وقتی خوشحالی از اینکه مدرسه تموم شده اما یادت میاد دیگه قرار نیست پیش دوستات باشی<

وقتی دوستش داری اما اون چنین حسی نداره<

وقتی حس میکنی دیگه مثل قبل دوست نداره<

وقتی فکرمیکنه با بولی کردن خیلی شاخ میشه<

وقتی مدام درحال ایراد گرفتنه<

وقتی کاری میکنن که ازشون بیزار میشی<

وقتی بی منطق حالت بده<

وقتی اهنگ ها خاطراتو برات یادآوری میکنن<

وقتی هر موقع میری از پیششون جمعشون صمیمی تر میشه<

وقتی همه چیز تقصیر اونه ولی در اخر طوری رفتار میکنه که ادم بده تویی<

وقتی میفهمم که دیگه قرار نیست اون حس رو با کسی تجربه کنم<

وقتی میخوای پیش خانوادت باشی اما حرفای رومخ باعث میشن بازم برگردی اتاقت<

وقتی با وجود داشتن دوستای زیاد بازم احساس تنهایی میکنی<

وقتی از درون شکسته‌ای اما چون میدونی قراره ازت بپرسن چیشده به لبخند های فیک ادامه میدی<

وقتی حاضر بودی هرکاری برای خوشحال کردنش بکنی و الان میبینی با یکی دیگه شاد تره<

وقتی حس میکنی به جایی تعلق نداری<

وقتی‌ تصمیم گرفتی دیگه اولین نفر پیام ندی و الان میبینی که دیگه حرف نزدین<

وقتی حسودی میکنی اما نمیتونی چیزی بگی چون هیچی بینتون نیست<

وقتی دلت برای موقع هایی که باهم بودین تنگ میشه<

وقتی اونا باعث جدایی‌ان ولی تورو مقصر نشون میدن<

وقتی همیشه میبینیش درحالی که دیگه نسبتی باهم ندارین<