«دوستان دیده و نادیده که عزیزی در زندان دارید، خواهش می‌کنم حرف‌های بازجوی «خوب» را باور نکنید. روال کارشان است که بگویند: «اگر خبررسانی کنید، برای زندانی بد می‌شود»؛ اما بارها وکلا، کنشگران حقوق بشر و زندانیان سابق شهادت داده‌اند که سکوت به سود زندانی نیست. زندانیِ گمنام بی‌کس‌تر و آسیب‌پذیرتر است و سکوت پوششی برای تداوم ظلم است. صدایشان باشید. خواهش می‌کنم با وکلای خوش‌نام و نهادهای حقوق بشری مشورت کنید.»

🔗 باربد گلشیری

از تاکتیک‌های اصلی جمهوری اسلامی کشتن و شکنجه و اعدام در سکوته چون کار خونشورهاش راحت‌تر می‌شه بعداً. برای همین هم هست که کوچک‌ترین احساس خطری می‌کنه شیر اینترنت رو می‌بنده. لطفاً اهمیت رسانه‌ای کردن اسامی بازداشتی‌ها رو دستکم نگیرید. و بله، «هشتگ شدن» اسم کسی قرار نیست نقش چوب جادو رو داشته باشه امّا گفتن اسم همیشه و همیشه و همیشه بهتر از سکوته.

رها (زهرا) بَهلولی‌پور ۲۳ ساله و متولد ۳۰ آذر ۱۳۸۱ دانشجوی زبان و ادبیات ایتالیایی دانشگاه تهران بود.

رها جمعه ۱۹ دی در خیابان فاطمی توسط جمهوری‌اسلامی به قتل رسید.

رها حقیقتاً روح آزاده‌ای بود و به دنبال آرزوهایش.

رها می‌خواست کتاب بنویسد، ترجمه کند، فیلم بسازد.

رها عمیقاً به حقوق زنان، افراد کوئیر و دیگر گروه‌های تحت سرکوب اهمیت می‌داد.

قاتلان جمهوری‌اسلامی زندگی رها، که خیلی دوستش داشت، را با شلیک ۴۰ ساچمه به ریه‌اش‌ از او گرفتند. تنها جرم او راه رفتن در خیابان بود.

آخرین حرف رها در کانال تلگرامش «زن، زندگی، آزادی» بود.

زن، زندگی، آزادی
کوئیر، ترنس، رهایی

دوستان رها ازم خواستند تا این فیلم و عکس‌ها رو اینجا به اشتراک بگذارم.

🔗 دکتر افشین جهانبان

09128684484

بچه‌ها کمک!
خیلی فوریه و به کمکتون نیاز دارم.
ما درگیر بیماری ام‌اس مامانم هستیم.
و به دلیل وقایع اخیر، نمی‌تونیم آمپول زاکرل گیر بیاریم. اگه کسی از شما، اطرافش بیمار ام اسی می‌شناسه که زاکرل مصرف میکنه و احتمالا الآن آمپول اضافه توی دست و بالش هست، خواهش می‌کنم به من پیام بده. لطفا توی مشهد باشید و این که برای قدردانی یک مبلغی هم پرداخت میشه.
@blackstarwrites

«وقتی نام كشته‌شده را زير پرچم مى‌گذاریم، یک جابه‌جايى سياسی دقيق و خطرناک اتفاق مى‌افتد. در اين كنش، نام یک انسان مشخص، با بدن، تاريخ، طبقه، محل زندگی و عامل قتل، از جایگاه واقعی‌اش جدا مى‌شود و ذيل مفهومى انتزاعى به نام "ايران" قرار مى‌گیرد. از همين لحظه، "رنج عينی به روايتِ نمادين" تبديل مى‌شود.

پرچم ابزار قدرت است، حتی وقتی دولت فعلى نامشروع يا منفور باشد. وقتی خون كشته‌شده را زير پرچم مى‌گذاریم، مرگ او را از یک اتهام‌نامه عليه یک نظام مشخص، به یک افتخار ملی تبديل مى‌كنيم.

در اين تبديل آرام امّا عميق: قاتل محو مى‌شود، ساختار سركوب ناپدید مى‌شود، مطالبه‌ی عدالت به تعويق مى‌افتد و ملت به وارث خون بدل مى‌شود.

اين همان مكانيسم کلاسیک ملى‌سازى مرگ است؛ سازوكاری كه هميشه براى تطهير آينده‌ی قدرت به كار رفته است.

كشته‌شده‌ها نماد نبودند. آدم بودند، با تفاوت‌های واقعى: کورد، بلوچ، عرب، زن، کودک، کارگر. در حاشيه كشته شدند، نه براى یک اسطوره‌ی واحد و يكدست. "پرچم، اين تفاوت‌ها را صاف می‌کند" و هرجا تفاوت صاف شود، سركوب دوباره متولد می‌شود.

