غم به من اضافه نمی‌شه دیگه، لبریزم. سر می‌ره فقط.

یه‌جوری خسته‌م انگاری کتکم زدن.

چایی هم نتونست حلش کنه.

-

آدم چجوری ذره ‌ذره به لال‌شدن دستش عادت می‌کنه.

از من به من فرسنگ‌ها راه است.

وقتی دودوتاهات چهارتا نمی‌شه چیکار می‌کنی؟

آرامش؟ توو سکوت خونه با نورکم یه گوشه بشینی و چایی بخوری.