل می‌کند تا به طریقی یک نیروی خالص را به وجود آورد. برای اشیاء بزرگ، حرکت خالص می‌تواند با ایجاد ضربه‌ی روبه جلویی سریعتر از ضربه‌ی روبه عقب ایجاد شود، اما این عمل برای اشیاء میکروسکوپیکی که آب را به عنوان مایعی با ویسکوزیته‌ی بالا تجربه می‌کنند، کارساز نیست. برای یک شناگر کوچک، این حرکت معکوس جابجایی مساوی و مخالفی، بدون توجه به سرعت تغییر حالت، را ایجاد می‌کند. نتیجه آن‌که شناگر قادر نخواهد بود تا به جایی برود.

به گفته‌ی گونو کوپی‌یر (Gwennou Coupier) از دانشگاه گرنوبل آلپ و مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه (CNRS): «یک گوش‌ماهی کوچک و ساده که بتواند تنها پوسته‌‌اش را باز یا بسته کند قادر به شناکردن نیست حتی اگر پوسته‌ی بسیار سریع‌تر از باز شدنش بسته شود. بنابراین قطعات شناگر میکروسکوپیکی عموماً حداقل به دو درجه‌ی آزادی نیاز دارند مثل دو جهتی که در آن تغییر شکل دهند؛ چیزی که سبب می‌شود تا کنترل آن‌ها به شکل بالقوه‌ای پیچیده‌تر شود.







یک طرح جدید عبارت است از کره‌ای که با تغییراتی در فشار اعمالی، مچاله شده و سپس دوباره متورم می‌شود. این شناگر شکل‌های اندک مختلفی را در طول دوفاز چرخه‌ایِ تورم-افتِ تروم تجربه می‌کند که شارش نامتقارنی را در سیال پیرامونی‌اش (فلش‌ها) تولید کرده و باعث می‌شود رو به جلو حرکت کند.





اما کوپی‌یر و همکارانش دریافته‌اند که اگر نیمه‌ی دوم چرخه دقیقا معکوس نیمه‌ی اولش نباشد، این محدودیت را می‌توان رفع کرد؛ چیزی که آن‌ها برای مورد ساده‌ی یک پوسته‌ی کروی کشسان بدست آورده‌اند. اگر فشار بیرونِ پوسته بیشتر از درون آن باشد، پوسته به شکل کاسه فرورفتگی می‌یابد. اما پژوهش‌گران نشان داده‌اند که این فرورفتگی شامل جمله‌ی اندک‌مختلفی از شکل‌هاست که به پوسته این امکان را می‌دهد تا رانش خالصی را تولید کند. بنابراین این شناگری تنها با یک تک‌پارامتر قابل کنترل است: اختلاف فشار بین درون و بیرون پوسته.

کوپی‌یر و همکارانش اثبات کرده‌اند که این نیروی محرکه‌ی لاستیک‌مانندِ (الاستومریک) بالن کروی به پهنای ۵ سانتی‌متر به یک پشتیبان متکی است و با یک پمپ هوا متورم می‌شود و از تورم در می‌آید. وقتی این پوسته در آب غوطه‌ور می‌شود، چرخه‌ی تورم-افتِ تورمِ کره یک جابجایی تقریباً در حدود ۷/۰ میلی‌متر ایجاد می‌کند و وقتی ویسکوزیته‌ی سیال ۱۰۰۰۰ برابر بیشتر از آب باشد، این جابجایی به ۴/۱ میلی‌متر می‌رسد. برای ویسکوزیته‌های بیشتر از آن کشش‌هایِ در خلاف جهت در طول تورم و افت تورم تا حد زیادی هم‌دیگر را خنثی می‌کنند.

با این حال، وضعیت در ویسکوزیته‌های بالا و پایین باهم یکی نیست. در درون آب این کره با مکش سیال به درون گودی با نیروی اندکی بیش‌تر از آنچه برای هل دادن آن استفاده می‌شود، به جلو حرکت می‌کند. اما در ویسکوزیته‌های بالا، نیروی پیشران از اصطکاکِ سطح پوسته ناشی می‌شود؛ وقتی که برخلاف محیط پیرامونی کشیده می‌شود. به بیان کوپی‌یر: «این شبیه آن است که شما در یک لوله‌ی باریک میخزید: شما با استفاده از اصطکاک دست‌ها و پاهایتان بر روی دیواره حرکت می‌کنید».

