What we say is in our power and responsibility, but what they understand is neither in our responsibility nor power.
Dr. Morris Setudegan
Dr. Morris Setudegan
Forwarded from Dr. Morris Setudegan
تا حالا در مورد آرتروز فکری شنیدین؟
خود آرتروز طبیعتا یک بیماری هست که به مفاصل انسان حمله میکنه و نتیجه اش این میشه که بیمار نمیتونه مفاصلش را به راحتی تکون بده و دردهای شدید به همراه داره. معمولا مداوا نداره و نیاز به دارو و مدارا داره.
از اینرو آرتروز فکری رو میشه به همین آرتروز تشبیه کرد که وقتی وقتی شخصی به آرتروز فکری دچار میشه این بیماری به ذهنش و روانش حمله میکنه، شخص توانایی خلاقیتش رو از دست می ده، دیگه نمیتونه خلاقیت داشته باشه و حتی هیچ نوآوری فه ذهنش نمیرسه و ای شخص رو شدیدا مستأصل میکنه و گاهی درد تن هم احساس میکنن. در واقع میتونیم بگیم حتی شخص قادر به پیدا کردن راهحلهای جدید برای مشکلات ساده و پیچیده هم نیست و یعنی به گونه ای مهارت حل مشکلش بی رنگ میشه. البته نه اینکه مغز توانایی نداشتا باشه، بلکه مغز هنوز هم این تواناییها رو داره ولی بخاطر آرتروز دیگه قادر به فکر کردن و خلاقیت نیست. شخص نمیتونه همه توان خودش را بهکار بگیره و به نوعی عاجز میشه.
این بیماری به سن افراد هم مربوط نیست و گاها دیده شده که در جوانی هم ایک اتفاق میفته و فرد مبتلا به آرتروز فکری در هر سن که هست از فکر کردن و خلاقیت و حتی یادگرفتن چیزهای جدید شدیدا رنج میبره. بارها شنیده شده که حتی نمیتونن کتاب بخونن و درکش کنن، نمی تونن برنامههای آموزشی رو ببینن و درکش کنن و یاد گیری از دیگران و پروسه آموختن کلا دشوار میشه. درچنین حالتی شخص دوست داره در همین وضعیتی که هست بمونه و بخاطر رنج موجود خودش را از هر حرکتی در این مسیر دور میکنه و این باعث این میشه که کارها را طوطیوار انجام بده و درنهایت در یک "تلۀ روزمرهگی" گرفتار میشه و نمیدونه که چه عواقبی براش خواهد داشت. افسردگی در این افراد به مراتب زیادتره و این افراد کم کم از جامعه گریزان میشن و خودشون رو منزوی میکنن.
این پدیده در دهه های اخیر شناخته شده و شاید بهش باید بیشتر اهمیت بدیم اگه کسی در اطراف ما زندگی میکنه و خودش به این پدیده آگاه نیست.
دکتر موریس ستودگان
@thinkpluswithus
خود آرتروز طبیعتا یک بیماری هست که به مفاصل انسان حمله میکنه و نتیجه اش این میشه که بیمار نمیتونه مفاصلش را به راحتی تکون بده و دردهای شدید به همراه داره. معمولا مداوا نداره و نیاز به دارو و مدارا داره.
از اینرو آرتروز فکری رو میشه به همین آرتروز تشبیه کرد که وقتی وقتی شخصی به آرتروز فکری دچار میشه این بیماری به ذهنش و روانش حمله میکنه، شخص توانایی خلاقیتش رو از دست می ده، دیگه نمیتونه خلاقیت داشته باشه و حتی هیچ نوآوری فه ذهنش نمیرسه و ای شخص رو شدیدا مستأصل میکنه و گاهی درد تن هم احساس میکنن. در واقع میتونیم بگیم حتی شخص قادر به پیدا کردن راهحلهای جدید برای مشکلات ساده و پیچیده هم نیست و یعنی به گونه ای مهارت حل مشکلش بی رنگ میشه. البته نه اینکه مغز توانایی نداشتا باشه، بلکه مغز هنوز هم این تواناییها رو داره ولی بخاطر آرتروز دیگه قادر به فکر کردن و خلاقیت نیست. شخص نمیتونه همه توان خودش را بهکار بگیره و به نوعی عاجز میشه.
