رُگا
شما که در سکوت ابدی زمان، چون نوری در دوردست میدرخشید، در این لحظه که عطر یاس وحشی در هوا پیچیده و پنجرهام را نوازش میدهد، به شما میاندیشم، به شما که هنوز چهرهای ندارید، اما حضورتان در تار و پود آرزوهای ما تنیده شده است. آیا باغهای شما هم هنوز چنین عطر…
خیلی خیلی خیلی زیباست...
ممنونم از شما و قلم زیباتون✨
ممنونم از شما و قلم زیباتون✨
🍓1
𝑮𝒂𝒍𝒂𝒄𝒕𝒊𝒄 𝑫𝒓𝒆𝒚
لیست کتاب هایی که تا به حال خوانده ام: الاکلنگ کودکی، ماشین هاچی کوچی (محمد رمضانی) المپیاد در کتابخانه آقای لمونچلو (کریس گرابنستاین) امیر کوچولوی هشتم (حسین فتاحی) این وبلاگ واگذار میشود (فرهاد حسن زاده) باغ خرمالو (هادی حکیمیان) بابابزرگ سبیل موکتی…
لیست رو بروز کردم فعلا...
هنوز کلی کتاب هست
اسماشونو یادم نمیاد والا
هنوز کلی کتاب هست
اسماشونو یادم نمیاد والا
❤1
سیارکا این لیست رو گذاشتم شما هم برید این کتابارو بخونید
برای تضمین کیفیت داستانیه
برای تضمین کیفیت داستانیه
❤1
Forwarded from دِیلی از روی بیمیلی (امیرحسین)
من همیشه موقع بحث دربارهی ژانر به یه مشکل برمیخورم: خیلیها نمیخوان قبول کنن که هیچ ژانری بر ژانر دیگه برتری یا تقدس نداره. جملههایی مثل «رپ از پاپ بهتره» یا «درام از کمدی بالاتره» از اساس غلطه. ژانر فقط یه قالبه که آرتیست برای رسیدن به هدفش انتخاب میکنه. یکی دنبال گیشهست، یکی دنبال اصلاحات اجتماعی، یکی دنبال تجربهی شخصی. خود ژانر ذاتاً ارزشگذاری نداره. اینکه فکر کنیم پاپ یعنی فقط آهنگای سطحی و رقصی یا رپ یعنی فحش و دعوا نشونهی آگاهی پایینه، نه واقعیت اون ژانر. طبیعیه که سلیقهی هرکسی به یه ژانر خاص نزدیکتر باشه و حتی توی بازههای زمانی تغییر کنه. اما اینکه آدم «تکژانر» باشه و فقط یه ژانر رو دنبال کنه، یعنی خودش رو از تجربهی بقیه ژانرها محروم کرده. مثال ساده: کسی که عاشق پیتزاست و فقط پیتزا میخوره. خب پیتزا خوشمزهست—پپرونی، سبزیجات، گوشت و... اما وقتی دنیاش رو فقط با پیتزا پر کنه، هیچوقت طعم برگر، پاستا یا حتی قیمه و کشکبادمجان رو نمیچشه. اگه خیلی پیتزا دوست داری، بیشتر از بقیه پیتزا بخور؛ اما بذار سر میزت غذاهای دیگه هم باشه.
روزنامه
روزنامه
❤🔥1
دِیلی از روی بیمیلی
من همیشه موقع بحث دربارهی ژانر به یه مشکل برمیخورم: خیلیها نمیخوان قبول کنن که هیچ ژانری بر ژانر دیگه برتری یا تقدس نداره. جملههایی مثل «رپ از پاپ بهتره» یا «درام از کمدی بالاتره» از اساس غلطه. ژانر فقط یه قالبه که آرتیست برای رسیدن به هدفش انتخاب میکنه.…
خلاصه که یک بعدی بودن نه فقط شما رو تنها میکنه، بلکه بعد از یه مدتی روحتون رو خسته میکنه و دیگه رغبتی به زندگی ندارید.
👍2
خاطره بازی اونجایی جذاب میشه که با مامانت باشی مال اونم ببینی
❤1