Forwarded from Dr. Morris Setudegan
📍تنهایی عاطفی چیست؟
Emotional Loneliness
والدینی که از نظر عاطفی نابالغ هستند، آنقدر درگیر خود هستند که متوجه تجربیات درونی فرزندان خود نمی شوند. علاوه بر این، آنها احساسات خود را بروز نمی دهند و از صمیمیت عاطفی می ترسند. آنها حتی از نیازهای عاطفی خود ناراضی و نگران هستند و بنابراین نمی دانند چگونه در بُعد احساسی فرزندان خود را حمایت کنند - در واقع انان را با احساس خود تنها میگذارند. چنین والدینی حتی ممکن است در صورت ناراحتی و بروز احساس فرزندانشان عصبی و از بروز احساس کودکانشان خشمگین شوند و به جای دلداری دادن, آنها را تنبیه فیزیکی یا روانی کنند. این واکنش ها میل غریزی کودکان را برای بروز احساسات را از بین می برد و تمام کانالهای تماس عاطفی و احساسی را نابود می کند. اگر یکی یا هر دو والدین به اندازه کافی بالغ نباشند که از کودک خود حمایت عاطفی کنند، کودک فقدان احساس والد را احساس میکند، اما لزوماً نمیداند مشکل چیست و کجاست و خود را مقصر میپندارد - ایجاد احساس گناه در کودک شکل می گیرد. ممکن است کودک حتی احساس پوچی و تنها بودن را تجربه کند و این چیزی است که کودکان را از هم متمایز می کند. به عنوان یک کودک، هیچ راهی برای دانستن این موضوع ندارد که به این احساس توخالی بودن، پاسخی عادی بدهد. «تنهایی عاطفی» اصطلاحی است که اثر خود را نشان میدهد: علاقهی دلسوزانه به شخص دیگری در یک رابطه و عملکردی برای هر انچه که احساس می شود نیاز است تا مورد توجه قرار گیرد. این نوع تنهایی یک احساس عجیب و غریب یا بی معنی نیست. این نتیجه قابل پیش بینی بزرگ شدن کودکان بدون همدلی کافی از سوی والدین است. برای کامل کردن این توصیف از تنهایی عاطفی باید به کودکانی که تنبیه فیزیکی و یا روانی شده اند نیز دقت کنیم چون انها عموما در دوره های دراز مدت غم, تنهایی, عدم توجه و قهر والد و افسردگی های کوتاه قرار گرفته اند.
دکتر موریس ستودگان
کلکسیون 2022
@thinkpluswithus
Emotional Loneliness
والدینی که از نظر عاطفی نابالغ هستند، آنقدر درگیر خود هستند که متوجه تجربیات درونی فرزندان خود نمی شوند. علاوه بر این، آنها احساسات خود را بروز نمی دهند و از صمیمیت عاطفی می ترسند. آنها حتی از نیازهای عاطفی خود ناراضی و نگران هستند و بنابراین نمی دانند چگونه در بُعد احساسی فرزندان خود را حمایت کنند - در واقع انان را با احساس خود تنها میگذارند. چنین والدینی حتی ممکن است در صورت ناراحتی و بروز احساس فرزندانشان عصبی و از بروز احساس کودکانشان خشمگین شوند و به جای دلداری دادن, آنها را تنبیه فیزیکی یا روانی کنند. این واکنش ها میل غریزی کودکان را برای بروز احساسات را از بین می برد و تمام کانالهای تماس عاطفی و احساسی را نابود می کند. اگر یکی یا هر دو والدین به اندازه کافی بالغ نباشند که از کودک خود حمایت عاطفی کنند، کودک فقدان احساس والد را احساس میکند، اما لزوماً نمیداند مشکل چیست و کجاست و خود را مقصر میپندارد - ایجاد احساس گناه در کودک شکل می گیرد. ممکن است کودک حتی احساس پوچی و تنها بودن را تجربه کند و این چیزی است که کودکان را از هم متمایز می کند. به عنوان یک کودک، هیچ راهی برای دانستن این موضوع ندارد که به این احساس توخالی بودن، پاسخی عادی بدهد. «تنهایی عاطفی» اصطلاحی است که اثر خود را نشان میدهد: علاقهی دلسوزانه به شخص دیگری در یک رابطه و عملکردی برای هر انچه که احساس می شود نیاز است تا مورد توجه قرار گیرد. این نوع تنهایی یک احساس عجیب و غریب یا بی معنی نیست. این نتیجه قابل پیش بینی بزرگ شدن کودکان بدون همدلی کافی از سوی والدین است. برای کامل کردن این توصیف از تنهایی عاطفی باید به کودکانی که تنبیه فیزیکی و یا روانی شده اند نیز دقت کنیم چون انها عموما در دوره های دراز مدت غم, تنهایی, عدم توجه و قهر والد و افسردگی های کوتاه قرار گرفته اند.
