یه سری آدما توو دنیای واقعی هیچ گوهی نمیخورن، مجازی ژست پوپولیستی میگیرن. اینا نه کارشناسن، نه آدم باسواد. فقط ادمین یه کانالن.
پنجرهی اتاقم رو باز کردم سرم رو آوردم بیرون، رفت و آمد آدمارو میدیدم. بهنظرم اکثر آدما اینجوریان که تا هر وقت باهاشون خوبی و براشون مثبتی باهات خوبن. اما وقتی یه بدی ازت میبینن مثل دستمال چرک تو رو کنار میذارن و این خیلی غمگینم میکنه. همهی ما کامل نیستیم. نمیتونین، آدما نفس میکشن، آدما انسانن، قلب دارن..
وقتی از بیرون به زندگیم نگاه میکنم، میبینم که اول بگایی بودم بعد دست و پا درآوردم.
نمیدونم چرا، ولی امروز گوشهی دفترم نوشتم: یه روز انقدر قوی میشم که دیگه جلو هیچکس گریه نکنم.
Closeup.
ذکر روز و شب: عاشق و اسیر رامت، دیوونهی هر کلامت..
ذکر روز و شب: برانکارد بیارید، منو روش بذارید، که من خورد و خمیرم همین الان میمیرم..