روز جهانی کار و کارگر


@selfgap



بعنوان یک مربی شغلی، در چنین روزی مطالبه من دسترسی همه افراد به مربی شغلی در فازهای مختلف زندگیشان است. چرا که معتقدم حق همه افراد است که برای امرار معاش به کاری مشغول باشند که هم استعداد و توانایی‌هایشان را به خوبی شکوفا سازد و هم‌‌ با ارزش‌هایشان هم‌خوانی داشته باشد. کاری که بتواند منشا احساس خوشبختی در زندگی باشد.

چه در نوجوانی و برای انتخاب رشته، چه در بازه‌های پنج ساله یا ده ساله بعد از ورود به بازار کار افراد باید بتوانند مجالی به خود داده و در شغل و کاری که دارند تاملی بکنند. تا به اثراتی که نوع شغل و کارشان دارد آگاه شوند؛ چه اثراتی که بر احساس خوشبختی خودشان دارد، چه تاثیراتی که بر مشتریان و محیط زیست می‌گذارد. که در این دومی هرچند مسئولیت بزرگتر بر عهده دولت‌ها و کارفرمایان است، اما من و شما هم به اندازه خودمان در انتخاب کسب و کاری که برایش کار می‌کنیم مسئولیم.

فراموش نکنیم که به هر شغلی که مشغول باشیم رد پایی بر ما و روانمان می‌گذارد، که بعد از ده سال، بیست سال، سی‌سال کار آدمی که هستیم را تا حد زیادی شکل می‌دهد. پس هرچه بهتر رصد کنیم که کجاییم و چه می‌کنیم، در نهایت از انسانی که هستیم خشنودتر خواهیم بود.


@selfgap



#روزکارگر #روز_کارگر #روز_جهانی_کارگر #خوشبختی #مربی_شغلی #انتخاب #مشاوره #مشاوره_شغلی #سلفگپ #مطالبات
#selfgap

چرا فقط شعار زن، زندگی، آزادی

@selfgap

حجاب اجباری، پوشش تحمیل شده به چهل ملیون زن ایرانی، نماد سرکوب سیستماتیک زنان توسط نظام جمهوری اسلامی است. در پی قتل مهسا امینی توسط گشت ارشاد زنان بسیاری روسری‌هایشان را در خیابان به آتش کشیدند تا به حکومت بفهمانند که دیگر به این سرکوب تن نمی‌دهند. زنان و مردان زیادی به خیابان‌ها آمده و شعار زن زندگی آزادی سر دادند. شعاری که اولین بار در جنبش عدالت خواهی زنان کرد ترکیه سرداده شده بود. در پی قتل زن جوان کرد به دست پلیس، چه شعاری گویاتر از زن زندگی آزادی می‌شد سر داد؟
تقریبا ده روز بعد از شروع این جنبش، که به نام جنبش آزادی خواهی زنان ایران شناخته می‌شود، عده‌ای شعار مرد میهن آبادی را در کنار زن زندگی آزادی قرار دادند، که با مناسبات این جنبش به هیچ وجه هماهنگی ندارد و به نظر می‌رسد توسط گروهی ساخته شده است که از در مرکز بودن زنان وحشت دارند.
هنوز همه ما جنبش black lives matter را به خاطر داریم که در پی قتل یک مرد سیاه پوست توسط پلیس امریکا شکل گرفت. آنجا هم عده‌ای به جای همراه شدن با جنبش، شعار all lives matter سر می‌دادند. اما اعتقاد عمومی بر این بود که به پا خواستن برای حقوق سیاهپوستان به معنای نادیده‌گرفتن تبعیض علیه نژادهای دیگر نیست. و اگر هر انسانی تبعیض و سرکوب را به هر نوعی تجربه کرده باشد، پرشورتر کنار هر جنبش آزادی خواهی می‌ایستد و با آن هم صدا می‌شود و سعی نمی‌کند بلندگو را از دست گروهی که پس از سال‌ها سرکوب، صدایی پیدا کرده است قاپ بزند و نوحه خودش را بخواند. 