این بیماری به سن افراد هم مربوط نیست و گاها دیده شده که در جوانی هم ایک اتفاق میفته و فرد مبتلا به آرتروز فکری در هر سن که هست از فکر کردن و خلاقیت و حتی یادگرفتن چیزهای جدید شدیدا رنج میبره. بارها شنیده شده که حتی نمیتونن کتاب بخونن و درکش کنن، نمی تونن برنامههای آموزشی رو ببینن و درکش کنن و یاد گیری از دیگران و پروسه آموختن کلا دشوار میشه. درچنین حالتی شخص دوست داره در همین وضعیتی که هست بمونه و بخاطر رنج موجود خودش را از هر حرکتی در این مسیر دور میکنه و این باعث این میشه که کارها را طوطیوار انجام بده و درنهایت در یک "تلۀ روزمرهگی" گرفتار میشه و نمیدونه که چه عواقبی براش خواهد داشت. افسردگی در این افراد به مراتب زیادتره و این افراد کم کم از جامعه گریزان میشن و خودشون رو منزوی میکنن.
این پدیده در دهه های اخیر شناخته شده و شاید بهش باید بیشتر اهمیت بدیم اگه کسی در اطراف ما زندگی میکنه و خودش به این پدیده آگاه نیست.
دکتر موریس ستودگان
@thinkpluswithus
Forwarded from Think+ with us Dr. Morris Setudegan Est. 2015 (دکتر موریس ستودگان)
💫دکتر موریس ستودگان
قسمت اول
📍چگونه ما در واقع یاد میگیریم که خود را دوست داشته باشیم؟ یک آموزش ساده و موثر.
پیوند درونی یک فرایند شش گامی قدرتمند برای خود درمانی ماست. پیوند ما با خود ما و تعادل بین دنیای درون و برون ماست. در واقع یک نقشه راهگشا برای یادگیری و چگونگی دوست داشتن ما از خودمان را ارائه می دهد که نیاز به هیچ وسیله یا کتاب خاصی نیست. چیزی که نیاز داریم با خود مان صادق باشیم و این روش را تکرار کنیم. در این روش یاد میگیریم که خود را رها (بی اعتنایی به نیاز خود) و وابسته دیگران نکنیم. مسیولیت عمل خود را بپذیریم و خوشبختی مان را وابسته به دیگران یا سرنوشت و یا غیره نکنیم.
یادگیری و تمرین این شش مرحله به تدریج باعث خواهد شد تا خودمان را دوست داشته باشیم تا بتوانیم خودمان را بپذیریم. مگر غیر از این است که خوشبختی ما منوط بر پذیرش ما توسط خود ماست؟ مگر غیر این است که رسالت ما خودشناسی میباشد؟ مگر غیر این است تا عاشق خود نباشیم عشق به دیگری جز وابستگی رنگ دیگری نخواهد داشت؟
👈شش مرحله پذیرش خود و یا پیوند درونی:
🔑1. اماده باشیم تا درد را احساس کرده و مسئولیت احساسمان را بپذیریم.
احساسات ما اطلاعاتی هستند که به ما پیام می دهند که آیا ما خودمان را دوست داریم یا خودمان را نپذیرفته ایم و یا دیگران را دوست داریم و انها را فقط کنترل می کنیم...
🔻گام اول: نیاز به یک مکان ارام و کمی وقت است. خلاقیت ذهنی ما اکنون مورد نیاز است. در یک جا می نشینیم. ارام و مناسب برای این تمرین. شروع به نفس کشیدن ارام و طبیعی میکنیم. حضور ذهن ما در راستای نفس کشیدن ماست و احساس حضور ما در اینجا و در بدن میبایست در واقع قابل احساس گردد و در این لحظه احساسات دیگر را نادیده میگیریم. این تنفس در واقع حرکت بسمت احساسات ماست تا اینکه از اشکال مختلف از خود رها شدن نیز جلوگیری کنیم، از رها شدن منظورم در احساس خود لااُبالی گشتن است؛ مثل اینکه در سر خود متمرکز شویم، خودمان را قضاوت کنیم، به عادت بیفتیم یا شخص دیگری را مسئول احساسات خود بدانیم.
🔑2. به قصد یادگیری تنفس را ادامه میدهیم.