این مورد آخر (رژیم ویسکوز) شرایط کره‌ای ۱۰۰۰ برابر کوچک‌تر را که در آب شناور است تقلید می‌کند که در آن اثرات ویسکوزیته بزرگ‌تر است. یک راه برای کنترل تغییر شکل‌ها تغییر فشار خارجی خواهد بود. برای مثال با گذردادن امواج مافوق صوتی از سیال.

هوارد استون (Howard Stone) از دانشگاه پرینستون که متخصص مکانیک سیالات است می‌گوید که شواهدی که بر وجود نیروی پیشران در این سیستم‌های کروی وجود دارد، جدید و متقاعدکننده هستند. به گفته‌ی وی: «می‌توانم بعضی از انتقال‌های جهت‌دار را فرض کنم که در آن حباب‌های کوچک را تزریق کرده (مثل وقتی که دارو در پوسته‌ها گنجانده شده‌اند) و سپس جهت آن‌ها را به سمت مسیری با یک منبع فشار خارجی (صوت) هدایت می‌کنید».

اینکه این سیستم‌ها بهتر از میکروذرات (که با مکانیزم‌های دیگر حرکت می‌کنند) به پیش رانده می‌شوند یا نه بعداً معلوم خواهد شد؛ سیستم‌هایی مثل تغییرات دمایی یا تولید شیمیایی گاز از یک طرف که قبلاً برای تحویل هدفدار داروها استفاده شده است [1]. رامین گلستانیان، فیزیک‌دان ماده‌چگال نرم از دانشگاه آکسفورد در انگلستان می‌گوید که استدلال ساده‌ی کاهش مقیاس ممکن است کارساز نباشد. چون ذرات توخالیِ بسیار کوچک افت‌وخیرهای دمایی را تجربه می‌کنند که ممکن است خم‌شدگی‌های کمتری را ایجاد کرده و نیروی پیشران را نابود سازند.

اما کوپی‌یر می‌گوید که او و همکارانش اکنون در حال توسعه‌ی این رهیافت به مقیاس‌های میکروسکوپیکی هستند که با استفاده از «حباب‌های کپسوله‌شده» و پوسته‌های الاستیک سفارشی انجام خواهند شد. به گفته‌ی وی اگر چنان سیستمی بتواند کپسول‌های پر از دارو را به سوی هدفشان هدایت کند، می‌توان آن‌ها را با امواج مافوق صوتی با شدت بیشتر منفجر ساخت.

این پژوهش در مجله‌ی فیزیکال ریویو لترز به چاپ رسیده است.

درباره‌ی نویسنده:

فیلیپ بال نویسنده‌ی آزاد علمی در لندن است.

مرجع:

1. A. Joseph et al., “Chemotactic Synthetic Vesicles: Design and Applications in Blood-Brain Barrier Crossing,” Sci. Adv. 3, e1700362 (2017).
منبع:
Elastic Spherical Shell Can Swim