محدودیت‌ها و محرومیت‌های زن ایرانی در جمهوری اسلامی آنقدر زیاد است که زن را رسما به شهروند درجه دو تبدیل کرده است. امروز، بعد از چهل و چند سال برای اولین بار فریاد اعتراض به این زن ستیزیِ آشکار و مستمر از جان همه ایران برخواسته است. پیش از این، اعتراضات به  تبعیض علیه زنان فقط از زبان برخی شنیده می‌شد و جامعه هر بار با این بهانه که مشکلات مهمتری برای اعتراض وجود دارد از همراهی این اقلیت سر باز می‌زد. قتل مهسا امینی چشم همه‌مان را به این ظلم و سرکوب باز کرد و جنبشی مترقی جهت احیای حقوق سلب شده زنان در ایران به راه افتاد.
این اولین بار است که زن و مرد، محجبه و غیرمحجبه، پیر و جوان، شعار زن زندگی آزادی سر می‌دهند. حداقل این یک بار را با سعه صدر، به زنان گوش کنیم و با آنها هم صدا شویم و همراه بمانیم. و نه با جا دادن کلمه مرد در شعار، نه با بالا بردن عکس زنان محجبه، و نه به هیچ بهانه دیگری صدایشان را قطع نکنیم و تا روزی که هشتگ مهسا امینی میزنیم، شعار زن زندگی آزادی سر دهیم.

@selfgap

#مهسا_امینی 

زندگی در سایه انقلاب

@selfgap

زندگی همیشه جریان داشته است، در سایه جنگ، در سایه کرونا، و این روزها هم در سایه انقلاب. ظاهرا یکی از قوانین نانوشته زندگی وقتی که در میانه‌ی واقعه‌ای بزرگ و سهمگین جریان دارد، پنهان کردن آن است. در برابر آزادگیِ مبارزان و شکوهِ انقلاب، در برابر ویرانگری و بی‌رحمی جنگ، در برابر درماندگیِ بشر در مقابل پاندمی، زندگی حقیر می‌نماید. سنگینی سوگ‌های پشت هم، گاهی ما را از زنده بودن خود شرمسار می‌کند، چه برسد به زندگی کردن. نه سفره هفت‌سین می‌چینیم و نه شب چله می‌گیریم. تولدمان را شاید پنهانی در کنار تنی چند از افراد مورد اعتمادمان در حالی جشن می‌گیریم که خودمان را موظف می‌دانیم بارها بر زبان بیاوریم که دل و دماغ نداریم و دلمان خون است.
اما پاره‌های این زندگیِ زیر چرخ روزگار خرد شده، با سماجت تمام خودشان را در روزمره‌هایمان جا می‌کنند. چرا که ما هنوز زنده‌ایم. از این تکه‌های نور در میانه سیاهی نه با کسی حرف می‌زنیم و نه در هیچ صفحه مجازی مدرکی از آن منتشر می‌کنیم که حرف فقط حرف انقلاب است و پست، فقط به خون‌خواهی و فراخوان.

اما زندگی کردن، به معنای عادی سازی نیست. زندگی کردن فراموشی نیست، آن هم در انقلابِ زن، زندگی، آزادی که از روز اولِ آن همه با هم فریاد زندگی سر داده‌ایم. زندگی را تعطیل کردن، خیانت به انقلابی است که مبارزانش وصیت می‌کنند که در سوگشان برقصیم. با تعطیل کردن زندگی، پیش از آنکه کشته شویم خودمان در قبر دراز کشیده و دست از زندگی می‌شوریم. زندگی کردن در دوران انقلاب، شجاعت می‌خواهد. برخاستن از آن قبر، و مثل یک آدم زنده، رستوران رفتن و مهمانی دادن و شاد بودن، قدرت می‌خواهد. بیایید تا جایی که توان داریم، زندگی را معطل نگذاریم به بهانه انقلاب. بیایید ارزش‌های انقلابمان را با تمام وجود، تا جایی که زورمان می‌رسد زندگی کنیم.
بیایید رنگ زندگی بپاشیم بر چهره سخت و سنگین انقلاب، هرچند با دلی به رنگ خون، که انقلابمان، انقلاب زندگی است.

