ایکاش میتوانستم غم های تو را از درونت مانند این کلاف بیرون آورم.

م.ستودگان💫

‍ دکتر موریس ستودگان
توضیح کوتاهی در مورد اختلال شبه جسمانی somatofrom و اختلال جسمانی کردن somatization

Think+ گروه

تنها دو گزینه وجود دارد یا پیشرفت کنی یا بهانه جویی.

م.س💫

در مورد ازدواجهای سنتی سوال شده که عشق بعد از ازدواج ممکنه...

پاسخ من:

من اخیرا با این موضوع زیاد برخورد میکنم. و وقتی از مراجع های من میپرسم ازدواج یعنی چی برای شما. اکثرا تصور درستی ندارند و فقط تصویری رو دنبال میکنند که انتظار جامعه و اطرافیان رو بتونند جوابگو باشند.
از دید من چیزی وحشتناکتر و ضد انسانی تر وجود نداره از اینکه منفعلانه و کورکورانه ازدواج بشه و بدنبالش اغلب یک بهانه گیری وجود داره؛
👈قسمت نبود!
در این تکست یک سری کلیشه ها هستند که من شخصا از ازدیاد اونها تو میدیا خسته شدم و فکر میکنم این افراد چرا روزی ساعتها در این میدیاها هستند ولی یاد نمی گیرند و همون طرحواره های اجتماعی و ناخوداگاههای جمعی رو دنبال میکنند. پس کی آگاهی شروع میشه. چطور باید به این افراد آموخت. چرا نمی بینند که علت طلاق ۵۳% در ایران همین چیزها میتونه باشه؛
👈منفعل بودن!

در نهایت اینجا در این بافت های سنتی افراد ازدواج نمیکنند بلکه خانواده ها. پس یکبار دیگر نیاز شخص در این بافتها مهم نیست بلکه چیزی که حایز اهمیت هست ارزشهای جمعی و یکبار دیگه؛مقوله ای که باعث بدبختی و اوارگی هزاران زن‌ و مرد و کودک شده!
👈 آبرو!

📍شروع یک زندگی منفعلانه بدون عشق در واقع فقط یک مرثیه خوانی مداوم در قبرستان عشق است.


م. ستودگان💫

دکتر موریس ستودگان

📍تحت چه شرایطی بچه ها مجبور به دروغگویی و یا داستان سازی میشوند؟ چطور میتوانیم به عنوان مادر، پدر و مربی با این پدیده طبیعی برخورد کنیم؟

🔻قسمت اول

داستانها بیان کننده حقایق مربوط به امیدها و دلهره ها در کودکان و نوجوانان هستند. دروغ ها اشکار کننده ان هستند که کودکمان نیازی دارد یا میخواهد ان باشد که نمیتواند. ما به عنوان والد یا مربی میبایست مفهوم دروغ و داستان را درک کنیم و واکنش پخته یک والد در واقع درک مفهوم این داستان سازی و منعکس سازی کودک میباشد نه انکار مفهوم داستان یا محکومیت کودک به دروغ و مچ گیری.
تنها از طریق اطلاع رسانی میتوانیم به کودکمان کمک کنیم که تفاوت واقعیت و داستان پردازی را تشخیص دهد.
👈دروغ ها دو دسته اند.
🔻دسته ای که حقایق را بیان میکنند چون کودکان اجازه ندارند حقایق را آنطور که میبینند بزبان بیاورند‌ و نمیتوانند از دلهره ها و مشکلات خود صحبت کنند چون شاید خانواده به اندازه کافی مشکل دارد و کودک نمی خواهد آنها را بیشتر با مشکلات روبرو کند.
🔻 کودکان متنفرند وقتی والدین یا معلم پرس و جو میکنند و یا فکر میکنند که والدین پاسخ ها را از قبل میدانند و آنها را محکوم خواهند کرد. این کودکان خود را مجبور به دروغگویی میبینند تا از خود دفاع کنند و اینگونه دروغها و داستان سازی ها از دسته دوم هستند. کودک خود را بازپرسی نکنیم چون اطمینان کودک مان به ما از بین خواهد رفت. پس بهتر است راست و رک صحبت کنیم. تا کودک مان راست گویی را بیاموزد.
🔻داستان سازی و تمایل به دروغ در نوجوانان اساسا از یک تخیل شکوفا نمی شود بلکه ترکیبی از تخیل و حقیقت است. اما این یک نگرش اخلاقی است که کودک و نوجوان میبایست به طور آگاهانه حقیقت را بیان کند. این موضوع زمانی اتفاق می افتد که یک کودک مزایای این صداقت را به شخصه به اندازه کافی به طور مثبت تجربه کرده باشد. برای گفتن حقیقت باید بارها پاداش مثبت برای کودکان وجود داشته باشد.