دکتر موریس ستودگان
کلکسیون 2022
@thinkpluswithus
Forwarded from Dr. Morris Setudegan
تفاوت محرومیت هیجانی و بازداری هیجانی چیست؟
اکثر مراجعین به اشتباه طرحواره محرومیت هیجانی و طرحواره بازداری هیجانی را اشتباه برداشت می کنند و تشخیص تفاوت میان این دو طرحواره را نمی شناسند - گرچه اسان هم نیست. با یک تعریف ساده میتوانم بگویم که:
👈 محرومیت هیجانی همانطور که پیداست با این احساس در فرد بروز میکند که خود را تنها و بیپناه میبیند و خود را از سوی دیگران دوست داشتنی و حمایت شده تلقی نمیکند.
👈در حالیکه در بازداری هیجانی، شخص به جای ابراز هیجان و بیانگر بودن ان و حتی هیجانی بودن خود، از نظر عاطفی بسیار منفعل و بیتفاوت عمل میکند. در این حالت فرد به جای برون ریزی احساسی و هیجانات، در یک خویشتنداری افراطی گرفتار میشود که اجازه بروز عواطف و احساسات را به خود نمیدهد.
دکتر موریس ستودگان
کلکسیون 2022
@thinkpluswithus
اکثر مراجعین به اشتباه طرحواره محرومیت هیجانی و طرحواره بازداری هیجانی را اشتباه برداشت می کنند و تشخیص تفاوت میان این دو طرحواره را نمی شناسند - گرچه اسان هم نیست. با یک تعریف ساده میتوانم بگویم که:
👈 محرومیت هیجانی همانطور که پیداست با این احساس در فرد بروز میکند که خود را تنها و بیپناه میبیند و خود را از سوی دیگران دوست داشتنی و حمایت شده تلقی نمیکند.
👈در حالیکه در بازداری هیجانی، شخص به جای ابراز هیجان و بیانگر بودن ان و حتی هیجانی بودن خود، از نظر عاطفی بسیار منفعل و بیتفاوت عمل میکند. در این حالت فرد به جای برون ریزی احساسی و هیجانات، در یک خویشتنداری افراطی گرفتار میشود که اجازه بروز عواطف و احساسات را به خود نمیدهد.
دکتر موریس ستودگان
کلکسیون 2022
@thinkpluswithus
دکتر موریس ستودگان
📍چگونه بچه های درس نخوان را تشویق کنیم و یا بهتر بگوییم چگونه والدین را تشویق به رفتار درست کنیم.
🔺درس نخواندن بچه ها ، ریشه در رفتار والدین دارد. کمال گرایی و کنترل بی مورد و داستانهای نامربوط گفتن به کودکان و در باره هبجانهای خانوادگی در حضور کودکان صحبت کردن در انها اضطراب را تشدید داده و تمرکز را از انها میگیرد.
🔺یکی از عوامل ایجاد بی انگیزگی در کودکان و نوجوانان در تنبلی انها و یا در درس خواندن در منزل و یا مدرسه این است که والدین بدون درخواست متقابل تمامی امکانات را برای فرزندانشان فراهم می کنند و در واقع فرزند هیچ انگیزه و هدفی برای ادامه تلاش ندارد. بهتر بگوییم در واقع این مسئله ریشه در تامین بی قید و شرط خواسته های بچه ها توسط والدین می باشد.
وقتی خواسته های بچه ما بدون هیچ خواسته مقابلی ارضا شود به مرور در او یک بی انگیزگی نسبت به تلاش کردن ایجاد خواهد شد، چراکه فرزند ما اینگونه شرطی میشود که برای بدست آوردن هر چیزی نیازی به تلاش کردن ندارد و بدون هیچ مشکلی والدین برای او تهیه خواهند کرد.