می‌توان جریانی از الکترون‌های هم‌ترازشده را برای بهبود نظم مغناطیسی و ابررسانایی در ابررساناهای بر پایه آهن استفاده کرد.
@physics_ir
در سال 1996، Luc Berger و John Slonczewski [1]، روشی را ابداع کردند که در آن از جریان الکتریکی برای معکوس کردن مغناطیدگی لایه نازکی از فلز استفاده می‌شد. روش کار به صورت اعمال جریانی از الکترون‌ها با اسپین‌های هم‌ترازشده در یک‌ جهت بود: «جریان اسپینی» در هنگام عبور از لایه نازک، بر مغناطیدگی لایه نازک گشتاوری با شدت کافی اعمال می‌کرد که می‌توانست آن را بچرخاند. آزمایش‌گران خیلی زود اثر سوئیچینگ مورد انتظار را [2] نشان دادند که علاوه بر فواید دیگر، به بازخوانی حافظه‌ها منتهی می‌شد. حافظه‌ها وسایلی هستند که از جریان اسپین برای جابه‌جایی و جایگذاری اطلاعات در حوزه‌های مغناطیسی بسیار کوچک استفاده می‌کنند [3].Seokhwan Choi از موسسه علوم و فن‌آوری پیشرفته کره و هم‌کارانش از نوع دیگری از اثر سوئیچینگ جریان اسپینی پرده برداشتند، این بار در ابررساناهای بر پایه آهن [4]. پژوهشگران نشان دادند این جریان می‌تواند برای بهبود دو پدیده استفاده شود: مغناطیس و ابررسانایی، که هر دو در کنار هم در ماده حضور پیدا می‌کنند. هم‌چنان که Berger و Slonczewskiپیش‌بینی کردند، به انواع وسایل و آزمایش‌های دیگر منجر شد. @physics_ir
غالباً تصور می‌شود که مغناطیس و ابررسانایی با یکدیگر در ستیز هستند. این دیدگاه منطقی است زیرا مغناطیدگی معمولاً گشتاورهای مغناطیسی تمرکزیافته‌ای ایجاد می‌کند که می‌تواند در ماده ابررسانا به طور ظریفی میان جفت الکترون‌ها با اسپین بالا و پایین (زوج‌های کوپر) جدایی بیندازد [5]. اما مغناطیس و ابررسانایی مجبور نیستند باهم ناسازگار باشند. مثالی برای حد کرانی این موضوع، ابررسانایی دوباره داخل‌شونده است [6]، که در آن ماده‌ای مغناطیسی در حضور میدان مغناطیسی قوی تبدیل به ابررسانا می‌شود [7]. ابررساناهای بر پایه آهن که Choiو هم‌کارانش مورد بررسی قرار دادند، با نام پینیکتیدهای (pnictides) آهن شناخته می‌شوند، مثال دیگری در این زمینه است. در این مواد، ابررسانایی و مغناطیس می‌توانند با هم وجود داشته باشند. حال این‌که این امر پدیده‌ای اتفاقی است یا واقعیتی قابل توجه، جای بحث دارد. پینیکتیدهای آهن در رده ابررساناهای دمای بالا (high- Tc) قرار می‌گیرد زیرا الکترون‌های آن‌ها در دمایی بسیار بالاتر از آن‌چه در نظریه ابررسانایی عادی انتظار می رود، جفت می‌شود. با وجود آن‌که برخی‌ها معتقدند ابررسانایی دمای بالا ناشی از جفت شدن الکترون‌ها به نوسانات قطبش اسپین است که غالباً مربوط به مغناطیس می‌باشد، این ایده را باید به صورت تجربی اثبات نمود.
@physics_ir
پژوهش Choi و هم‌کارانش گامی به سوی بهره بردن هم‌زمان از ویژگی‌های مغناطیس و ابررسانایی است. این گروه باSr2VO3FeAs کار کردند. همانند خیلی از پینیکتیدهای دیگر، اتم‌های آهن این ترکیب (Fe)، که مغناطیسی هستند، در لایه اتمی مجزایی قرار می‌گیرند (شکل 1، وسط). پژوهش‌های پیشین نشان دادند در دمای 5 کلوین، دمای کاری آزمایش‌های Choi و هم‌کارانش، اسپین‌های اتم‌های آهن به شکلی که C2نام دارد، مرتب می‌شود، که این نام‌گذاری به دلیل تقارن چرخشی درجه دو آن است (شکل 1، سمت چپ). پژوهش‌گران دریافتند مطابق این مشاهدات، هنگامی که سطح Sr2VO3FeAsرا با سر پروب STM (میکروسکوپ تونلی روبشی) اسکن کنند، در آرایش اتم‌های سطحی، ساختارهای نوار-مانندی دیده می‌شود. با این حال، وقتی پژوهش‌گران جریان اسپنی کاملاً بزرگی را به درون ماده تزریق می‌کردند، تقارن چرخشی درجه دو این ساختارها به تقارن چرخشی درجه چهار تبدیل می‌شد. در این‌جا جریان اسپینی با تجهیز کردن STM به یک سَریِ مغناطیسی تأمین شد. از این جا، پژوهش‌گران نتیجه گرفتند اسپین‌های آهن الگویی را شکل می‌دهد که C4 نام دارد، که تقارن چرخشی درجه چهار نیز دارد (شکل 1، سمت راست). این الگو پادفرومغناطیس است، یعنی نیمی از اسپین‌ها به یک سمت جهت‌گیری می‌کنند و نیم دیگر به سمت جهت مخالف. @physics_ir

