شما که در سکوت ابدی زمان، چون نوری در دوردست می‌درخشید،
در این لحظه که عطر یاس وحشی در هوا پیچیده و پنجره‌ام را نوازش می‌دهد، به شما می‌اندیشم، به شما که هنوز چهره‌ای ندارید، اما حضورتان در تار و پود آرزوهای ما تنیده شده است. آیا باغ‌های شما هم هنوز چنین عطر دل‌انگیزی دارند؟ ما در عصری زیستیم که هر روز، کشفی نو و هیجان‌انگیز بود و هر شب، معمایی ناگشوده پیش روی ما می‌گذاشت. گاهی سرعت زندگی چنان گیج‌کننده بود، گویی در رودخانه‌ای خروشان غرق شده‌ایم، و گاهی سکوت عمیق شب، گوش‌نوازترین موسیقی جهان بود. آرزو دارم شما هرگز از جستجوی حقیقت، از پرسیدن "چراها" و "چطورها"، دست برندارید. جهان بی‌نهایت راز در سینه دارد که تنها با کنجکاوی و شهامت شما آشکار خواهد شد.
امیدوارم قلب‌هایتان با مهر و هم‌دردی لبریز باشد، چرا که این‌ها تنها گنجینه‌هایی هستند که با بخشش، بیشتر و بیشتر می‌شوند. از ترس‌ها و تردیدهایتان فرار نکنید؛ روبرو شدن با آن‌ها، پلی است محکم به سوی خودِ واقعی‌تان. این میراث ما برای شما، فقط آنچه با دستانمان ساخته‌ایم نیست، بلکه آنچه از دل تجربیات زندگی آموخته‌ایم نیز هست. آموختیم که حتی در تاریک‌ترین شب‌ها هم، ستاره‌ای کوچک برای امید در آسمان هست. آموختیم که ضعف‌ها می‌توانند تبدیل به قدرت شوند و زخم‌ها، نشانه‌هایی از بقا و پیروزی. امیدوارم شما این درس‌ها را با خود ببرید، نه به عنوان باری سنگین، بلکه چون بال‌هایی سبک که شما را به اوج آسمان می‌رسانند و به پرواز درمی‌آورند. به زندگی فرصت دهید تا شما را شگفت‌زده کند، هر روز و هر لحظه.
با قلبی سرشار از آرزوهای نیک و امیدی که فراتر از مرزهای زمان است، از سوی نسلی که چشم به راه آینده بود.
- از فرشته برای شما. https://news.1rj.ru/str/squirrelmindset

خیلی خیلی خیلی زیباست...
ممنونم از شما و قلم زیباتون✨

لیست رو بروز کردم فعلا...
هنوز کلی کتاب هست
اسماشونو یادم نمیاد والا

سیارکا این لیست رو گذاشتم شما هم برید این کتابارو بخونید
برای تضمین کیفیت داستانیه

شاید سلیقتون به من نیاد ولی خب.

من همیشه موقع بحث درباره‌ی ژانر به یه مشکل برمی‌خورم: خیلی‌ها نمی‌خوان قبول کنن که هیچ ژانری بر ژانر دیگه برتری یا تقدس نداره. جمله‌هایی مثل «رپ از پاپ بهتره» یا «درام از کمدی بالاتره» از اساس غلطه. ژانر فقط یه قالبه که آرتیست برای رسیدن به هدفش انتخاب می‌کنه. یکی دنبال گیشه‌ست، یکی دنبال اصلاحات اجتماعی، یکی دنبال تجربه‌ی شخصی. خود ژانر ذاتاً ارزش‌گذاری نداره. اینکه فکر کنیم پاپ یعنی فقط آهنگای سطحی و رقصی یا رپ یعنی فحش و دعوا نشونه‌ی آگاهی پایینه، نه واقعیت اون ژانر. طبیعیه که سلیقه‌ی هرکسی به یه ژانر خاص نزدیک‌تر باشه و حتی توی بازه‌های زمانی تغییر کنه. اما اینکه آدم «تک‌ژانر» باشه و فقط یه ژانر رو دنبال کنه، یعنی خودش رو از تجربه‌ی بقیه ژانرها محروم کرده. مثال ساده: کسی که عاشق پیتزاست و فقط پیتزا می‌خوره. خب پیتزا خوشمزه‌ست—پپرونی، سبزیجات، گوشت و... اما وقتی دنیاش رو فقط با پیتزا پر کنه، هیچ‌وقت طعم برگر، پاستا یا حتی قیمه و کشک‌بادمجان رو نمی‌چشه. اگه خیلی پیتزا دوست داری، بیشتر از بقیه پیتزا بخور؛ اما بذار سر میزت غذاهای دیگه هم باشه.
روزنامه

خلاصه که یک بعدی بودن نه فقط شما رو تنها میکنه، بلکه بعد از یه مدتی روحتون رو خسته میکنه و دیگه رغبتی به زندگی ندارید.

خاطره بازی حال میده

بچه کاغذ دست ساخته✨
مال کلاس شیشممه😭

#pic

خاطره بازی اونجایی جذاب میشه که با مامانت باشی مال اونم ببینی

از همون موقع علاقه داشتم مث اینکه😔😂

#pic

کارت پستال😔✨

#pic

وای اینو برای مامان درست کرده بودم✨✨
دهانم سرویس شد سرش😭😂

#pic

بله چشم کشیدم😔😂

#pic

خب دیگه تموم شد پیش پیش برید خونتون

(هنوز تموم نشده ولی بقیشو قبلا دیدین)

"اگر نشه چی؟"
مرا روانی کرد.