«هرروز درگوشه و كنار عزاى عزيزى برپاست و بازماندگان با زخمى عميق و غير قابل التيام مانند گیاهی در سايه و سرما تنها مانده‌اند. اين در حالىست كه اينجا، در فضاى مجازى هيچ چیز [نه مطلق] جز برق دندان راست و چپ، جز مشتی ياوه و توهين و سهم‌خواهى از خون، وجود ندارد. برماست كه صداى زندانيان و كشته‌شدگان باشيم نه صداى اربابان نو و كهنه، سركوب تنها به خيابان تعلق ندارد، فصل دوم سركوب، زندان است.»

گوگل‌شیت از لیستی از بازداشتی‌های کادر درمان، توسط این کاربر توییتر که گفته اگه کسان دیگری رو هم میشناسید پیام بدید.

درد مشترک

ما، با همکاری تمام نشریاتی که نامشان خواهد آمد، به‌عنوان بخشی از جامعهٔ دانشگاهی، مسئولیت اجتماعی خود می‌دانیم در برابر حجم خشونت و کشتار عامدانهٔ مردم سکوت نکنیم.

نشریات همکار (بر حسب حروف الفبا)

▪️نشریهٔ آرمان‌شهر (انجمن اسلامی آرمان دانشجویان دانشگاه علم‌وصنعت)
▪️نشریهٔ افق (انجمن علمی هوافضا شهیدبهشتی)
▪️نشریهٔ اکسیر (دانشکدهٔ شیمی، دانشگاه صنعتی شریف)
▪️نشریهٔ بارقه (دانشکدهٔ برق، دانشگاه صنعتی شریف)
▪️نشریهٔ بامداد (کانون شعر و ادب شریف)
▪️نشریهٔ پردازه (دانشگاه صنعتی شاهرود)
▪️نشریهٔ پرواز اندیشه (تشکل آزاداندیش علوم پزشکی همدان)
▪️نشریهٔ جوانهٔ امید (دانشکدهٔ جغرافیای دانشگاه تهران)
▪️نشریهٔ چکاد (انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی گیلان)
▪️نشریهٔ حیات نو (انجمن اسلامی علوم پزشکی دانشگاه اصفهان)
▪️نشریهٔ خبرنامه (انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی شریف)
▪️نشریهٔ دردانشکده (دانشکدهٔ مهندسی شیمی و نفت، دانشگاه صنعتی شریف)
▪️نشریهٔ درنگ (انجمن فلسفه دانشگاه خوارزمی)
▪️نشریهٔ دیالکتیک (انجمن علمی جامعه‌شناسی دانشگاه خوارزمی)
▪️نشریهٔ رسته (نشریۀ مستقل دانشگاه خوارزمی)
▪️نشریهٔ سحر (انجمن اسلامی دانشگاه تهران و علوم پزشکی)
▪️نشریهٔ شورا (شورای صنفی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف)
▪️نشریهٔ عقل نهفته (دانشکدهٔ دندان‌پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران)
▪️نشریهٔ فردا (خیریهٔ فردای سبز دانشگاه صنعتی شریف)
▪️نشریهٔ قلم (انجمن اسلامی رویش دانشجویان دانشگاه علم‌وصنعت)
▪️نشریهٔ لا اسپانیولیداد (انجمن علمی زبان اسپانیایی دانشگاه تهران)
▪️نشریهٔ نفوذ (دانشکدهٔ مهندسی و علم مواد، دانشگاه صنعتی شریف)
▪️نشریهٔ نورولوگ (انجمن علمی مغز و شناخت دانشگاه خوارزمی)
▪️نشریهٔ وریتالیا (انجمن علمی زبان و ادبیات ایتالیایی دانشگاه تهران)
▪️نشریهٔ ویرا (انجمن علمی زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران)

سایر نشریات درصورت تمایل می‌توانند با فورواردکردن این فایل و پیام‌دادن به اکانت زیر، به لیست اضافه شوند.

🆔 @Moshtarak_admin

«دوستان دیده و نادیده که عزیزی در زندان دارید، خواهش می‌کنم حرف‌های بازجوی «خوب» را باور نکنید. روال کارشان است که بگویند: «اگر خبررسانی کنید، برای زندانی بد می‌شود»؛ اما بارها وکلا، کنشگران حقوق بشر و زندانیان سابق شهادت داده‌اند که سکوت به سود زندانی نیست. زندانیِ گمنام بی‌کس‌تر و آسیب‌پذیرتر است و سکوت پوششی برای تداوم ظلم است. صدایشان باشید. خواهش می‌کنم با وکلای خوش‌نام و نهادهای حقوق بشری مشورت کنید.»

🔗 باربد گلشیری

از تاکتیک‌های اصلی جمهوری اسلامی کشتن و شکنجه و اعدام در سکوته چون کار خونشورهاش راحت‌تر می‌شه بعداً. برای همین هم هست که کوچک‌ترین احساس خطری می‌کنه شیر اینترنت رو می‌بنده. لطفاً اهمیت رسانه‌ای کردن اسامی بازداشتی‌ها رو دستکم نگیرید. و بله، «هشتگ شدن» اسم کسی قرار نیست نقش چوب جادو رو داشته باشه امّا گفتن اسم همیشه و همیشه و همیشه بهتر از سکوته.