این یافته، که جریان اسپنی از STM گشتاور موردنیاز برای تغییر نظم مغناطیسی را از حالت درجه 2 (C2) به درجه 4 (C4) تأمین می‌کند، خود یافته‌ای جدید و دور از انتظار است. اما پژوهش‌گران با استفاده از STM برای اندازه‌گیری ویژگی‌های الکترونی سطحSr2VO3FeAs در دماهای مختلف و قطبش‌های متفاوت جریان اسپین، چیزهای بیشتری آموختند. برای مثال،‌ وقتی سر پروبSTM در جاهای مختلف سطح قرار می‌گرفت، آن‌ها چگالی الکترونی حالت‌ها را شناسایی کردند که مستلزم اندازه‌گیری جریان تونلی میان سطح و سر پروب، به صورت تابعی از ولتاژ میان آن‌ها بود. Choi و هم‌کارانش، با مقایسه ویژگی‌ها در این طیف الکترونی STM با مدلها، دریافتند که گاف ابررسانا، که معیاری برای قدرت زوج‌های کوپر در ابررسانا است، در نواحی با الگوی C4 کوچک‌تر از گاف ابررسانا در نواحی C2 است. بنابراین، جمع‌بندی آنان چنین شد که مغناطیس C4 ابررسانایی را از بین می‌برد.
یافتن این رابطه مستقیم میان ابررسانایی و مغناطیس، برای کسانی که به دنبال یافتن توضیحی برای ابررساناهای دمای بالا هستند، خبری هیجان‌انگیز است. اما باید خاطرنشان کرد کهChoi و هم‌کارانش نظم پادفرومغناطیس یا ابررسانایی را مستقیماً مشاهده نکردند. اثبات قطعی پادفرومغناطیس بودن، مستلزم اندازه‌گیری تغییرات اسپین با دقت اتمی است. به همین صورت، برای تأیید آن‌که طیف الکترونی STM، که Choi و هم‌کارانش به دست آوردند، واقعاً به گاف ابررسانایی حساس است، یک نفر باید به طور مستقیم اندازه گاف را مورد بررسی و مطالعه قرار دهد. این کار را می‌توان با یک نوع STM اصلاح شده که سر پروب آن ابررسانا است،‌ انجام داد [8].
با دانستن دقیق ماهیت‌های نظم مغناطیسی و نظم ابررسانایی، اثراتی را که Choi و هم‌کارانش مشاهده کردند، می‌تواند تمامی انواع وسایل و آزمایش‌ها را به ذهن متبادر کند، ‌نه فقط آن‌هایی که به واقع قابل انجام است. برای مثال، یک ایده عملی می‌تواند کنترل و تنظیم جریان اسپین برای «نوشتن» اطلاعات روی اشیائی در ابعاد نانو است، که در آن از جریان برای چرخاندن یک ناحیه مغناطیسی از یک حالت نظم به حالتی دیگر، یا برای خاموش و روشن کردن ابررسانایی استفاده می‌شود. کاربرد دیگر می‌تواند استفاده از جریان برای ایجاد ناحیه کوچک مغناطیسی ولی غیرابررسانا،‌ در ماده است که این ماده می‌تواند دو ناحیه ابررسانا را به طور ضعیف به یکدیگر بچسباند. از چنین مجموعه‌ای می‌‌توان برای ساخت وسایل الکترونیکی ابررسانای قابل تغییر بهره برد. در حوزه فیزیک بنیادی، توانایی کنترل مکانی مغناطیس و ابررسانایی با یک STM، که Choi و هم‌کارانش نشان دادند،‌ می‌تواند به پژوهش‌گران برای مطالعه این فازهایی که سازش‌ناپذیر به نظر می‌رسند و نحوه حضور هم زمان آن‌ها در پینیکتیدهای آهن کمک کند. و احتمالاً این گونه اندازه‌گیری‌ها به ما خواهد گفت که تا چه حد مغناطیس (در صورت وجود) عنصری ضروری در ابررسانایی دمای بالا است.
این مقاله در نشریه Physical Review Letters منتشر شده است.
نویسنده: Dirk van der Marelاستاد تمام فیزیک دانشکده فیزیک ماده چگال دانشگاه ژنو از سال 2003 است. وی دکترای خود را در سال 1985 از دانشگاه گرونینگن گرفت. بعد از پژوهش‌ پسادکترا در آزمایشگاه‌های تحقیقاتی فیلیپس، برای استادیار شدن به دانشگاه دلفت رفت و در سال 1992 استاد تمام دانشگاه گرونینگن شد. او یکی از دانشمندان موسسه ماکس پلانک در اشتوتگارت و دانشگاه استنفورد است که افراد می‌توانند با وی ملاقات کنند. علایق پژوهشی او طیف‌سنجی اپتیکی و ویژگی‌های الکترونی سامانه‌های الکترونی است که به شدت به یکدیگر هم‌بسته هستند. در سال 2016 وی جایزه فرانک ایزاکسون APS را برای اثرات اپتیکی در جامدات دریافت کرد.
منبع: Order on Command
مراجع:
1. L. Berger, “Emission of Spin Waves by a Magnetic Multilayer Traversed by a Current,” Phys. Rev. B 54, 9353 (1996); J. C. Slonczewski, “Current-Driven Excitation of Magnetic Multilayers,” J. Magn. Magn. Mater. 159, 1 (1996).
2. M. Tsoi, A. G. M. Jansen, J. Bass, W.-C. Chiang, M. Seck, V. Tsoi, and P. Wyder, “Excitation of a Magnetic Multilayer by an Electric Current,” Phys. Rev. Lett. 80, 4281 (1998); E. B. Myers, D. C. Ralph, J. A. Katine, R. N. Louie, and R. A. Buhrman, “Current-Induced Switching of Domains in Magnetic Multilayer Devices,” Science 285, 867 (1999); J. A. Katine, F. J. Albert, R. A. Buhrman, E. B. Myers, and D. C. Ralph, “Current-Driven Magnetization Reversal and Spin-Wave Excitations in Co/Cu/Co Pillars,” Phys. Rev. Lett. 84, 3149 (2000).