🔺بارها شنیده ایم که در منزل و فیلمها و غیره گاهی بزرگسالان در زمان هیجانی بودن رایج ترین اشتباه را مرتکب میشوند، و در حضور کودکان جملاتی را بیان میکنند که کودکان ما هیج درکی از ان ندارند. مثلا این همه سال درس خواندیم مثلا دکتر یا مهندس شدیم، آخرش چه شد؟ یا مثلا آقای فلانی سواد ندارد اما در فلان کار حسابی در آمد دارد. یا فلانی دکتر هست ولی ادم نیست چه فایده؟ یا جملاتی دلسرد کننده برای کودکان و پس مراقب باشیم. کودکان ما مانند اسفنج خشک در اب هستند و شدیدا دریافت میکنند.
🔺 والدین باید بدانند که ابراز محبت به فرزند تا جای ممکن میتواند عزت نفس و اعتماد به نفس فرزند را افزایش دهد. فرزندی درس خوان، با ادب و خوش رفتار در واقع محصول تربیت والد است.
🔺 برآورده کردن نیازهای عاطفی کودک ما عامل مهمی در ساختن انگیزه برای اوست. تحقیقات زیادی نشان داده اند که فرزندانی که از سوی والدینشان بیشتر محبت دریافت نمودهاند و احساس امنیت در خانه دارند و رابطه ایمن تجربه میکنند، وضعیت تحصیلی بهتری نیز دارند. ما میتوانیم فرزندمان را با محبت های متفاوت فیزیکی، در آغوش گرفتن، وقتگذاری عمومی و تنها برای کودک مان، انجام کاری برای فرزندمان و هدیه دادن و حتی واژه های خوب و عدم تحقیر و تنبیه فیزیکی. مهم اینجاست که درس نخواندن فرزند ما نباید موجب لطمه زدن به رابطه بین ما و فرزندمان گردد.
🔺رفتار همکاری و تکنیکی والد میتواند در یاد گیری کودک و تشویق او موثر باشد. مدیریت ذهن کودک امر بسیاری مهمی میباشد. در زیر چند نمونه را میبینیم.
■ یاد دادن فهرست برداری تمامی تکالیف روزانه هفتگی و یا ماهانه (تیک زدن جدول تکالیف) به فرزندمان در همکاری با معلمان. یکی از نکات مثبت تیک زدن این است که با تیک هر یک از آن. تکلیف ها، احساس خوبی به فرزند ما دست می دهد و فعال تر میشود. او همچنین اینگونه تکالیف خود را نیز فراموش نمی کند. همچنین از این فهرست الویت ها را میتواند بیاموزد.
■ مهیا ساختن و قرار دادن وسایل لازم مدرسه برای روز بعد در کیف و بستن کیف به همراه فرزند. این کار مهارت مدیریت را در کودک بالا میبرد.
■ در زمان یادگیری محیطی ارام برای کودک بسازید. تلویزیون عامل حواس پرتی کودکان است و در نتیجه مکان مطالعه و تلویزیون دو دشمن اصلی هستند.
1/2
@thinkpluswithus
📍چگونه بچه های درس نخوان را تشویق کنیم و یا بهتر بگوییم چگونه والدین را تشویق به رفتار درست کنیم.
🔺درس نخواندن بچه ها ، ریشه در رفتار والدین دارد. کمال گرایی و کنترل بی مورد و داستانهای نامربوط گفتن به کودکان و در باره هبجانهای خانوادگی در حضور کودکان صحبت کردن در انها اضطراب را تشدید داده و تمرکز را از انها میگیرد.
🔺یکی از عوامل ایجاد بی انگیزگی در کودکان و نوجوانان در تنبلی انها و یا در درس خواندن در منزل و یا مدرسه این است که والدین بدون درخواست متقابل تمامی امکانات را برای فرزندانشان فراهم می کنند و در واقع فرزند هیچ انگیزه و هدفی برای ادامه تلاش ندارد. بهتر بگوییم در واقع این مسئله ریشه در تامین بی قید و شرط خواسته های بچه ها توسط والدین می باشد.
وقتی خواسته های بچه ما بدون هیچ خواسته مقابلی ارضا شود به مرور در او یک بی انگیزگی نسبت به تلاش کردن ایجاد خواهد شد، چراکه فرزند ما اینگونه شرطی میشود که برای بدست آوردن هر چیزی نیازی به تلاش کردن ندارد و بدون هیچ مشکلی والدین برای او تهیه خواهند کرد.
