‍ دوست یا دشمن؟ شکل گیری یک رابطه

موریس ستودگان
اکتبر 2020
@thinkpluswithus

سلام به دوستان گرامی


یک سوال داشتم. سازمانی که دچار موبینگ شده باشه برای موب شونده چه راهکاری میشه پیشبینی کرد؟

اساتیدمحترم لطفااگر میشه یک راهنمایی بکنید ممنون

پسربچه ایی۴سال و۸ماه به تشخیص روانشناس دقت وتمرکزش خیلی پایینه توجه نداره هرچقدرصداش کننداصلاسمت نقاشی و...نمیره
وکتردوراه پیش روی مادرگذاشتن:۱.دارودرمانی
۲.کاردرمانی

مادربخاطراینکه فکرمیکنن داروبرای بچه عوارض داره کاملامخالف دارودرمانی هستند
ایابهتره که دارودرمانی نباشه؟

باوجودمشکلی که بچه داره طول درمان درکاردرمانی خیلی طولانی میشه
ایابعدازبازی درمانی بچه کاملادرمان میشه وامکان بازگشت نیست؟

ممنون میشم نظرتون راراجب این کیس بدونم🙏

رابطه چشمی نداره
قانون ونظم اصلانداره ونمیخوادداشته باشه
به هییییییچ عنوان اتاقشو وسایلشو جمع نمیکنه
نقاشی ورنگ کردن نمیکنه
ولی خیلیم توبعضی چیزا باهوشه
مثلا مسیرا وخیابونا
چیدن پازل
یوقت داره بازی میکنه اما همه حرفا ورفتارا مارا میفهمه توبازیش جوابمونا میده
خیییییلی زیاد احساساتی

سلام و احترام خدمت استاد عزیزدکتر ستودگان و دیگردوستان،
زوجی با عشق و علاقه دست به ازدواجی زدند که از لحاظ فرهنگی و شخصیتی تفاوت بسیار داشتند، حال با گذشت سه سال آقا میگن من تو رابطه با همسرم احساس آرامش ندارم(علت رو میگه:خانومم بسیار هیجان مدار رفتار میکنه و این برای من که همیشه آروم بودم قابل تحمل نیست، و تغییر هم شاید امکانپذیر باشه ولی این تغییر حتمأ خیلی کمه و ما نهایتأ میتونیم برای هم دیگه قفس بزرگتر باشیم نه آسمان، پس کاملا منطقی باید پیش بریم)، و خانم تمایل داره این رابطه رو ترمیم کنه و اشتباهات گذشته اش رو جبران کنه ولی آقا اصرار بر درست نشدن رابطه دارن و نا امید هستن و همش میپرسن چه تضمینی برای عملی شدن تغییر وجود داره ،
سوال:خانم چطور همسر رو راضی به دادن فرصتی به بهبود رابطه و تغییر کنن؟
نکته:خانم از لحاظ موقعیت اجتماعی، شغلی، هوش اجتماعی و سن از آقا بالاتر هستند. و آقا احساس کمتر بودن از خانوم رو دارند.
آقا سابقه خودکشی داشتند.
خانم سابقه اضطراب موقعیتی.
علت خودکشی رو آقا اینطور میگن که من حتی عرضه نداشتم حال خانومم رو خوب کنم گس ما به درد هم نمیخوریم

📍نگرانی ها و برخورد و پیشگیری

👈 رسالت نگرانی در زندگی ما پیشبرد اهداف در زندگی ماست که منجر به حل مسئله در زندگی می شوند. این گونه نگرانی ها کارساز بوده و محرک اصلی زندگی ما هستند. مثلا نگرانی قبل از امتحان سبب درس خواندن میشود. و یا نگرانی از انتقال کرونا سبب مراقبت از سلامت مان و رعایت بهداشت میگردد.

👈 اما نگرانی ناکارامد یک اجتناب از حل مسیله و بیشتر جلب توجه میباشد که منجر به اضطراب میگردد. مثلا ایا ممکن است که امشب زلزله ای بیاید؟ در حالیکه ما در منطقه زلزله خیزی زندگی نمی کنیم. یا اینکه ممکن است فرزند اینده من عقب مانده ذهنی بدنیا بیاید؟

👈 نگرانی یک پروسه ذهنی و زاییده افکار و تجربه ماست ولی اضطراب یک هیجان و پیامد ان نگرانی هاست.