@selfgap


#زن_زندگی_آزادی #مهسا_امینی #انقلاب_۱۴۰۱ #زندگی #سلفگپ

روز جهانی زن

@selfgap


هر سال در روز جهانی زن خودم و شما را دعوت می‌کردم که به جای تبریک گفتن به زنان، با تبعیضات آشکار و نهانی که برعلیه آنها وجود دارد آشنا شده و به نقشی که خودمان می‌توانیم برای حرکت به سمت برابری ایفا کنیم بیاندیشیم.
امروز، شش ماه پس از شروع انقلاب زن، زندگی، آزادی، نه تنها همه ما هر روز به این نابرابری‌ها می‌اندیشیم، بلکه بسیاری از ما متناسب با شرایط، ظرفیت و شجاعت خود، در راه شناخت و رفع این تبعیضات به مبارزه‌ برخاسته‌ایم. در این میان زنان و مردان دلیری تا پای جان به شعار زن، زندگی، آزادی متعهد ماندند و آغازگر انقلابی شدند که نوید برابری و آزادی می‌دهد. انقلابی که نه تنها در خیابان‌، که در درون تک‌تک ما در جریان است و فارغ از دیر یا زود پیروزی سیاسی، دستاوردهای فرهنگی زیادی برایمان داشته و خواهد داشت.

امسال می‌خواهم برخلاف سال‌های گذشته، روز جهانی زن را جشن بگیرم و این روز را به شما، و تمام کسانی که برای آزادی و رفع تبعیض علیه زنان اندیشه،  گفتگو و مبارزه می‌کنند تبریک بگویم؛ چرا که سفر مبارکی را آغاز کرده‌ایم. سفری که هرچند طولانی، اما ما را به درک عمیق‌تر، گفتگوی بیشتر و تحول مثبت نزدیک‌تر می‌کند.

روز جهانی زن مبارک.

@selfgap

#زن_زندگی_آزادی
#روز_جهانی_زن

تعادل کار و زندگی

@selfgap

با صفای عزیزم گفتگویی در مورد تعادل کار و زندگی داشتیم. از شما دعوت می‌کنم اگر این گفتگو را تماشا کردید و از آن استفاده کردید، نظر، تجربه شخصی و یا سوالتان را در کامنت‌ها برای ما بنویسید.
Work-Life Balance

I was proudly invited by dear Safa to their Fransform webinars to talk about work life balance.
You can watch our conversation in youtube. If you benefited from it, please share your comments, inputs, or questions under the video in the comments.
#تعادل #کار_زندگی
#worklifebalance #balance #selfgap #transform
https://youtu.be/kczgzaWBWdE

به بهانه یک خداحافظی

همکار عزیزم، منفرد، در آستانه هفتاد و پنج سالگی تیممان را ترک می‌کند. به او گفتم که من هم دلم می‌خواهد ساعات کمتری در این پروژه کار کنم، اما هنوز جسارت استعفا دادن را پیدا نکرده‌ام. که می‌ترسم این زمان اضافه، میان روزمرگی‌هایم گم شود.
لبخند زد و گفت هرگز چیزی در این دنیا گم نمی‌شود‌. گفت من تمام عمر، برای تصمیم‌گیری فقط به صدای درونم گوش کرده‌ام. فقط کاری را کرده‌ام که از صمیم قلب می‌خواستم و فقط به مدتی که هنوز می‌خواستم.
حالا در هفتاد و پنج سالگی می‌توانم به تو بگویم که نگران بعدش نباش. آدم راه خودش را پیدا می‌کند. تو راه خودت را پیدا می‌کنی. به خودت اعتماد کن.

@selfgap

سفر، در بازگشت اتفاق می‌افتد.
.
دورانی بود که اصرار بی‌موردی در حفظ روتین‌های زندگیم به هنگام سفر داشتم. و وقتی از سفر بر می‌گشتم به خودم می‌بالیدم که با چنگ و دندان لااقل بخشی از روتین‌هایم را حفظ کرده‌ام. ایمیل‌های کاری مهم را جواب داده‌ام و آب و هوای شهری که ازش دور بودم را هر روز چک کرده‌ام. خام بودم. هیچ فضیلتی در حفظ ارتباط با محیط کار و همکارها به وقت مرخصی نیست.
حالا چند سالیست که بزرگترین فضیلت سفر برایم اتفاقا در کنده شدن است. کنده شدنِ تمام و کمال از هر چیزی که شبیه به زندگی روزمره‌ام باشد.