🔺بارها شنیده ایم که در منزل و فیلمها و غیره گاهی بزرگسالان در زمان هیجانی بودن رایج ترین اشتباه را مرتکب میشوند، و در حضور کودکان جملاتی را بیان میکنند که کودکان ما هیج درکی از ان ندارند. مثلا این همه سال درس خواندیم مثلا دکتر یا مهندس شدیم، آخرش چه شد؟ یا مثلا آقای فلانی سواد ندارد اما در فلان کار حسابی در آمد دارد. یا فلانی دکتر هست ولی ادم نیست چه فایده؟ یا جملاتی دلسرد کننده برای کودکان و پس مراقب باشیم. کودکان ما مانند اسفنج خشک در اب هستند و شدیدا دریافت میکنند.
🔺 والدین باید بدانند که ابراز محبت به فرزند تا جای ممکن میتواند عزت نفس و اعتماد به نفس فرزند را افزایش دهد. فرزندی درس خوان، با ادب و خوش رفتار در واقع محصول تربیت والد است.
🔺 برآورده کردن نیازهای عاطفی کودک ما عامل مهمی در ساختن انگیزه برای اوست. تحقیقات زیادی نشان داده اند که فرزندانی که از سوی والدینشان بیشتر محبت دریافت نمودهاند و احساس امنیت در خانه دارند و رابطه ایمن تجربه میکنند، وضعیت تحصیلی بهتری نیز دارند. ما میتوانیم فرزندمان را با محبت های متفاوت فیزیکی، در آغوش گرفتن، وقتگذاری عمومی و تنها برای کودک مان، انجام کاری برای فرزندمان و هدیه دادن و حتی واژه های خوب و عدم تحقیر و تنبیه فیزیکی. مهم اینجاست که درس نخواندن فرزند ما نباید موجب لطمه زدن به رابطه بین ما و فرزندمان گردد.
🔺رفتار همکاری و تکنیکی والد میتواند در یاد گیری کودک و تشویق او موثر باشد. مدیریت ذهن کودک امر بسیاری مهمی میباشد. در زیر چند نمونه را میبینیم.
■ یاد دادن فهرست برداری تمامی تکالیف روزانه هفتگی و یا ماهانه (تیک زدن جدول تکالیف) به فرزندمان در همکاری با معلمان. یکی از نکات مثبت تیک زدن این است که با تیک هر یک از آن. تکلیف ها، احساس خوبی به فرزند ما دست می دهد و فعال تر میشود. او همچنین اینگونه تکالیف خود را نیز فراموش نمی کند. همچنین از این فهرست الویت ها را میتواند بیاموزد.
■ مهیا ساختن و قرار دادن وسایل لازم مدرسه برای روز بعد در کیف و بستن کیف به همراه فرزند. این کار مهارت مدیریت را در کودک بالا میبرد.
■ در زمان یادگیری محیطی ارام برای کودک بسازید. تلویزیون عامل حواس پرتی کودکان است و در نتیجه مکان مطالعه و تلویزیون دو دشمن اصلی هستند.
1/2
@thinkpluswithus
اگر مکان درس خواندن را برای کودک مان مشخص کنیم یک مکان برای درس خواندن و انجام تکالیف فرزند میتواند برای او لنگر احساسی مثبت شده و او را شرطی کند. اینگونه تمرکز بالا برای یادگیری و مطالعه و انجام تکالیف خواهد داشت.
■مهم است که مکان مطالعه ارام بدون سر و صدا و مزاحمت برادر و خواهر کوچکتر, تلفن والد و نور کافی و بدون صداهای مزاحم تلویزیون و رادیو و اهنگ و غیره باشد.
■ اموختن کودک برای آماده کردن تمام لوازم مورد نیاز برای یادگیری در مکان مشخص شده در منزل.
■ یک نکته دیگر که اگر امکان ان مهیا باشد, اخالی کردن مکان مطالعه از لوازم اضافه و تصاویری که تمرکز کودک را بر هم بزند.
■شاید والدین میبایست یافتن بهترین زمان مطالعه برای فرزند خود را پیدا بکنند. بعد از غذا کودکان معمولا خسته هستند و یا دیر وقت خستگی سبب عدم تمرکز حواس میشود. پس ساعت یادگیری را منطم دنبال کنید.
