فی‌الواقع خداوند، اند لطافت، اند بخشش، اند بی‌خیال شدن، اند چشم پوشی و اند رفاقت است.

فیلم، از مانیتور کوچیک من رسید به پرده‌ی نقره‌ای.
و من فقط نگاهش می‌کنم و توو دلم می‌گم:
«بالاخره رسیدی…»

غم به من اضافه نمی‌شه دیگه، لبریزم. سر می‌ره فقط.

یه‌جوری خسته‌م انگاری کتکم زدن.

چایی هم نتونست حلش کنه.

-

آدم چجوری ذره ‌ذره به لال‌شدن دستش عادت می‌کنه.

از من به من فرسنگ‌ها راه است.

وقتی دودوتاهات چهارتا نمی‌شه چیکار می‌کنی؟