🔻هنگامی که کودکان دروغ می گویند، به این معنی نیست که "شخصیت بد" در انها شکل میگیرد، زیرا هیچ ژنی برای دروغگویی وجود ندارد. وقتی که جوانان به مرز بین واقعیت و فانتزی می رسند، انها مثل بزرگسالان گاهی در دو راهی قرار میگیرند و چیزی را بیان میکنند که شاید برای ما با حقیقت فاصله داشته باشد. پیاژه و کلاین معتقدند چون در مراحل رشد هنوز تصمیم گیری صحیح اخلاقی در این سنین کاملا شکل نگرفته است کودکان گاهی در خیال پردازی و گفتن حقیقت متفاوت تر عمل میکنند. اما کتمان این حقایق خود بیانگر حقیقتی جدید است که آنها از روش تربیت ما می ترسند و یا اعتماد به آنها را به اندازه کافی جلب نکرده ایم. بعد از نیازهای فیزیولوژیک در کودکان نیاز به امنیت و اعتماد مهمترین نیاز انهاست‌. گاهی این داستان سازیها صرفا برای جلب توجه والدین و مربی میباشد.

🔻کودکان نیز در هنگام تنبیه دچار سردرگمی و احساس عدم امنیت میشوند. تنبیه کودکان به هر شکلی برای پیدا کردن حقیقت اشتباه بزرگی از طرف والدین است. چرا که نیاز کودک در اینجا نادیده گرفته شده و ایجاد خشم و احساس عدم پذیرش خواهد کرد. این احساس در اعتماد و عزت نفس کودک و نوجوان بسیار تاثیر گذار است.

یک کودک تنها زمانی که در معرض ناراحتی است یعنی وقتی که مجبور است چیزی را که نمیخواهد اعتراف کند، قبول کند و داستانی بسازد، شروع به دروغگویی میکند که والدین را ارضا کند، چرا که از عواقب آن میترسد. بنابراین، در صورت امکان، بزرگسالان باید از قرار دادن کودک به طور عمدی یا نااگاه در چنین وضعیت اضطراری کاملا خودداری کنند.
🔻یک بزرگسال می تواند به راحتی راهی برای جلوگیری از بیان عبارات هوشمندانه و یا مانورهای انحرافی پیدا کند تا خود را از دامی برهاند اما کودکان این قدرت بیان را ندارند و خود را در تله ای احساس میکنند که ایجاد حس حقارت در آنها ایجاد میکند. انتخاب بین حقیقت و دروغ باید به اندازه کافی برای کودکان قابل تشخیص باشد، تا از او حقیقت را انتظار داشت.

🔻کودکان نیز غالبا دروغ میگویند وقتی که والدین از طریق ممنوعیتها، سختگیری، پرسشهای مستمر و کنترل کودک موانع حقیقت گویی را میسازند، این سبب عدم اطمینان متقابل میشود.
بزرگسالان تمایل دارند که یک کودک دروغگو را به بازجویی، حاشیه سازی، مجازات اخلاقی شدید تهدید کنند. بچه ها می خواهند از این عمل والد جلوگیری کنند و به این ترتیب در داستان های دروغین خود به شدت درگیر می شوند و نمی توانند تحت فشار به راحتی راه حقیقت را پیدا کنند. اگر ما والدین می خواهیم فرزند خود را از دروغ حفظ کنیم چون زیرا نمی خواهند حقیقت را بگویند، پس ما باید قبول کنیم که هیچ جوابی را در ان لحظه نپذیریم. سپس ما میبایست به پشتیبانی از استقلال کودک خود بپردازیم و او بگوئیم که «من نمی خواهم این را بگویم که تو دروغ میگویی، بلکه میخواهم فقط داستان را درک کنم‌‌».
۱

دکتر موریس ستودگان

📍تحت چه شرایطی بچه ها مجبور به دروغگویی و یا داستان سازی میشوند ؟ چطور میتوانیم به عنوان مادر و پدر و مربی با این پدیده طبیعی برخورد کنیم؟

🔻قسمت دوم

با گفته های ما به عنوان والد که برای کودک قابل باور هستیم، به او اطمینان میدهیم که هم حق دارد که فعلا جوابی ندهد ولی باید راهی برای درک من از داستان بیابد. اینطور به کودک حس مسئولیت پذیری و استقلال خواهیم داد. و از دید اخلاقی دروغگویی را محدود میکنیم.