در پیوند درونی، در هر لحظه فقط دو مانع ممکن وجود دارد که پیوند را شکل ندهد:
الف) مقاومت در برابر درد، اجتناب از مسئولیت آن از طریق اشکال مختلف
ب) عادت به چیزهای بیخوده و کنترل رفتار دیگران
برای یادگیری در مورد آنچه که انجام می دهیم یا فکر می کنیم که ممکن است باعث درد ما شود - یا اینکه ممکن است بین ما و شخص یا موقعیت دیگر اتفاق بیفتد، به طوری که ما بتوانیم به نفع خودمان به انجام اقدامات دوستانه برویم و این به این دلیل است که ما میخواهیم خود را درمان کنیم و دوست داشته باشیم.
اکنون اگاهانه حضور والای خود را به قلبم دعوت میکنم. و وقتی احساس کردم در حال حضور دارم، آگاهانه برای یادگیری اینکه چگونه خود را بپذیریم قلبم را باز و اماده پذیرش میکنم. و پرتو نور دوست داشتن را بر قلبم خوش آمد میگویم. تنفس های اگاه و ارام ما خوش امدیست به این میهمانی.
🔑3. در اینجا درباره باورهای نادرست خودمان بازتاب میکنیم.
قدم سوم، فرایند عمیق و گاهی دردناک و یا پر از امید از اکتشاف باور درون ماست. یادگیری در مورد باورها و رفتارهای ما. و همچنین این قدم شناسایی فردی دیگر یا موقعیتی است که ممکن است سبب درد و نارضایتی در ما گشته است.
احساس خود را از خود میپرسیم! کودک درون من بیدار است. "من فکر می کنم به چیزی که عملکرد من است و ان موجب احساس درد و یا اضطراب، افسردگی، گناه، شرم، حسادت، خشم، تنهایی و یا احساس خالی بودن در من می شود؟"
مهم است که عجله نکنیم. به درون خود گوش دهیم. "صدایی" که می شنویم و احساسی که بروز میکند به آن خوشامد میگویم. اجازه دهیم جواب از داخل بیاید - از عمق احساسات ما.
هنگامی که ما " با من زخمی شده" درک می کنیم و پاسخ می گیریم که چه چیزی سبب درد ما میشود، انگاه با خودِ زخمی درونمان آشنا می شویم تا درک ترس و باورهای نادرست که منجر به پندار و کردارمان میشود، را بشناسیم تا به علل نادیده گرفتن نیازهای خود (رها کردن خود) و نپذیرفتن خویش قدمی نزدیکتر شویم.
اگر احساس تنهایی، شکست قلبی یا ناراحتی از کسی داریم، از خودمان سوال می کنیم که بین ما و شخص دیگر چه اتفاقی افتاد که باعث این همه احساسات دردناک گشته.
ادامه دارد
@thinkpluswithus
قسمت اول
📍چگونه ما در واقع یاد میگیریم که خود را دوست داشته باشیم؟ یک آموزش ساده و موثر.
پیوند درونی یک فرایند شش گامی قدرتمند برای خود درمانی ماست. پیوند ما با خود ما و تعادل بین دنیای درون و برون ماست. در واقع یک نقشه راهگشا برای یادگیری و چگونگی دوست داشتن ما از خودمان را ارائه می دهد که نیاز به هیچ وسیله یا کتاب خاصی نیست. چیزی که نیاز داریم با خود مان صادق باشیم و این روش را تکرار کنیم. در این روش یاد میگیریم که خود را رها (بی اعتنایی به نیاز خود) و وابسته دیگران نکنیم. مسیولیت عمل خود را بپذیریم و خوشبختی مان را وابسته به دیگران یا سرنوشت و یا غیره نکنیم.
یادگیری و تمرین این شش مرحله به تدریج باعث خواهد شد تا خودمان را دوست داشته باشیم تا بتوانیم خودمان را بپذیریم. مگر غیر از این است که خوشبختی ما منوط بر پذیرش ما توسط خود ماست؟ مگر غیر این است که رسالت ما خودشناسی میباشد؟ مگر غیر این است تا عاشق خود نباشیم عشق به دیگری جز وابستگی رنگ دیگری نخواهد داشت؟
👈شش مرحله پذیرش خود و یا پیوند درونی:
🔑1. اماده باشیم تا درد را احساس کرده و مسئولیت احساسمان را بپذیریم.
