هیچ‌کس قرار نیست بابت اون صدباری که بخشیدی ازت تشکر کنه. کسی درک نمی‌کنه با هربار بخشش، بخشی از اعتمادت فروریخته که قابل جبران هم نیست. همه صرفا می‌خوان ببخشی و نادیده بگیری چون این توقع رو دادی که می‌تونی از هر اشتباهی بگذری.

باشه اصلا تو ماه، با اخلاق گوه‌ت چیکار کنیم؟

پاشید چایی بذارید، حوالی ده‌ونیم پخت و پز جدیدم پخش می‌شه. شبکه دو، مسابقه دونقطه.

سینما برای من مثل یه دریچه‌ست، یه راه فرار از این دنیا. هر وقت فیلم می‌بینم، انگار توو یه دنیای دیگه نفس می‌کشم. یه جایی که همه چی ممکنه. سینما به من نشون می‌ده که زندگی و آدما می‌تونن هزار تا قصه داشته باشن و از تماشای این قصه‌ها هیچ وقت خسته نشد. از همذات‌پنداری با شخصیت‌ها، از این که حتی واسه یه لحظه بشم یکی دیگه و زندگی‌ش رو حس کنم. غم‌اش، رنج‌ا‌ش، شادی‌‌اش..
سینما فقط سرگرمی نیست، حس زنده‌ بودنه.
- روز سینما مبارک.

فی‌الواقع خداوند، اند لطافت، اند بخشش، اند بی‌خیال شدن، اند چشم پوشی و اند رفاقت است.

فیلم، از مانیتور کوچیک من رسید به پرده‌ی نقره‌ای.
و من فقط نگاهش می‌کنم و توو دلم می‌گم:
«بالاخره رسیدی…»

غم به من اضافه نمی‌شه دیگه، لبریزم. سر می‌ره فقط.

یه‌جوری خسته‌م انگاری کتکم زدن.

چایی هم نتونست حلش کنه.

-

آدم چجوری ذره ‌ذره به لال‌شدن دستش عادت می‌کنه.

از من به من فرسنگ‌ها راه است.

وقتی دودوتاهات چهارتا نمی‌شه چیکار می‌کنی؟