تازه چایی خوردم فعلا خوبم.

از پرفورمنس آلبوم دژاوو/ سیناساعی

این جمله‌ی «به تو می‌رسه» در مکالمه با آدم‌های موردعلاقه‌ت خیلی حق مطلب رو ادا می‌کنه. یه انگیزه‌س، انگیزه کامل.

آخرش؟ آخرش من و تو می‌مونیم و خنده‌هامون به این روزها.

با یه فریاد خاموش که درست توو جای بغض داره گردنم رو فشار می‌ده می‌گم، من/ما هستیم تا جای پای کسی که پاپس کشید رو پر کنیم.

خیالم راحت بود مشهد امنه، که دیگه خیالم راحت نیست.

صدای انفجار و پدافند رو می‌شه تحمل کرد، آدمی که می‌خواد ثابت کنه اخبارش دقیق‌تره رو نه.

کاش توو این شرایط گوه‌‌ نخوری رایمون. الان وقت سانتی‌مانتال بودن نیست. کاش وجود داشته باشی و قلمت رو خرج شرف‌ و مر‌دم‌ت کنی.

انقدر تلگرام خلوته انگاری توو سیومسیج می‌نویسی.

همون‌قدر که می‌ارزه، رنج‌ داره.

من اگه آلزایمر هم بگیرم شبی که گذشت رو از یاد نمی‌برم.

بیا و دو آیه بخوان غم شود فراموشم.

یکی اظهارنظر نکرد، مرد.

کنج.