و معجزه، نه در شهر مقصد، که بعد از برگشت به خانه اتفاق می‌افتد. آن وقت است که یک بار دیگر در زندگی روزمره‌ای که برای خودم ساخته بودم جا می‌گیرم و از نو، هر عادت و وظیفه را ارزیابی می‌کنم و پرونده برخی را همانطور بسته نگه می‌دارم و عادت‌های جدیدی که همیشه تصور می‌کردم فرصتی برایشان ندارم وارد زندگیم می‌کنم. و اینطور است که در بازگشت از هر سفر، آدمِ دیگری می‌شوم.

#فاصله #فاصله_با_کار #روزمره #روزمرگی #سفر #سلفگپ

بازگشت به خود

@selfgap

به وقت مراقبه ذهنِ فرار به کرات از حالا و اینجا می‌گریزد. هر بار متوجه این گریز می‌شوم با صبوری او را به خود باز می‌خوانم.
مدتی است که در ارتباط با دیگران هم به همان سیاق مراقبه، وقتی متوجه می‌شوم که تمرکز اصلیم بر تغییر رفتار و گفتار و احساس آنهاست، تمرکزم را بر آنچه که در کنترل و مسئولیت خودم است برمی‌گردانم.

راه زیادی در پیش است، هم در مراقبه و هم در تنها صاحبِ خود بودن.

@selfgap

Invitation to my new program: Writing for FUN!

A 4-week online group program starting from 1. September.

If you are curious, drop me a line.

تفریح با کلمات، یک دوره چهار هفته‌ای است که از اول سپتامبر هر جمعه بصورت آنلاین برگزار می‌شود.

کنار هم می‌نویسیم و بازی می‌کنم و گپ می‌زنیم.

اگر نه تنها با کلمات، بلکه با پروژه‌های شخصی و کاری هم بشود تفریح کرد، زندگی چه شکلی پیدا می‌کند؟

اگر کنجکاو شدید، با من تماس بگیرید تا حرف بزنیم.


#groupcoaching #groupwriting #ranacareercoaching #coaching

Selfcare

اگر در زندگی مراقب موجود عزیزی بوده‌ باشیم، از دوست و خانواده گرفته تا حیوان خانگی و گل و گیاه، خوب می‌دانیم که مراقب بودن و دوست داشتن چه معنایی دارد.
من وقتی کسی را دوست دارم، همیشه زمانی برای نشستن و شنیدن، شفقتی برای قضاوت نکردن، و قدرتی برای هم‌دلی و جرئت‌دادن به او پیدا می‌کنم.

خودمراقبتی برای من، یعنی قفلِ این منبع مهر و نرم‌دلی را برای خودم هم باز کنم.

#سلفگپ #خودمراقبتی #اتصال #گفتگو

از زندگی

@selfgap


بعنوان یک coach، تلاشم بر اینه که دستمو دراز کنم و به اون تصویر زیبای دوردست اشاره کنم. تصویری که اگر تا الان نگاهش نکردیم، دلیل بر نبودنش نیست. تصویر جایی که آرزوهای محالمون رو زندگی می‌کنیم. جایی که هرچند ازش دوریم، ولی می‌تونیم به سمتش حرکت کنیم. شاید خیلی زودتر و راحت‌تر از اونکه فکر کنیم بهش برسیم. شاید هیچ‌وقت هم نتونیم بهش برسیم یا اصلا دیگه نخوایم که برسیم. شاید وسط راه تصویر دیگه‌ای ببینیم و تصمیم بگیریم به سمت اون حرکت کنیم.

نتیجه مهم نیست. مهم دیدن جاییه که وجود داره. مهم حرکت کردنه، زنده بودنه.


@selfgap

Webinar: Land your dream job!

شرکت در این وبینار، تجربه کاریابی شما را متحول خواهد کرد.


فرم ثبت‌نام:
https://forms.gle/UJ7REsLAtku94NV78


@selfgap

ویدئوی کوتاه و توضیحات در مورد وبینار:
Land your dream job

https://www.instagram.com/reel/CzvhP2XtaEi/?igshid=N2ViNmM2MDRjNw==

زندگی، جشن بی‌پایان


@selfgap


از چالش‌های کار در پاییز و زمستان برای خیلی‌ها سرماخوردگی‌های پی‌درپی است. اگر بچه داشته باشی، مریضی بچه هم اضافه می‌شود. علاوه بر آن، مریضی مربی‌های مهدکودک، که گاهی منجر به تعطیلی کامل مهد هم می‌شود.