تناقض دقيقاً همين‌جاست: جنبشی كه عليه حذف و انكار شكل گرفته، با اين كنش دارد همان حذف را بازتوليد مى‌كند. از طرفى در منطقِ خونِ زير پرچم، آن نوجوان افغانستانى كه در تهران يا كرج و مشهد و... به قتل رسيده، نه شهيد است، نه نماد، نه حتی سوژه‌ی سوگواری جمعى. اگر خونى هست كه هيچ پرچمی آن را نمايندگی نمى‌كند، همان خون است كه بايد محور سياست رهايى بخش قرار بگیرد، اگر عدالت و آزادى مسئله باشد.

وقتی نام كشته‌شده را وارد روايت سياسی خودمان مى‌كنيم، وقتی رنج دیگری را به هويت اخلاقى خودمان سنجاق مى‌كنيم، اين دیگر همدردى نيست، تملک اخلاقى رنج است.

راهكار:
اگر واقعاً مى‌خواهيم يادشان زنده بماند، نامشان بايد كنار نام قاتل بايستد. كنار زمان، مكان، علت قتل و مطالبه‌اى كه برايش جان داده‌اند. نه زير پرچمی كه فردا مى‌تواند دوباره سركوب كند.

مسئله‌ی كليدى:
خون نبايد زودتر از عدالت، به "وحدت" ترجمه شود. نام را از پرچم بگیریم و نگذاریم مرگ، بی‌هزینه مصرف شود.

خون مردم را از دهان مکنده‌ی انگل‌هاى مصادره و مصرف‌كننده محافظت كنيم! تمرکز را روی روایت قتل‌عام حفظ کنیم.»

از اینستاگرام مصطفا رامشک

من شرمنده‌ام که این رو اینجا می‌گذارم و امیدوارم نیازی بهش نشه، امّا این دفترچه سال ۲۰۲۵ توسط دولت هلند و برای آماده‌سازی شهروندانش برای شرایط اضطراری، برای مثال جنگ، تولید شده. دسترسی بهش ممکنه به درد بخوره.

از منبع اولیه‌ی ورژن فارسی‌اش مطمئن نیستم و خودم در استوری اینستاگرام دوستان لینک گوگل درایوش رو دیدم.

منبع انگلیسی

ولی‌فقیه و شاهزاده:‌ نبرد الهیاتِ سیاسی

شاهین نصیری در این مطلب با نگاهی تبارشناسانه، پیوندهای عمیق میان «ولایت فقیه» و «سلطنت» را فراتر از تضادهای ظاهری بررسی می‌کند. او با تبیین چهار عنصر کلیدی شامل متافیزیک خون‌خواهی، بیعت، ظهور منجی و دشمن مطلق، استدلال می‌کند که هر دو جریان بر بستری از الهیات سیاسی خشونت‌زا استوارند. این نوشتار هشداری است به جنبش آزادی‌خواهی ایران که چگونه دوگانه «ولایت و سلطنت» می‌تواند بار دیگر قلب تپنده دموکراسی‌خواهی را در تنگنای یکه‌فرمانروایی گرفتار کند.

https://www.radiozamaneh.com/876468/

@RadioZamaneh | رادیو زمانه

در همین راستا و از اینستاگرام نسترن مکارمی:

«به كلماتى مثل شهيد، جاويد نام، قهرمان يا هركلمه دیگری كه مرگ سهمگین قربانيان را مقدس، نمادين و باشكوه جلوه دهد مشكوكم.
اين مردان و زنان، پدران و مادران، جوانان و نوجوانانى كه كشته شدند قربانى بودند. قربانى شقاوت و وحشی‌گری حكومتی كه معترض را دشمن مى‌انگارد. جز قربانى هرعنوان دیگری براى اين جان‌هاى از دست‌رفته رمانتيک‌سازى مرگ است.

و فرهنگ رمانتيک‌سازى مرگ فرقى با فرهنگ شهيدپروری ندارد. شهيد درنهايت تبديل به بيرقى در دست ایدئولوژی يا حزب یا فرقه خواهد شد. ولى قربانى هميشه قربانى است و يادآور جنايت حکومتی كه در عرض دو روز از كشته پشته ساخته است.

و این روزها همه قربانى‌اند، چه آنها كه با شليک مستقيم كشته شدند، چه دستگیرشدگان و ناپدیدشدگان قهرى و خانواده و نزديكان و دوستان و آشنايان آنها و هركسی كه اين روزها از حجم و هجوم خشونت ميخكوب شده است و هركسی كه اين روزها دچار نفس‌تنگی و بغض مداوم و غمبادشده. همه قربانى‌اند. همه قربانى‌اند...»