👈 پس مراقب شروع افکار ما و نگرانی هایمان باشیم که منجر به اضطراب نگردند. و چگونگی این پیشگیری معطوف به دو عامل مهم میباشد:
🔺 الف) شناخت کیفیت و کاربرد نگرانی ها
🔺 ب) پیدا کردن اسانترین راه حل برای ان مشکل نگران ساز

👈 اکنون اگر در نگرانی راه حلی به ذهنمان نرسید کیفیت و ویژگیهای ان مشکل میبایست بررسی شوند:

🔑الف) ایا این نگرانی مربوط به زمان حال است؟ یا خیر نگران بیست سال اینده هستم؟ (مثال: من در المان هستم و نگرانم که والدین من در ایران بمیرند و من نتوانم در مراسم انها شرکت کنم)

🔑ب) ایا یک مسیله کلی یا جزیی میباشد؟ حل مسایل کلی در توان ما نیست (مثلا چرا کرونا بوجود امد؟ یا من به خدا باور ندارم ولی اگر خدا واقعا باشد بعد چه کنم؟)

🔑پ) ایا یک مسیله مشخص و شفافی سبب نگرانی من میشود؟ یعنی ان مسیله دامن گیر سیستم من می باشد؟ (نگران اینده هستم...چه چیز اینده دقیقا؟)

🔑ج) ایا راه حل واقع بینانه ای برای حل مشکل که سبب نگرانی من در حال شده وجود دارد؟ (مثلا اگر لایه اوزون سوراخ شده ....یا من در سویس هستم و مدام نگران خانواده در ایران باشم که مبتلا به کرونا نشوند...)

👈 اگر کیفیت نگرانی خود را براورد کنیم و انها را بشناسیم, با اقدام برای راه حل منطقی میتوانیم از اضطراب های فراگیر و نهایتا شاید پانیک ها پیشگیری کنیم.

دکتر موریس ستودگان
@thinkpluswithus

📍 چگونه با اندوه خود برخورد کنیم

دکتر موریس ستودگان

آیا تا به حال احساس کرده اید که غمگین هستید و به گریه ای از ته دل احتیاج دارید ، اما نمی توانید اشک بریزید؟ مطمئنم همه ما تجربه کرده ایم.

غم و اندوه یک واکنش طبیعی سازگار با ضرر است. خساراتی مانند مرگ ، جدایی ، بزرگ شدن و ترک فرزندان از خانه مخصوصا دختران در فرهنگ ایران ، جابجایی خانه ، شهر یا کشوری که ما به آن وطن یا خانه می گوییم ، یک شی باارزش ما که شکسته یا گم و دزدیده میشود ، و انواع دیگر خسارات ، حتی خساراتی که ناشی از انتخاب اشتباه ماست که از کمبود تجربه ما حاصل می شود تا هر چیز دیگر ، خسارات در ارتباط و وابستگی عاطفی با مردم ، مکان ها و چیزها. عشق , دلبستگی و وابستگی همه دست به دست هم می دهند و ما اندوهگین میشویم و این فقط و همیشه ناخوشایند نیست بلکه گاهی کمک میکند تا مرزهای خود را بشناسیم و تجربه های جدید را رقم بزنیم.

اما غم و اندوه ، مانند سایر احساسات ، جلوه بدی پیدا می کند. افسانه ها و گونه ای از کتاب ها و فیلم ها در جامعه پسا مدرن ما را به این باور می رسانند که احساسات مربوط به افراد ضعیف میباشند و بهتر است با مسایل منطقی برخورد کنیم. چقدر تا امروز این را شنیده ایم؟ "مگه مرد گریه میکنه؟ مگه پسر صورتی میپوشه؟ مگه دختر تاتو میکنه, مگه زن با ... ؟ همه این باید ها و نباید ها ما را به صلیبی میخکوب کرده و ما انرا با اندوه مدام بدنبال خود میکشیم و خونی که از ما میچکد را نادیده میگیریم.