رها (زهرا) بَهلولی‌پور ۲۳ ساله و متولد ۳۰ آذر ۱۳۸۱ دانشجوی زبان و ادبیات ایتالیایی دانشگاه تهران بود.

رها جمعه ۱۹ دی در خیابان فاطمی توسط جمهوری‌اسلامی به قتل رسید.

رها حقیقتاً روح آزاده‌ای بود و به دنبال آرزوهایش.

رها می‌خواست کتاب بنویسد، ترجمه کند، فیلم بسازد.

رها عمیقاً به حقوق زنان، افراد کوئیر و دیگر گروه‌های تحت سرکوب اهمیت می‌داد.

قاتلان جمهوری‌اسلامی زندگی رها، که خیلی دوستش داشت، را با شلیک ۴۰ ساچمه به ریه‌اش‌ از او گرفتند. تنها جرم او راه رفتن در خیابان بود.

آخرین حرف رها در کانال تلگرامش «زن، زندگی، آزادی» بود.

زن، زندگی، آزادی
کوئیر، ترنس، رهایی

دوستان رها ازم خواستند تا این فیلم و عکس‌ها رو اینجا به اشتراک بگذارم.

🔗 دکتر افشین جهانبان

09128684484

بچه‌ها کمک!
خیلی فوریه و به کمکتون نیاز دارم.
ما درگیر بیماری ام‌اس مامانم هستیم.
و به دلیل وقایع اخیر، نمی‌تونیم آمپول زاکرل گیر بیاریم. اگه کسی از شما، اطرافش بیمار ام اسی می‌شناسه که زاکرل مصرف میکنه و احتمالا الآن آمپول اضافه توی دست و بالش هست، خواهش می‌کنم به من پیام بده. لطفا توی مشهد باشید و این که برای قدردانی یک مبلغی هم پرداخت میشه.
@blackstarwrites

«وقتی نام كشته‌شده را زير پرچم مى‌گذاریم، یک جابه‌جايى سياسی دقيق و خطرناک اتفاق مى‌افتد. در اين كنش، نام یک انسان مشخص، با بدن، تاريخ، طبقه، محل زندگی و عامل قتل، از جایگاه واقعی‌اش جدا مى‌شود و ذيل مفهومى انتزاعى به نام "ايران" قرار مى‌گیرد. از همين لحظه، "رنج عينی به روايتِ نمادين" تبديل مى‌شود.

پرچم ابزار قدرت است، حتی وقتی دولت فعلى نامشروع يا منفور باشد. وقتی خون كشته‌شده را زير پرچم مى‌گذاریم، مرگ او را از یک اتهام‌نامه عليه یک نظام مشخص، به یک افتخار ملی تبديل مى‌كنيم.

در اين تبديل آرام امّا عميق: قاتل محو مى‌شود، ساختار سركوب ناپدید مى‌شود، مطالبه‌ی عدالت به تعويق مى‌افتد و ملت به وارث خون بدل مى‌شود.

اين همان مكانيسم کلاسیک ملى‌سازى مرگ است؛ سازوكاری كه هميشه براى تطهير آينده‌ی قدرت به كار رفته است.

كشته‌شده‌ها نماد نبودند. آدم بودند، با تفاوت‌های واقعى: کورد، بلوچ، عرب، زن، کودک، کارگر. در حاشيه كشته شدند، نه براى یک اسطوره‌ی واحد و يكدست. "پرچم، اين تفاوت‌ها را صاف می‌کند" و هرجا تفاوت صاف شود، سركوب دوباره متولد می‌شود.

تناقض دقيقاً همين‌جاست: جنبشی كه عليه حذف و انكار شكل گرفته، با اين كنش دارد همان حذف را بازتوليد مى‌كند. از طرفى در منطقِ خونِ زير پرچم، آن نوجوان افغانستانى كه در تهران يا كرج و مشهد و... به قتل رسيده، نه شهيد است، نه نماد، نه حتی سوژه‌ی سوگواری جمعى. اگر خونى هست كه هيچ پرچمی آن را نمايندگی نمى‌كند، همان خون است كه بايد محور سياست رهايى بخش قرار بگیرد، اگر عدالت و آزادى مسئله باشد.

وقتی نام كشته‌شده را وارد روايت سياسی خودمان مى‌كنيم، وقتی رنج دیگری را به هويت اخلاقى خودمان سنجاق مى‌كنيم، اين دیگر همدردى نيست، تملک اخلاقى رنج است.

راهكار:
اگر واقعاً مى‌خواهيم يادشان زنده بماند، نامشان بايد كنار نام قاتل بايستد. كنار زمان، مكان، علت قتل و مطالبه‌اى كه برايش جان داده‌اند. نه زير پرچمی كه فردا مى‌تواند دوباره سركوب كند.

مسئله‌ی كليدى:
خون نبايد زودتر از عدالت، به "وحدت" ترجمه شود. نام را از پرچم بگیریم و نگذاریم مرگ، بی‌هزینه مصرف شود.

خون مردم را از دهان مکنده‌ی انگل‌هاى مصادره و مصرف‌كننده محافظت كنيم! تمرکز را روی روایت قتل‌عام حفظ کنیم.»

از اینستاگرام مصطفا رامشک