احساسات ما اطلاعاتی هستند که به ما پیام می دهند که آیا ما خودمان را دوست داریم یا خودمان را نپذیرفته ایم و یا دیگران را دوست داریم و انها را فقط کنترل می کنیم...
🔻گام اول: نیاز به یک مکان ارام و کمی وقت است. خلاقیت ذهنی ما اکنون مورد نیاز است. در یک جا می نشینیم. ارام و مناسب برای این تمرین. شروع به نفس کشیدن ارام و طبیعی میکنیم. حضور ذهن ما در راستای نفس کشیدن ماست و احساس حضور ما در اینجا و در بدن میبایست در واقع قابل احساس گردد و در این لحظه احساسات دیگر را نادیده میگیریم. این تنفس در واقع حرکت بسمت احساسات ماست تا اینکه از اشکال مختلف از خود رها شدن نیز جلوگیری کنیم، از رها شدن منظورم در احساس خود لااُبالی گشتن است؛ مثل اینکه در سر خود متمرکز شویم، خودمان را قضاوت کنیم، به عادت بیفتیم یا شخص دیگری را مسئول احساسات خود بدانیم.
🔑2. به قصد یادگیری تنفس را ادامه میدهیم.
در پیوند درونی، در هر لحظه فقط دو مانع ممکن وجود دارد که پیوند را شکل ندهد:
الف) مقاومت در برابر درد، اجتناب از مسئولیت آن از طریق اشکال مختلف
ب) عادت به چیزهای بیخوده و کنترل رفتار دیگران
برای یادگیری در مورد آنچه که انجام می دهیم یا فکر می کنیم که ممکن است باعث درد ما شود - یا اینکه ممکن است بین ما و شخص یا موقعیت دیگر اتفاق بیفتد، به طوری که ما بتوانیم به نفع خودمان به انجام اقدامات دوستانه برویم و این به این دلیل است که ما میخواهیم خود را درمان کنیم و دوست داشته باشیم.
اکنون اگاهانه حضور والای خود را به قلبم دعوت میکنم. و وقتی احساس کردم در حال حضور دارم، آگاهانه برای یادگیری اینکه چگونه خود را بپذیریم قلبم را باز و اماده پذیرش میکنم. و پرتو نور دوست داشتن را بر قلبم خوش آمد میگویم. تنفس های اگاه و ارام ما خوش امدیست به این میهمانی.
🔑3. در اینجا درباره باورهای نادرست خودمان بازتاب میکنیم.
قدم سوم، فرایند عمیق و گاهی دردناک و یا پر از امید از اکتشاف باور درون ماست. یادگیری در مورد باورها و رفتارهای ما. و همچنین این قدم شناسایی فردی دیگر یا موقعیتی است که ممکن است سبب درد و نارضایتی در ما گشته است.
احساس خود را از خود میپرسیم! کودک درون من بیدار است. "من فکر می کنم به چیزی که عملکرد من است و ان موجب احساس درد و یا اضطراب، افسردگی، گناه، شرم، حسادت، خشم، تنهایی و یا احساس خالی بودن در من می شود؟"
مهم است که عجله نکنیم. به درون خود گوش دهیم. "صدایی" که می شنویم و احساسی که بروز میکند به آن خوشامد میگویم. اجازه دهیم جواب از داخل بیاید - از عمق احساسات ما.
هنگامی که ما " با من زخمی شده" درک می کنیم و پاسخ می گیریم که چه چیزی سبب درد ما میشود، انگاه با خودِ زخمی درونمان آشنا می شویم تا درک ترس و باورهای نادرست که منجر به پندار و کردارمان میشود، را بشناسیم تا به علل نادیده گرفتن نیازهای خود (رها کردن خود) و نپذیرفتن خویش قدمی نزدیکتر شویم.
اگر احساس تنهایی، شکست قلبی یا ناراحتی از کسی داریم، از خودمان سوال می کنیم که بین ما و شخص دیگر چه اتفاقی افتاد که باعث این همه احساسات دردناک گشته.
ادامه دارد
@thinkpluswithus
Forwarded from Think+ with us Dr. Morris Setudegan Est. 2015 (دکتر موریس ستودگان)
💫دکتر موریس ستودگان
قسمت دوم
📍چگونه ما در واقع یاد میگیریم که خود را دوست داشته باشیم؟ یک آموزش ساده و موثر.
