با یه فریاد خاموش که درست توو جای بغض داره گردنم رو فشار می‌ده می‌گم، من/ما هستیم تا جای پای کسی که پاپس کشید رو پر کنیم.

خیالم راحت بود مشهد امنه، که دیگه خیالم راحت نیست.

صدای انفجار و پدافند رو می‌شه تحمل کرد، آدمی که می‌خواد ثابت کنه اخبارش دقیق‌تره رو نه.

کاش توو این شرایط گوه‌‌ نخوری رایمون. الان وقت سانتی‌مانتال بودن نیست. کاش وجود داشته باشی و قلمت رو خرج شرف‌ و مر‌دم‌ت کنی.

انقدر تلگرام خلوته انگاری توو سیومسیج می‌نویسی.

همون‌قدر که می‌ارزه، رنج‌ داره.

من اگه آلزایمر هم بگیرم شبی که گذشت رو از یاد نمی‌برم.

بیا و دو آیه بخوان غم شود فراموشم.

یکی اظهارنظر نکرد، مرد.

کنج.

غروب روز نهم.

عاشورا فقط یک اتفاق یا حادثه نبود، یک انتخاب بود.

نیازم فریاده، ترجیحم سکوت.

دیگه استراحت پساجنگ و غذاهای مامان‌پز تموم شد، باید برگردم خونه. سلام به مستقل بودن، سلام به قوی بودن.

دیگه فقط Work work work.

خبر بد اینه که رسم دنیا عوض نمی‌شه، خبر خوبم همینه.

من می‌گم نمی‌دونم ولی تو باورنکن، می‌دونم.

تکراره آقا، دواش تکراره. آدمیزاد با از قبل فکرکردن برای هیچی آماده نمی‌شه، غم هرموقع برسه غمه. هیچ‌وقت نمی‌تونی موقعیتی که بهت تحمیل شده رو دوست داشته باشی. فقط با تکرارشه که زهرش گرفته می‌شه، با زیاد غصه خوردنه که یاد می‌گیری. حتی حرف زدن ازشم کمکی نمی‌کنه، بذار گندش دربیاد، اجازه بده روزگار هر بازی‌ای که دوست داره سرت دربیاره، عصبی شو، بترس، دادبزن، کناره بگیر، ولی بدون به‌قول اون راننده تاکسی توو پاتریک ملروز، چندماه بعد به الان‌ت نگاه می‌کنی و نمی‌فهمی اینهمه شلوغ‌بازی برای چی بوده. آره خلاصه دواش تکراره.