■ استراحت و ساعت هوا یا تفریح را از قبل برنامه ریزی کنید. بعد از هر ۴۵ دقیقه و برای کودکان ابتدایی هر ۳۰دقیقه، حداقل ده دقیقه استراحت لازم است.
■ گاهی کودکان در کلاس اول و دوم علاقه داذند والد در کنارشان باشد. به این نیاز باید احترام گذاشت و در هنگام درسخواندن و انجام تکلیف مدرسه او را همراهی کرد. یا در کنارش کتاب بخوانید. حضور شما کافی است.
■ اگر خودتان میدانید, آموزش دادن روش یادگیری به فرزندان میتو اند موثر باشد. در غیر اینصورت از مشاور کمک بگیرید. مثلا یادداشت برداری یا خلاصه نویسی و یا نقشه ذهنی و ترسیم و استفاده از آن را به فرزندان خود بیاموزید و مهارت مدیریت ذهن را در انها ارتقا دهید.
■ سخنرانی های طولانی برای کودکان را متوقف کنید. روش فرزند پروری موثر موعظه، تهدید و تنبیه بی نتیجه است. جملات کوتاه و دستورالعمل های واضح، دقیق مفید هستند.
■ قدردانی کردن مفید است
اگر فرزند ما امتحانش را به پایان رساند و یا در مورد یک تکلیف و یا تحقیق بازخورد خوبی از مدرسه و معلم و گروه خود دریافت کرد، از او قدردانی کنیم. برای او جوایز کوچک در نظر بگیریم و به او بگوییم لطفا که مطمینیم سخت تلاش کرده است تا موفق شود و ما هم به او افتخار میکنیم.
■ تعیین کردن هدف و اموزش ان به کودکان
کودک ما باید بیاموزد برای تحقق اهدافش میتواند بروی ما حساب کند. تکالیف بزرگ را به بخش های کوچک تر تقسیم کنیم و تاریخ و زمان برای انجام آن تعیین کنیم و اینطور او میاموزد که اهدافش را مدیریت کند. با مدیریت خوب، او با گذشت زمان هر روز احساس موفقیت و انگیزه ادامه خواهد داشت.
■ در حضور کودکان ما کتاب بخوانیم. تلقین کردن عادت کتاب خواندن میتواند بسیار مفید باشد.
کودکان ما توانایی تمرکز کردن بر روی درس خواندن را ندارند چرا که آن ها کتاب خواندن را احتمالا دوست ندارند چرا که موبایل و گیم برای انها مهیج تر است . به آن ها کتاب در مورد چیزی که علاقه دارند، هدیه دهیم تا تشویق شوند.
■ در تصمیم خود برای رفتار و تربیت فرزندان مان محکم و قاطع باشیم
تحقیقات نشان میدهند قاطع بودن و همسو بودن والدین نتایج بسیار مثبت در یادگیری کودکان و نوجوانان دارد. محققان باور دارند که برای هر تعامل و تجربه منفی با فرزندانمان، سعی کنیم حداقل 7 تعامل و تجربه مثبت ایجاد کنیم و اینگونه انگیزه اش را تقویت کنیم.
■ در نهایت میخواهم یاداوری کنم که به فرزندان ما رشوه ندهیم و یا انها را تهدید نکنیم. هر دو رفتار امنیت و انگیزه را از انها خواهد گرفت.
اینجا باید به عنوان مادر و پدر و مربی دقت کنیم تا به کودکانی که از اختلال های یادگیری رنج میبرند با روش های نامناسب و سخت گیری های بی مورد خود اسیب نزنیم.
و همچنین مطمینم نکات فراوان دیگری در اینجا قابل ذکر هستند و میدانم که بار سنگینی بر دوش والدین میگذاریم - اما این اجتناب ناپذیر است چرا که مسیولیت فرزند داری را پذیرفته ایم.
پایان
دکتر موریس ستودگان
2/2
@thinkpluswithus
■مهم است که مکان مطالعه ارام بدون سر و صدا و مزاحمت برادر و خواهر کوچکتر, تلفن والد و نور کافی و بدون صداهای مزاحم تلویزیون و رادیو و اهنگ و غیره باشد.
■ اموختن کودک برای آماده کردن تمام لوازم مورد نیاز برای یادگیری در مکان مشخص شده در منزل.