🔑4. گفتگو با غرور سالم خود
ممکن است فکر کنیم چرا با غرورم باید رابطه برقرار کنیم. زیرا بسیاری از ما گاهی غرور را کمتر مثبت میبینیم. اما اینطور نیست مغرور بودن میتواند حتی برای اعتماد بنفس ما و عزت نفس ما سالم باشد. البته نه تا حد نارسیسم.
با توجه به اینکه قلب خود را باز میکنیم و قدمهای یک تا سه را انجام میدهیم و موقعیت خود را درک کرده باشیم که میخواهیم خود را دوست داشته باشیم و درمان کنیم، می توانیم با غرور سالم براحتی رابطه برقرار کنیم.
کلید این است که برای یادگیری در مورد عشق به خودمان کاملا قلب خود را باز کنیم و پذیرای انرژی مثبت باشیم. پاسخ ها ممکن است بلافاصله دریافت شود و یا گاهی زمان نیاز میباشد. تا ما کردارمان را درک نکنیم، نپذیریم و دیگران را در این پروسه نبخشیم، عشق به خود یک پروسه دراز مدت تر خواهد شد. پاسخ هایی که می جوییم در قبال سوالهای ما ممکن است در کلمات حضور پیدا کنند مثلا جمله ای را در کتابی دیده باشیم و از ذهنمان خطور کند و یا تصاویری دیده باشیم که ما را سریعا متصل میکنند و یا در رویاهای ما پیش میایند و ما را اگاه میکنند (گر چه رویا خود بخشی از عملکرد ناخودآگاه میباشد). هنگامی که قلب ما برای یادگیری باز است، پاسخ ها آماده خواهند شد.
🔑5. اقدام "عشق به خود" و یا خود پذیری در مرحله چهارم را خوب فرا بگیریم.
ما قلب خود را برای احساس درد اماده و باز کرده ایم، ما اماده به یادگیری هستیم و به آموزنده ای تغییر کرده ایم، گفتگو با احساسات خود را آغاز کرده ایم، و از راهنمایی های معنوی خود کمک میگیریم. کاینات همیشه پاسخی را برای سوال ما دارند. ما ارزشمندیم که در این سیستم هستی برای بودن دعوت شده ایم. در مرحله پنجم، ما اقدامی برای عشق به خود میکنیم که مرحمی بر زخمهای درون در طول زمان میگردد. زخمهای ما، عادت، شرم، دروغ، اضطراب و افسردگی و غیره که نتیجه از خود واقعی فرار کردن و خود را رها کردن و نبخشیدن است.
ما باور داریم که قدمهای ما بهبود بخش است. ما باور داریم که بخشی از این سیستم هستی میباشیم و برای تقبل مسیولیت خود آماده ایم. هر چیزی که من را از خود واقعی من دور کند را خواهم شناخت و با عشق به خود آنرا بازتاب میکنم.
گاهی اوقات مردم به "احساس خود دوست داشتن" همانند خود بهتر بینی فکر می کنند، اما اینطور نیست. اینگونه افراد هنوز بدنبال خود درمانی با عشق به خود نیستند و در قضاوت دیگران چاقوی مهارت خود را تیز میکنند. از اینگونه افراد دلسرد نشوید بلکه به آنها عشق بورزید.
یک راه خوب برای تثبیت عشق به خودمان این است که با تأکید بر عمل؛ یعنی، "چه چیزی می توانم برای دوست داشتن خودم انجام دهم؟" تا آنرا در خود رشد دهم به جای "چگونه می توانم عشق به خودم را احساس کنم؟". در این جا میتوانیم لیستی ساده از کارهایی که دوست دارم دا تهیه کنیم و آنرا عملی کنیم.
🔑6. عمل خود را ارزیابی کنیم.
هنگامی که اقدام این ۵ قدم برایمان مقدور شد، به درون خود مینگریم و می بینیم که آیا درد، خشم و شرم ما بهبودی حاصل کرده. اگر خیر، ما از طریق این ۵ مرحله به عقب برمیگردیم و دوباره شروع میکنیم تا حقیقت و اقدامات عشق به خود را دریابیم. با آگاهی بر اینکه عشق به خود که صلح، شادی و حس عمیق ارزش ذاتی را به ما هدیه میکند، نتیجه خود درمانی، پذیرش ما و نهایتا پذیرش دیگران و موقعیت است و رمز خوشبختی!
