یه Enfp که از زندگی خسته شده

ساکت تر میشه و بحثا رو ادامه نمیده، همش فکر میکنه اضافیه و بقیه ازش متنفرن برای همین ازشون جدا میشه.

میخوام مخالفت کنـ....

آش سبزی صبحا خیلی می‌چسبه😔✨✨✨

+مینو کیه؟🤨
-خوش آب و رنگ و با نمک~
بچه ها بهش میگن پفک~

#fact
#dialogues

تبلیغشو پیدا کنم میفرستم
حالا فعلا نت ندارم🗿

هنوز هیولا رو تایپ نکردم ایشالا فردا
آبی کریستالی رو فک کنم امشب بتونم یکم بشینم پاش

همه:*استفاده از ورد یا آفیس*
من:یادداشت گوشی🗿👍

البته همچنان دفتر و کاغذ رو ترجیح میدم ولی خب

شبتان بخیر☺️✨👾

اهم-*سرفه
الان دیدم...

در عمارت با شدت باز شد طوری که در از طرف دیگه با دیوار برخورد کرد. لحظه بعد پنی در حالی که چوب بیسبالش را روی دوشش گذاشته بود و هنوز پای راستش بالا بود در چهارچوب در ظاهر شد. در کنار او پانی که بدنی ظریف‌تر از هیکل عضله‌ایه همکارش داشت ایستاده بود. مثل همیشه مضطرب و عصبی ناخون انگشت اشاره دست چپش را می‌جوید و به اطراف نگاه میکرد.
پنی نیشخند زد و همزمان که حرف می‌زد وارد ساختمان شد.

+ هاهاها اینجا رو ببیننننن!! چه عمارت بزرگیهههه
دختر دیگر بالاخره دست از جویدن ناخنش برداشت و وارد عمارت بزرگ شد. همه‌چیز بشدت فانتزی و مجلل بود، مشخصا برای هر قسمت وجه غیرقابل تصوری خرج شده بود.
پانی با تیک عصبی زمزمه کرد
- این آشغال وقتی خون مردم رو تو شیشه میکرده اینقدر پول به جیب زده!! خودم چشماشو از کاسه در میارم
+ عالییههه مثل همیشه پرانرژی هستی پانی‌چاننن
- بهم نگو چان
پنی با بی‌اعتنایی به همکارش به سمت شومینه رفت و درحالی که یکی از مجسمه‌ها رو بررسی میکرد گفت
+ هممم شاید باید به جای این چوب بیسبال فلزی، تبرم رو میاوردم!
- مهم نیست.... بیا هرچه زودتر تمومش کنیم میخوام همشون رو بکشم بعد برم خونه زیر پت- واییییی اونجا روووو

پنی با سرعت به سمت پانی برگشت و چوب بیسبالش را در حالت آماده باش در دست گرفت
+ چیه؟؟
+ عا....
+ خداوکیلی؟
دختر ورزشکار با ناامیدی به پانی خیره شد که چطور مثل بچه‌های دوازده ساله ویلون گوشه سالن را برداشته بود و با ذوق نگاهش میکرد..
+ هعی من میرم به کارمون برسم
- برو
+ تو چیکار میکنی؟
پانی درحالی که اکلیل از چشمانش می‌بارید به سمت پنی برگشت. او دیگر همان آدم چند دقیقه پیش نبود، کاملا دگرگون شده بود انگار شخصیت دیگری از درونش جوشیده بود و حالا کنترل بدنش را به دست گرفته بود
+ ... اوکی میدونم
- هه‌هه

.
.
.
نوای ویلون همه عمارت را پر کرده بود، زیبا و دلنشین در دل شب سکوت را کنار می‌زد و هرکس را به گوش کردن وا می‌داشت. پانی می‌چرخید و ویلون با زیبایی تمام می‌نوازید، حرکات بدن و واکنش‌هایش با هر حرکت روی ویلون هماهنگ بودند..
اما هر چند ثانیه‌ای در میان نوای زیبای ویلون صدای گوش خراشی شنیده می‌شد. پانی همه تمرکزش را روی ساز گذاشته بود و سعی میکرد به زیبایی تمام آن را بنوازد... با این‌حال صدای خنده‌های شیطانی پنی در طبقه دوم، جیغ و فریاد‌های ساکنان عمارت، ضربه‌های وحشیانه‌ چوب بیسبال که بی‌پروا به دیوار و وسایل می‌خورد و در بین راه صدای جیغی را خفه می‌کرد، بیشتر و بیشتر اعصاب پانی را بهم می‌ریخت...
تحمل، صدای خورد شدن دنده‌ها
تحمل، پایین آمدن بزرگ‌ترین قاب شیشه‌ای و خورد شدن تکه‌های رنگی قاب
تحمل، خفه شدن بانوی عمارت درحالی که چوب بیسبال گردنش را شکست
تحمل💢 تحمل💢 تحمل💢 تحمل💢

