اگه براتون سوال شد چه محصولیه، اینه:

یه اتفاق خوبی که اخیرا افتاد این بود که همه چیو وارد تقویم آنلاین کردم. حالا یا تقویم شرکت یا گوگل.
واقعا بار ذهنی مغزم کم شده. اگه انتخاب زمان میتینگ هم automatic میشد که عالی بود.

راستش یکم هم گشتم برای این ابزارها ولی چیز به درد بخور رایگانی پیدا نکردم.

https://youtu.be/-KacwcEElSA?si=u3iVMdEOw5ya-jKk

ویدیو های حامد اینطوریه که: در مورد ساعت صحبت نمی‌کنه واقعا،در مورد زندگی درس میده.
اگه دوست داشتید دنبالش کنید.

در مورد جایگزینی برنامه‌نویس‌ها با chatgpt خیلی چیزا میخوام بگم ولی امروز اجازه بدید اینطوری بگم (= غر بزنم):
اون برنامه نویسی که هم سواد نداره هم بلد نیست از LLM استفاده کنه اولین دسته‌ایه که حذف میشه.

زندگی همین لحظه هاست.
این ویدیو توضیح میده که با آدمای نزدیک به مرگ صحبت کردن و بزرگترین غبطه هاشون چیا بوده. اون پروموشن و اون ماشین نبوده، بلکه تجربه های نزیسته بوده.
خلاصه که منتظر نباش فلان اتفاق بیفته تا خوشحالی کنی...

https://youtu.be/BeYjxa-dscc?si=vIkZy5lScau7312s

به مناسب اون کنسرت پر ماجرای ابی.

مربی سماعم، یه روز حرف خوبی زد. گفت من مربی‌م. بخشی از کارم لید کردن و هل دادن شماهاس. ولی شما بدونید که نباید به خودتون فشار بیارید. من توی بدن تو نیستم، بهت میگم خم شو به پهلو، حالا بیشتر خم شو، بازم بیشتر. ولی تو توان بدن خودت رو ببین. اگه نمیتونی، نشو! به من بگو نه! نمیشه، بیشتر خم نمیشم.

خلاصه بچه‌ها، آسیب نزنید به خودتون و نذارید فشاری که مربی میاره هم بهتون آسیب بزنه. چه مربی رقص، چه تیچر زبان، چه هر کسی که در هر موقعیتی.

دلم میخواد در آستانه ۹ ماهگی سابمیت ویزام مسخره بازی کنم ولی چیز آنچنان خوبی به ذهنم نمی‌رسه. :))

این خبرش باشه اینجا اگه ایده ای داشتین شما بگین :)))

در آخرین ساعات ۲ می (به وقت کانادا) سابمیت کردم من. به وقت خودمون ۳ می شده بود.

اسنپی امروزم انگار بیشتر از بقیه تجربه داشت.
بدون هیچ مکالمه و سوالی گفت که چه وضعشه طرح تشویقی هامون رو نمیدین؟ وقتی اپ برنامه نویس هاش شما باشین معلومه دیگه همین میشه. این چه اپیه ساختین؟
بعد خودش (همزمان با نگاه مبهوت من) ادامه داد که البته شما که زیر بار نمی‌رید، الان حتما میخوای بگی من فست فودم. خودم میدونم.

من هیچ من نگاه :))

رولان بارت [در سخن عاشق] از دوری و ارتباط تلفنی می‌نویسند. اگر حالا زنده بود حتما از پیام‌رسان‌ها و لانگ دیستنس هم می‌نوشت، چیزی که در دنیا و بخصوص بخاطر مهاجرت، در ايران گسترده شده. انسان به چند کلمه در یک اپلیکیشن تبدیل می‌شود. بارت می‌گوید که من سعی می‌کنم با تلفن، جدایی را انکار کنم. "تلفن" به عنوان یک ابژه، یادآور نزدیکی نیست بلکه به‌عکس، تاییدکننده‌ی دوری است. تلفن "چیزی" است که فاصله را به روی ما می‌آورد. تماس تلفنی هر لحظه یعنی: ما الان کنار هم نیستیم.
‌‌‌

#معین_دهاز
@nabayad_m

ما معمولا [یا اکثرا] خیلی کمتر از چیزی که خیال می‌کنیم زیر نظر هستیم و کمتر از تصورمون بهمون دقت می‌شه. دیگران اونقدرها هم به جزئیاتِ ما، مثلا جزئیات چهره‌مون توی فلان عکس، دقت نمی‌کنند. به تجربه دیدم که دوستانم توی عکس‌هاشون (سلفی‌ها، چهره‌شون)، به چیزهایی دقت می‌کنند که فقط خودشون متوجهش هستند. دیگران یا اصلا بهش دقت نمی‌کنند یا اگر دقت کنند، ارزیابی‌شون لزوما منفی نیست.

@nabayad_m

واقعیت اینه که نه فقط برای لحظات خوش، بلکه روزی دلمون برای لحظات معمولی زندگی هم تنگ خواهد شد و شاید تحمل این سختتر هم باشه. چون سختتر می‌تونید توضیحش بدید.

شاید یک جور دلتنگیِ اگزیستانسیاله. می‌دونیم که بالاخره همه چیز از دست می‌ره. شاید روزی که پیر شدی، دلت برای امروز [که می‌تونی راحت راه بری، غذا بخوری، فلان دلشوره و دغدغه رو داری] تنگ بشه.


#معین_دهاز
@nabayad_m

از امروز هایلایت خاصی به دستم نرسیده هنوز.

فقط بگم که کانتکست خیلی مهمه بچه ها.

مثلا در نظر بگیرید یکی با دیدن کلمه‌ی «کبک» یاد پرنده میفته، من یاد کانادا :))))

امروز بعد مدت ها با پرهام حرف زدم و میخواستم این رو براش بفرستم.