و نمیدانیم که هیجان های مربوط به احساسات باعث می شوند که وقتی احساس غم می کنیم خودمان را قضاوت کنیم. با باید ها و نباید ها به ما اموخته می شود و یا بهتر بگویم در گهواره ما لالایی خوانده میشود که در احساسات خود "غرق" نشوید و "ضعیف نباشید" و مرد باشید و زن باشید و .... بنابراین بیشتر ما سعی می کنیم با جلوگیری از ناراحتی های عاطفی ، غم و اندوه را از بین ببریم یا آن را با انواع مانورهای هوشمندانه مغز ، ذهن و بدن سرکوب کنیم. این موارد دفاعی بر روی مثلث تغییر ما هستند.

در حقیقت ، غم و اندوه یک احساس اصلی فرامرزی ما انسانهاست که همه ما در هر بخشی از زمین و فرهنگ برای تجربه آن زندگی می کنیم. ما نمی توانیم مغز را از ایجاد غم و اندوه در بدن ، جایی که احساسات زندگی می کنند ، متوقف کنیم ، حتی اگر با سرکوب آن بتوانیم ذهن خود را از تجربه غم و اندوه متوقف کنیم. وقتی ما با دفن غم و اندوه با غم و اندوه کنار بیاییم ، ممکن است علائمی مانند اضطراب ، افسردگی ، بی حسی یا احساس خسته کننده قطع ارتباط با خود واقعی ما شکل بگیرد.

احساس ناراحتی و اندوه هیچ نشان ضعفی در خود ندارد. این به اندازه همه هیجانهای دیگر می تواند بخشی از انسان باشد. با این حال ، درسی که در مورد غم و اندوه از خانواده ها ، جوامع و فرهنگ های خود آموخته ایم ، بر روابط ما با این احساس لطیف تأثیر می گذارد. به عنوان مثال ، اگر در خانواده هایی بزرگ شویم که احساس ناراحتی در آنها معمول و یک مقوله ایمنی نباشد ممکن است ما را به دلیل نیازمند به توجه بودن مورد انتقاد قرار دهند ، و از کودکی ممکن است در مورد اندوه خود قضاوت کنیم و آن را سرکوب کنیم چون راه دیگری به ما نمی اموزند. اگر بدون حمایت عاطفی کافی از "فرد دیگری" مانند مادر و یا پدر برای برخورد مناسب با غم و اندوه خود مواجه نشویم ، ممکن است این عدم.حمایت کافی ما را تحت فشار قرار داده و بیم انکه دوباره تحت فشار از بیرون و عدم حمایت قرار بگیریم ، غم و اندوه را سرکوب می کنیم. گرچه ممکن است که خود ما با غم و اندوه کاملاً راحت باشیم. شاید والدین ما غم و اندوه ما را بپذیرند ، به ما آرامش دهند و دردی را که احساس می کنیم درک کنند. یا شاید والدین یا دوستان ما از نحوه صحبت کردن ما و نشان دادن احساس اندوه و ناراحتی ما بتوانند به ما اطمینان دهند که احساس غم و اندوه احساس امنی میباشد و جایی برای بیان و تجربه ان در روابط وجود دارد.

بسیار مهم است که بدانید غم و اندوه ، مانند همه احساسات اصلی دیگر مانند عصبانیت ، ترس ، انزجار ، شادی ، هیجان و هیجان جنسی ، می تواند با احساسات مهاری مانند اضطراب ، گناه یا شرم سرکوب شود. تا زمانی که ابزاری را برای درک احساسات خود نیاموخته باشیم ، فقط اضطراب مرگ را احساس خواهیم کرد. عده ای از مراجعین من نیز اظهار ناراحتی از غم و اندوه ناشناخته اما عمیق خود می کنند ، از احساسی که از آن ترسیده اند و حتی هنگام گریه "زشت" به نظرشان می رسد. چقدر تأسف بار است! در حقیقت ، هنگامی که یاد می گیریم غم و اندوه را جاری کنیم ، اضطراب ، شرم ، گناه و مکانیسم های دفاعی (مانند اعتیاد ، کمال گرایی ، قضاوت ، وسواس و بسیاری دیگر) کاهش می یابد زیرا دیگر نیازی نیست که با مهار و مکانیزم های دفاعی غم و اندوه را از خود دور کنیم. .


1

@thinkpluswithus setudegan