پانی از عصبانیت به خودش می‌لرزید. صورتش سیاه شده بود و رگ‌های گردنش به بزرگی انگشتانش، ناخن‌هایش از شدت فشار مشتش پوست دستش را پاره کرده بودند تا اینکه بالاخره ویلون را توی دیوار خورد کرد و فریاد زد:
- عوضییییی بی مغزززززز مگه نمی‌بینی دارم ویلون میزنمممم!! آشغال💢 مثل همیشه صدات رو اعصابهههه خودم میام بالا لب‌هاتو بهم میدوزممم!!! 💢

و بلافاصله با تمام شدن حرفش پلیس از در جلوی عمارت وارد شد و با اسلحه او را هدف قرار دادند.
«ایستتت»

حالا که شخصیت سوم پانی بالا آمده بود نیشخند دیوانه‌ای زد و آرشه ویولن را توی دستانش فشار داد.
- همتون میکشم!!
بلافاصله آرشه را پرت کرد که مستقیم توی گردن مرد فرو رفت...

پنی که از بالای راه‌پله صحنه را تماشا می‌کرد لبخند زد و خونه گوشه‌ی لبش را لیسید.
+ وقت نمایشه~
For you, dear musician (with ADHD)
And you, psychological big girl

اینووووو نگاهههههه
واایهیایایتینینی
از کجا فهمیدی ناخن-*سرفه
نه من اصلا مضطرب نیستم قبل از آدم کشتن😔✨😭😂

وای خیلی خوب بودددد
یاححححح

خوبه خوبه خوشمان آمد
دو قطبی نیست این دیگه سه قطبیه مشتی🌚😂😂

ولی خیلی قشنگ نوشتی و همه چی مو به مو توصیف شده بود

یه لحظه واقعا فکر کردم خودم اونجام🌚😂(حالا جدا از قوه تخیل انگار واقعا منو از نزدیک دیدی یه کپی گرفتی گذاشتی تو داستانت)

"آفتاب در میان آسمان خودنمایی می‌کرد. شهر به جنب و جوش افتاده بود و کلانتری نیز از این قاعده مستثنی نبود. جو دفتر سرهنگ ناصری برخلاف هوای خنکش، خشک و سنگین بود. کارآگاه به مدارک جدید نگاهی انداخت:«هیولای زمستانی...» سرهنگ در حالی که پیپش را روشن می‌کرد، از پنجره دور شد و سری تکان داد:«متاسفانه... قاتل رو خیلی دست‌کم گرفتیم.» و پکی به پیپش زد. کارآگاه به عکس جسد کامرانی، پانزدهمین جسد کامل بدون نقاشی، خیره شد. سرهنگ رو به روی او نشست:«شنیدم کاری با من داشتین؟» با این حرف، کارآگاه به خود آمد. نگاهش را به سمت سرهنگ گرداند. آهی از ته دل سر داد و گفت:«درسته... کاملا فراموش کردم.» دست در جیبش برد، عکس خانوادگی منوچهر را از جیبش بیرون آورد و روی میز گذاشت. ابرو های سرهنگ به آرامی به هوا رفتند:«این چیه؟» و عکس را برداشت. کارآگاه درحالی که انگشتانش را در هم گره زد، پاسخ داد:« تو خونه مقتول اول پیداش کردم.» چهره سرهنگ کمی درهم رفت و با جدیت پرسید:«اونجا رفتید؟ چرا؟ کی؟» نگاه جواد وقتی به سمت سرهنگ چرخید، خشک و سرد بود. او به جلو خم شد و صدایش را پایین آورد:«دو روز پیش، چونکه چیزی به نظرم کم اومد. و طبق منطق "مجرم به صحنه جرم برمیگرده" گفتم شاید یه چیزی پیدا کنم، نشونه‌ای، سر نخی...» سرهنگ پکی دیگر به پیپش میزند: «چیزی هم پیدا کردی؟»
-این عکس و یه دفتر نقاشی.
-دفتر نقاشی؟
سرهنگ، نگاهی دیگر به عکس انداخت و آن را دوباره روی میز گذاشت. کارآگاه با نفس عمیقی، چشمش را بست و آرنج هایش را روی زانوهایش قرار داد:«یه دفتر نقاشی با نقاشی های بچگانه. نکته اینه که ٢٢ تا از اجساد هم همراه تصویر پیدا شدن. و تصاویر با نقاشی های توی دفتر... میتونم احتمال بدم که خالق هر دو، یه نفره.» ابروی سرهنگ تا خورد و چشمانش کمی گرد شدند:«نقاشی؟ داری میگی قاتل یه بچه رو با خودش اینور اونور میبره؟» کارآگاه سری تکان داد و چشمانش را باز کرد. نگاهش نافذ و گیرا و صدایش، آرام ولی خشک بود: «نمیدونم... ولی از یه چیز مطمئنم. اینکه حتما هدفی پشت این تصاویر بوده و فقط برای بازی کردن با ما استفاده نشدن...»...."

-ادامه دارد...

-apandics(part 10, ¼)
#mystory
#The_Winter_Monster

سلام صبحتان بخیر