من همیشه موقع بحث درباره‌ی ژانر به یه مشکل برمی‌خورم: خیلی‌ها نمی‌خوان قبول کنن که هیچ ژانری بر ژانر دیگه برتری یا تقدس نداره. جمله‌هایی مثل «رپ از پاپ بهتره» یا «درام از کمدی بالاتره» از اساس غلطه. ژانر فقط یه قالبه که آرتیست برای رسیدن به هدفش انتخاب می‌کنه. یکی دنبال گیشه‌ست، یکی دنبال اصلاحات اجتماعی، یکی دنبال تجربه‌ی شخصی. خود ژانر ذاتاً ارزش‌گذاری نداره. اینکه فکر کنیم پاپ یعنی فقط آهنگای سطحی و رقصی یا رپ یعنی فحش و دعوا نشونه‌ی آگاهی پایینه، نه واقعیت اون ژانر. طبیعیه که سلیقه‌ی هرکسی به یه ژانر خاص نزدیک‌تر باشه و حتی توی بازه‌های زمانی تغییر کنه. اما اینکه آدم «تک‌ژانر» باشه و فقط یه ژانر رو دنبال کنه، یعنی خودش رو از تجربه‌ی بقیه ژانرها محروم کرده. مثال ساده: کسی که عاشق پیتزاست و فقط پیتزا می‌خوره. خب پیتزا خوشمزه‌ست—پپرونی، سبزیجات، گوشت و... اما وقتی دنیاش رو فقط با پیتزا پر کنه، هیچ‌وقت طعم برگر، پاستا یا حتی قیمه و کشک‌بادمجان رو نمی‌چشه. اگه خیلی پیتزا دوست داری، بیشتر از بقیه پیتزا بخور؛ اما بذار سر میزت غذاهای دیگه هم باشه.
روزنامه

خلاصه که یک بعدی بودن نه فقط شما رو تنها میکنه، بلکه بعد از یه مدتی روحتون رو خسته میکنه و دیگه رغبتی به زندگی ندارید.

خاطره بازی حال میده

بچه کاغذ دست ساخته✨
مال کلاس شیشممه😭

#pic

خاطره بازی اونجایی جذاب میشه که با مامانت باشی مال اونم ببینی

از همون موقع علاقه داشتم مث اینکه😔😂

#pic

کارت پستال😔✨

#pic

وای اینو برای مامان درست کرده بودم✨✨
دهانم سرویس شد سرش😭😂

#pic

بله چشم کشیدم😔😂

#pic

خب دیگه تموم شد پیش پیش برید خونتون

(هنوز تموم نشده ولی بقیشو قبلا دیدین)

"اگر نشه چی؟"
مرا روانی کرد.

از میزان پررو بودن گارث بخوام بگم... خب، اون خدای خودپسندیه🌚😂

-Hart & Garth(art by NyeIgneous)
#pic

یه تصمیم خیلی خیلی خفن گرفتم

اگر این رو یادتون باشه، قرار بود یه پارت سوال باشه
ولی...

تصمیم گرفتم که به جای سوال، داستان آبی کریستال رو ادامه بدم و این سوالات رو ذره ذره تو خود داستان جا بدم جا اینکه همهرو تو یه پارت اکسترا بنویسم مزه داستان رو بپرونم

و خب قراره ادامش یدم اگر خدا بخواد چون دیگه بیکاری و بی‌عاری بس است.