رایانه‌های کوانتومی با دسترسی-آزاد در ژاپن جامه عمل به خود پوشیدند
سامانه‌ای اپتیکی، برای حل مسائل بهینه‌سازی ترکیبی به صورت آنلاین در دسترس افراد قرار گرفته است. این سامانه که QNN (شبکه عصبی کوانتومی) نام دارد،توسط موسسه انفورماتیک ملی ژاپن، یا همان مرکز تلگراف و تلفن نیپون (NTT) و دانشگاه توکیو ابداع شده است. @physics_ir
مسائل بهینه‌سازی ترکیبی، مسائلی هستند که تعداد بسیاری جواب قابل قبول دارند که باید بهترینشان مشخص شود. مثالی آشنا در این زمینه «مساله فروشنده دوره‌گرد» است که فرد تمایل دارد از کوتاه‌ترین مسیر ممکن به چندین مقصد سفر کند. این گونه مسائل در گستره وسیعی از کارهای بشر، از برنامه‌ریزی برای اقدامات پزشکی در بیمارستان گرفته تا به حداکثر رساندن عملکرد سامانه‌ای پیچیده نظیر فضاپیما دیده می‌شود.@physics_ir
چرخش و چرخش@physics_ir
QNN از حلقه‌ای 1 کیلومتری از فیبر نوری تشکیل شده است که دارای تقویت‌کننده حساس به فاز (PSA) و آرایه دروازه‌ای برنامه‌پذیر میدانی (FPGA یا field-programmable gate array) می‌باشد. اطلاعات در 2000 نوسانگر پارامتری نوری (OPOها) کدگذاری می‌شود که پالس‌های نوری هستند که می‌توانند در هر یک از دو حالت قطبش (0 و π) قرار بگیرند. این OPPها همانند بیت‌های کوانتومی (یا کیوبیت‌ها) که به داخل حلقه تزریق‌ شده‌اند، عمل می‌کنند. FPGA به صورت متوالی جفت‌های OPOرا اندازه‌گیری می‌کند و بعد از آن می‌تواند OPO‌ها را به گونه‌ای تنظیم کند که مساله دلخواه بهینه‌سازی ترکیبی را حل کند. این فرایند آن قدر تکرار می‌شود که OPO‌ها 1000 بار در حلقه دور می‌زنند و در هر بار عبور به وسیله PSA تقویت می‌شوند. این فرایند OPOها را به شکل خاصی از حالت‌های صفر و π درمی‌‌آورد که در نهایت به صورت جواب مساله خوانده می‌شود. @physics_ir
QNN رایانه کوانتومی عمومی نیست که قادر به پرداختن به گستره وسیعی از مسائل باشد، بلکه تنها به منظور بهینه‌سازی سامانه‌های قابل توضیح با مدل‌ آیزینگ طراحی شده است. در همه این سامانه‌ها جزئی وجود دارد که می‌تواند یکی از دو مقدار صفر یا π را بگیرد و تنها با همسایه‌هایش برهم‌کنش دارد. اگرچه این کار، کاربرد و سودمندی QNN را محدود کرده است، اما مدل آیزینگ برای توضیح بازه وسیعی از پدیده‌ها در فیزیک و ماورا قابل اعمال است. @physics_ir
دسترسی به این سامانه از طریق ابرQNN انجام می‌شود که در آن از کاربران جدید خواسته می‌شود حساب کاربری ایجاد کنند.
نویسنده: همیش جانستون (Hamish Johnston) ویراستار نشریه physicsworld.com.
منبع: Open-access quantum computer goes live in Japan