🔻هنگامی که کودکان همواره دروغ می گویند، بزرگسالان اعتماد به آنها و نحوه پرورش خود را زیر سوال میبرند و کنترل به احساس خود را از دست می دهند. آنها دیگر به سختی کودکان را باور دارند. این قابل فهم است اما اگر میخواهیم کودک را دروغگو نکنیم، راهی جز اطمینان به او نداریم. همه والدین کم و بیش با این مشکل دست و پنجه نرم میکنند، اما کودک باید یاد بگیرد که چرا حقیقت بهتر است و میتواند اعتماد ما را بدست آورد. بچه ها فقط می توانند اعتماد به توانایی های اخلاقی خود را اینگونه پرورش دهند اگر اعتماد به انها توسط خانواده و مربیان نشان داده شود.

👈 بی اعتمادی و کنترل برای کودکان و نوجوانان به معنای: "من به تو اعتماد نمی کنم، من به صداقت گفته های تو اعتماد ندارم". اگر این پیام یک پدر و مادر و یا خانواده و مربی باشد، کودک چگونه باید خود را باور کند؟ و چرا باید صادق باشد وقتی ما به گفته هایش باور نداریم؟

👈هر کودک در نهایت یکبار سعی خواهد کرد که آگاهانه دروغ بگوید. تا مرزهای والدین و سیستم را درک کند. این طبیعی است. این خیالبافی ها و شاید دروغ های کوچک فرصتی عالی برای صحبت در مورد اشکالات دروغ گفتن و فاش کردن منافع حقیقت گویی است. هر دروغ کودک و نوجوان فرصتی برای تمرین حقیقت گویی است.

👈با این حال، هنگامی که یک کودک اگاهانه به دروغ پناه ببرد و عادت کند، این نشان دهنده یک نیاز خاص کودک است. سعی کنیم به نیاز اساسی این دروغ بپردازیم. بچه ها بخاطر شادی به دروغ پناه نمیبرند، بلکه از روی ترس، نیازها و یا نیازهایشان اینکار را انجام میدهند. آنها دروغ می گویند که از مجازات خود فرار کنند، آنها با داستان های اختراع کرده خود به دنبال توجه ما والدین و مربیان هستند. گاهی برای نشان دادن خود با دروغ به عنوان بهانه ای برای ابراز وجود استفاده میکنند. ما والدین و مربیان باید بدانیم که این احساسات متعلق به این سنین است. باید کودکان و نوجوانان و نیازهای آنها را شناخت و آنها را همانگونه پذیرفت. باید احساسات آنها را جدی گرفت و به آنها احساس مهم بودن در زندگی داد. این باعث می شود تا آنها حقایق را آنگونه که میباشد بیان کنند و درصورت عدم اطمینان و حس امنیت در مشکلی از ما والدین برای حل مشکلات زودتر کمک بخواهند.

👈لازمه این رشد کودک والدینی با رشد عقلانی و عاطفی بدور از خشونت میباشند.

📍کودکان اینه والدین میباشند. اشتباه کودکان را باید در رفتار خود جستجو کنیم.

دکتر موریس ستودگان
۲

💫یکی از بزرگترین محاسن خود شناسی رهایی از انتظارات دیگران است. خود را یافتن‌ و ساختن اولین قدم استقلال و این آغاز خوشبختیست. و شاید به همین دلیل فقط خود ما عامل خوشبختی مان هستیم.

دکتر م. ستودگان💫

💫CHANGE
تغییر یعنی متفاوت تر از قبل شدن. و هدف گزاری برای این متفاوت تر شدن گامی است اساسی برای تغییر. روزی که تغییر در خود احساس نکردیم آن روز ما از روزهای زندگی به شمار نمی آید.
تغییر تنها ابزار خودشناسیست که اعتماد به خود و عزت نفس را ارزشمند میسازد. و هیچگاه برای تغییر زود یا دیر نیست. تغییر تنها سوژه بدون زمان است.

دکتر م. ستودگان💫