جور کردن شرایط شرکت کردن در جشن کریسمس شرکت، امسال برای من باوجود همه اینها، آسان نبود. اما در دودوتا چهارتای من، جشن گرفتن مهم بود. اتفاقا حالا که وقت کم است و استرس زیاد، جشن گرفتن مهمتر هم هست. کنار همه کارهایی که می‌کنیم و لیست کارهایی که باید تمام کنیم، اگر خوش‌گذراندن جایی نداشته باشد، بازنده‌ایم.

زندگی قرار نیست سرسختانه و سختگیرانه گاز بدهد و ما را زیر چرخ‌هایش له کند، هر از گاهی هم ترمز بگیرد تا ما خوشی هم بگذرانیم. ما باید خوش‌گذراندن را کنار همان دویدن تمرین کنیم و یادبگیریم. درنهایت، چیزی که دست ما را می‌گیرد همین زندگی پراسترس بی‌حساب و کتاب است. هر کاری می‌خواهیم برای خودمان بکنیم، باید همینجا بکنیم. بعدا وجود ندارد.


@selfgap

سال نوی میلادی مبارک


@selfgap


در هر تقویمی که سال نو میشه، به آدمی که بودم فکر می‌کنم و آدمی که دوست دارم باشم. چند روزی دست از روزمرگی کشیدن و تامل کردن، برای من مثل نفس تازه کردن موقع کوهنوردیه. در عین حال که نمی‌دونم اون بالا چه مناظر و رخدادهایی در انتظارمه، اما وقتی از جا بلند میشم برنامه‌ و مسیر در ذهنم مشخصه.

امسال تصمیم دارم که کم‌کارتر و متمرکزتر باشم.
شما برای سال جدید چه هدفی دارین؟ چطوری می‌خواین بهش برسید؟


@selfgap

#سال_نو #هدف_گذاری #تامل

رها زی!

@selfgap


رهایی برای تو چه معنایی داره؟ از کدوم قید و بند اگر خودتو آزاد ‌کنی حس می‌کنی که داری رها زندگی می‌کنی؟
برای من رهایی با یک تصمیم و یک حرکت اتفاق نمی‌افته. من در هر لحظه و با هر تصمیم، می‌تونم فقط به سمت رهایی حرکت کنم. رها زیستن برای من یعنی قدم به قدم به رهایی نزدیک‌تر شدن و در مسیرش بودن. وگرنه قید و بندهای این زندگی اینقدر زیاده ‌که رهازیستن می‌تونه خیلی دور و غیرممکن باشه.

@selfgap


#زندگی #رهایی #تصمیم #عمل #رهاسازی #مسیر

اصالت - Authenticity

بعضی صفت‌ها چسبناکند. مثل قدِ بلند یا چشمِ آبی. فردِ قدبلند با تقریب خوبی همیشه قدبلند است و فردِ چشم‌آبی با تقریبِ خوبی همیشه چشم‌آبی. اما مهربانی و بخشندگی چطور؟ آدمِ مهربان همیشه و با همه مهربان است؟
به‌نظر من اصالت، صفت چسبناکی نیست. اینطور نیست که آدم به مقام اصالت برسد و از آنجا به بعد هر حرفی که می‌زند یا هر کاری که می‌کند اصیل باشد. اصالت برای من در مسیرِ خود حرکت کردن است. تلاش بر این است که براساس آنکه می‌خواهی باشی به آدم‌ها وصل شوی. لازمه‌اش ارج نهادن به صداقت است و ظرفیتی برای پذیرفتن احساسات حقیقی خود و دیگران.

سوالاتی که آدم در مسیر اصیل بودن باید جواب بدهد: تا کجا خودم باشم؟ تا کجا به آنچه هستم و می‌خواهم از خودم بسازم پایبند باشم که همچنان مقبول بقیه باقی بمانم؟ تا کجا خودم باشم که بقیه را نرنجانم؟ تا کجا خودم باشم که دچار دردسر اضافه نشوم؟

اولین معلم طراحیم می‌گفت موقع طرح زدن باید دو نگاه به مدل داشته باشی و یک نگاه به کاغذ. با اصالت زندگی کردن برای من اینطور است که دو نگاهم به حقیقت خودم باشد و یک نگاه به قابی که برای دنیای بیرون از خودم ترسیم می‌کنم.