اگر کسی احساس کند که هرگز در زندگی دچار اشتباه نشده
این بدان معنی است که هرگز به دنبال چیزهای تازه در زندگیش نبوده است
آلبرت انيشتين

 @physics_ir

نور همانطور که می دانیم از ذراتی به نام فوتون تشکیل شده است که این فوتون ها در یک شرایط خاص نظیر عبور از توده ی گاز اتمی با هم ترکیب شده و مولکول هایی از جنس فوتون را بوجود آورند. با ایجاد پولاریتون ریدبرگ در گاز های اتمی توسط فوتون های نور، این پولاریتون ها با عبور از توده ی گازی مانع برانگیختگی فوتون ها می شوند و در نهایت پولاریتون ها با فوتون ها ترکیب شده و مولکول های نوری را بوجود می آورند.
@physics_ir
مقادیر فاز مولکول های دو تایی و سه تایی فوتون ها با میزان برهم کنش جذب رابطه دارد. فوتون های موجود در مولکول نوری بسیار در هم تنیده هستند که این ویژگی کاربرد بسیاری در سیستم های اطلاعات کوانتمی دارد. @physics_ir
مولکول ها از سه فوتون تشکیل شده اند که توسط فیزیک پیشگان در آمریکا ساخته شدند. ترکیب سه تایی فوتون ها با تاباندن پرتو لیزر به گاز های اتمی بوجود آمده اند که محققان عقیده بر این دارند که این روش می تواند در تولید فوتون های درهم تنیده در سیستم های اطلاعات کوانتمی بسیار مؤثر باشد. در حالت معمولی فوتون ها هیچگاه با یکدیگر برهم کنشی ندارند و بدیهی است که ساختار های مولکولی سه فوتونی نیز تشکیل نمی دهند. اما در سال 2013 میکائیل لوکین از دانشگاه هاروارد و ولادان ولتیک در انستیتوی تحقیقاتی ماساچوست توانستند یک جفت الکترون را با تاباندن پرتو لیزر به گاز اتمی که در دمای بسیار پایینی قرار داشت، به هم بچسبانند و اکنون آنها توانسته اند همین عمل را بر روی سه فوتون نیز انجام دهند.
انتشار پولاریتون ها: روش آنها به این صورت بود که نور یک پولاریتون ریدبرگ در گاز اتمی بوجود می آورد. این یک حالت شبه ذره ای می باشد که الکترون های برانگیخته توسط چندین اتم به اشتراک گذاشته می شود. این پولاریتون ها در داخل گاز ها همانند یک فوتون دارای جرم، به آهستگی حرکت می کنند. هنگامی که پولاریتون ها در توده ی گازی منتشر می شوند، دوباره تبدیل به نور می شوند. وجود پولاریتون ریدبرگ از برانگیختگی فوتون های مجاور جلوگیری می کند که به آن مسدود کننده ی ریدبرگ می گویند. در شرایط خاص، پدیده شکست که در توده ی گازی اطراف