■ یک نکته دیگر که اگر امکان ان مهیا باشد, اخالی کردن مکان مطالعه از لوازم اضافه و تصاویری که تمرکز کودک را بر هم بزند.
■شاید والدین میبایست یافتن بهترین زمان مطالعه برای فرزند خود را پیدا بکنند. بعد از غذا کودکان معمولا خسته هستند و یا دیر وقت خستگی سبب عدم تمرکز حواس میشود. پس ساعت یادگیری را منطم دنبال کنید.
■ استراحت و ساعت هوا یا تفریح را از قبل برنامه ریزی کنید. بعد از هر ۴۵ دقیقه و برای کودکان ابتدایی هر ۳۰دقیقه، حداقل ده دقیقه استراحت لازم است.
■ گاهی کودکان در کلاس اول و دوم علاقه داذند والد در کنارشان باشد. به این نیاز باید احترام گذاشت و در هنگام درسخواندن و انجام تکلیف مدرسه او را همراهی کرد. یا در کنارش کتاب بخوانید. حضور شما کافی است.
■ اگر خودتان میدانید, آموزش دادن روش یادگیری به فرزندان میتو اند موثر باشد. در غیر اینصورت از مشاور کمک بگیرید. مثلا یادداشت برداری یا خلاصه نویسی و یا نقشه ذهنی و ترسیم و استفاده از آن را به فرزندان خود بیاموزید و مهارت مدیریت ذهن را در انها ارتقا دهید.
■ سخنرانی های طولانی برای کودکان را متوقف کنید. روش فرزند پروری موثر موعظه، تهدید و تنبیه بی نتیجه است. جملات کوتاه و دستورالعمل های واضح، دقیق مفید هستند.
■ قدردانی کردن مفید است
اگر فرزند ما امتحانش را به پایان رساند و یا در مورد یک تکلیف و یا تحقیق بازخورد خوبی از مدرسه و معلم و گروه خود دریافت کرد، از او قدردانی کنیم. برای او جوایز کوچک در نظر بگیریم و به او بگوییم لطفا که مطمینیم سخت تلاش کرده است تا موفق شود و ما هم به او افتخار میکنیم.
■ تعیین کردن هدف و اموزش ان به کودکان
کودک ما باید بیاموزد برای تحقق اهدافش میتواند بروی ما حساب کند. تکالیف بزرگ را به بخش های کوچک تر تقسیم کنیم و تاریخ و زمان برای انجام آن تعیین کنیم و اینطور او میاموزد که اهدافش را مدیریت کند. با مدیریت خوب، او با گذشت زمان هر روز احساس موفقیت و انگیزه ادامه خواهد داشت.
■ در حضور کودکان ما کتاب بخوانیم. تلقین کردن عادت کتاب خواندن میتواند بسیار مفید باشد.
کودکان ما توانایی تمرکز کردن بر روی درس خواندن را ندارند چرا که آن ها کتاب خواندن را احتمالا دوست ندارند چرا که موبایل و گیم برای انها مهیج تر است . به آن ها کتاب در مورد چیزی که علاقه دارند، هدیه دهیم تا تشویق شوند.
■ در تصمیم خود برای رفتار و تربیت فرزندان مان محکم و قاطع باشیم
تحقیقات نشان میدهند قاطع بودن و همسو بودن والدین نتایج بسیار مثبت در یادگیری کودکان و نوجوانان دارد. محققان باور دارند که برای هر تعامل و تجربه منفی با فرزندانمان، سعی کنیم حداقل 7 تعامل و تجربه مثبت ایجاد کنیم و اینگونه انگیزه اش را تقویت کنیم.
■ در نهایت میخواهم یاداوری کنم که به فرزندان ما رشوه ندهیم و یا انها را تهدید نکنیم. هر دو رفتار امنیت و انگیزه را از انها خواهد گرفت.
اینجا باید به عنوان مادر و پدر و مربی دقت کنیم تا به کودکانی که از اختلال های یادگیری رنج میبرند با روش های نامناسب و سخت گیری های بی مورد خود اسیب نزنیم.
و همچنین مطمینم نکات فراوان دیگری در اینجا قابل ذکر هستند و میدانم که بار سنگینی بر دوش والدین میگذاریم - اما این اجتناب ناپذیر است چرا که مسیولیت فرزند داری را پذیرفته ایم.
پایان
دکتر موریس ستودگان
2/2
@thinkpluswithus