@selfgap

Appreciation

گاهی وقتی تقویمم پر از کارهایی می‌شه که باید انجام بدم دچار اضطراب می‌شم. از اینکه بعضی از دعوت‌ها رو باید رد کنم ناراحت می‌شم. خودمو سرزنش می‌کنم که چرا کارها رو با بازدهی بیشتر انجام نمی‌دم. فرقی هم نمی‌کنه اون کارها انجام تعهدات شغلیم باشه، ارتباط ساختن با آدم‌ها باشه، وصل شدن به دوستای قدیمی باشه، وقت گذروندن با خانواده‌ام باشه، کلاسهای دخترم باشه، یا کارهای روزمره زندگی.
تازگی‌ها هروقت دچار این سرشلوغی می‌شم، چند لحظه گوشه‌ی ساکتی پیدا می‌کنم، با خودم خلوت می‌کنم و به این فکر می‌کنم که چقدر خوشبختم که این همه کار دارم. چند دقیقه توقف می‌کنم تا قدردان داشتن آدم‌هایی باشم که بخشی از وقتم رو براشون کنار گذاشتم. قدردان فعالیت‌هایی باشم که باور دارم انجامشون کارکرد مثبت و سازنده‌ای در زندگی خودم و دیگران داره.
این به این معنا نیست که در آینده دلم بخواد تقویمم رو با همین چگالی پر نگه دارم، یا مثلا اولویت‌هام رو نخوام تغییر بدم. اما باوجود همه این‌ها، این لحظه‌های کوتاه قدردانی، اضطراب و استرسم رو برای مواجه شدن با سیل کارها از بین می‌بره. و به یادم می‌آره که از انجامشون لذت می‌برم.

@selfgap

سفر با کیمی،

@selfgap


دخترم بی‌شک بیشتر از هرکس دیگر مرا آنطور که حقیقتا هستم تجربه می‌کند. کسی که سال‌های اول زندگی، در تک‌تک لحظه‌ها مثل آینه روبرویم قرار می‌گیرد و فرای همه عنوان‌های شغلی و علمی و هنری، آدمی که هستم را به خودم نشان می‌دهد. مادر بودن، مرا از همه آنچه که برای فرار از خود به آن‌ها پناه برده بودم جدا می‌کند و روبروی خودم قرار می‌دهد. و این مواجهه‌ی با خود، در عین سادگی اغلب بسیار سخت است.


@selfgap

از نگاه لادن

@selfgap

من همیشه جلوی دوربین‌های حرفه‌ای معذب بودم. نشستن جلوی پرده‌های کاغذی، زیر نورهای بزرگ و زل زدن به لنز، مرا در خودم جمع می‌کند. شنیدن کلمه حاضر و فلاش‌هایی که به طرف آدم پرتاب می‌شوند، برایم دلهره‌آور است.
اما روبروی دوربین لادن نشستن، تجربه متفاوتی بود. نمی‌دانم عکاسی چقدر طول کشید. چون از یک جایی به بعد دیگر یادم رفت کجا هستم و مشغول به چه کاری. از یک جایی به بعد محو تماشای لادن شدم که چطور همه چیز را پشت هم ردیف می‌کرد تا بتواند آنچه را که در من می‌بیند ثبت کند.
《چشم‌هایت را ببند. هر وقت صدایت کردم مرا نگاه کن.》
《بلند شو. چطور است روی یک صندلی راحت‌تر بنشینی؟》
《چطور است کتت را در بیاوری؟》

وقتی کنارش نشسته بودم تا عکسِ درست را از بین آن همه عکس جدا کنیم، فکر کردم کار من و لادن چقدر شبیه بهم است. من هم مثل او تمام سعیم را می‌کنم که آنچه که آدم‌ها هستند را بیرون بکشم، ثبت کنم و به خودشان نشان‌ بدهم. من هم تلاش می‌کنم مدلِ بودنِ آدم‌ها را بیاورم به بیرون از خودشان. لادن در چهره نمودارشان می‌کند، من در کاری که به آن مشغولند.
دنیا باید ما را آنطور که هستیم تجربه کند.


@selfgap