پولاریتون های ریدبرگ ایجاد می شود، موجب ترکیب شدن فوتون ها با پولاریتون ها می شود که این موجب ایجاد برهم کنش بین فوتون ها و در نتیجه اینجاد مولکول نور خواهد شد. این یک برهم کنش جذب ما بین فوتون ها می باشد که مولکول های نور را تشکیل می دهد. در آزمایش اخیر که توسط یک گروه تحقیقاتی زیر نظر وولتیک و لوکین انجام گرفت، دسته های دوتایی و سه تایی فوتون ها که در گاز اتمی منتشر می گردند، رصد و بررسی می شدند به جای آنکه انتشار تک فوتون ها را در گاز اتمی بررسی کنند که طبیعتا مولکول نور را نمی توانند تشکیل دهند. آنها همچنین فاز مولکول های دوتایی و سه تایی فوتون را اندازه گیری کردند و به این نتیجه رسیدند که با برهم کنش جذب رابطه دارد. آنها همچنین با اندازه گیری فاز به این نتیجه رسیدند که مولکول های سه تایی فوتون ها بیش از مولکول های دوتایی آنها مقید می باشد. @physics_ir
فوتون های موجود در مولکول های نور، بسیار درهم تنیده می باشند، که این ویژگی برای ساخت سیستم های اطلاعات کوانتمی بسیار مفید می باشد. این گروه تحقیقاتی، اکنون بر روی چگونگی ایجاد برهم کنش های دفع ما بین فوتون ها فعالیت می کند. به عقیده ی وولتیک، این موضوع در تولید شبکه های کریستالی کمک فراوانی می کند.
این تحقیقات در science به طور کامل شرح داده شده است. @physics_ir
نویسنده: هامیش جانسون، ویراستار وبسایت Physicsworld می باشد.
منبع: Three Photons Bind Together to Make a Molecule of light

@physics_ir
تاریخ علم. 19 مارس ولادت فردریک کوری

تاریخ علم. 19 مارس ولادت فردریک کوری
.

فردریک ژولیو کوری
#فیزیک‌دان و#شیمی‌دان برجستهٔ فرانسوی بود که در سال ۱۹۳۵ به اتفاق همسرش #ایرن ژولیو کوری موفق به دریافت جایزهٔ #نوبل شیمی شد.
@physics_ir
✅۱۹۳۴ درگذشت مادرهمسر (ماری کوری در چهارم ژوئیه بر اثر ابتلا به سرطان خون درگذشت)
✅۱۹۳۴ کشف رادیواکتیویته مصنوعی
✅۱۹۳۵ دریافت جایزۀ نوبل شیمی به همراه همسرش

@physics_ir
سالروز درگذشت نیوتن
.
سِر ایزاک #نیوتن زاده ۲۵ دسامبر ۱۶۴۲ – درگذشته ۲۰ مارس ۱۷۲۷) #فیزیک‌دان، #ریاضی‌دان، #ستاره‌شناس، #فیلسوف و شهروند انگلستان بوده‌است.

سال نو مبارک. @physics_ir
ايام مي آيند تا بر شما مبارك شوند، مبارك شماييد(از مقالات #شمس تبريزي)
@physics_ir
این هم یه مدل #فرکتال
.
.