با گذشت زمان، ما کشف خواهیم کرد که دوست داشتن خودمان همه چیز را در زندگی ما بهبود می بخشد - روابط، سلامتی و رفاه ما، توانایی ما برای بهبودی ما و براورده شدن رویاها و عزت نفس ما. دوست داشتن و ارتباط با خود، کلید برقراری ارتباط با دیگران و برقراری ارتباط دوستانه است. دوست داشتن خودمان چیزی است که ما را قادر می سازد فرکانس خود را بالا ببریم و با روحیه والا همکاری کنیم. دوست داشتن خودمان کلید ایجاد یک پیوند درونی و در نتیجه یک زندگی پرشور، تحقق یافته و سبب شادمانی است.
@thinkpluswithus
قسمت دوم
📍چگونه ما در واقع یاد میگیریم که خود را دوست داشته باشیم؟ یک آموزش ساده و موثر.
🔑4. گفتگو با غرور سالم خود
ممکن است فکر کنیم چرا با غرورم باید رابطه برقرار کنیم. زیرا بسیاری از ما گاهی غرور را کمتر مثبت میبینیم. اما اینطور نیست مغرور بودن میتواند حتی برای اعتماد بنفس ما و عزت نفس ما سالم باشد. البته نه تا حد نارسیسم.
با توجه به اینکه قلب خود را باز میکنیم و قدمهای یک تا سه را انجام میدهیم و موقعیت خود را درک کرده باشیم که میخواهیم خود را دوست داشته باشیم و درمان کنیم، می توانیم با غرور سالم براحتی رابطه برقرار کنیم.
کلید این است که برای یادگیری در مورد عشق به خودمان کاملا قلب خود را باز کنیم و پذیرای انرژی مثبت باشیم. پاسخ ها ممکن است بلافاصله دریافت شود و یا گاهی زمان نیاز میباشد. تا ما کردارمان را درک نکنیم، نپذیریم و دیگران را در این پروسه نبخشیم، عشق به خود یک پروسه دراز مدت تر خواهد شد. پاسخ هایی که می جوییم در قبال سوالهای ما ممکن است در کلمات حضور پیدا کنند مثلا جمله ای را در کتابی دیده باشیم و از ذهنمان خطور کند و یا تصاویری دیده باشیم که ما را سریعا متصل میکنند و یا در رویاهای ما پیش میایند و ما را اگاه میکنند (گر چه رویا خود بخشی از عملکرد ناخودآگاه میباشد). هنگامی که قلب ما برای یادگیری باز است، پاسخ ها آماده خواهند شد.
🔑5. اقدام "عشق به خود" و یا خود پذیری در مرحله چهارم را خوب فرا بگیریم.
ما قلب خود را برای احساس درد اماده و باز کرده ایم، ما اماده به یادگیری هستیم و به آموزنده ای تغییر کرده ایم، گفتگو با احساسات خود را آغاز کرده ایم، و از راهنمایی های معنوی خود کمک میگیریم. کاینات همیشه پاسخی را برای سوال ما دارند. ما ارزشمندیم که در این سیستم هستی برای بودن دعوت شده ایم. در مرحله پنجم، ما اقدامی برای عشق به خود میکنیم که مرحمی بر زخمهای درون در طول زمان میگردد. زخمهای ما، عادت، شرم، دروغ، اضطراب و افسردگی و غیره که نتیجه از خود واقعی فرار کردن و خود را رها کردن و نبخشیدن است.
ما باور داریم که قدمهای ما بهبود بخش است. ما باور داریم که بخشی از این سیستم هستی میباشیم و برای تقبل مسیولیت خود آماده ایم. هر چیزی که من را از خود واقعی من دور کند را خواهم شناخت و با عشق به خود آنرا بازتاب میکنم.
گاهی اوقات مردم به "احساس خود دوست داشتن" همانند خود بهتر بینی فکر می کنند، اما اینطور نیست. اینگونه افراد هنوز بدنبال خود درمانی با عشق به خود نیستند و در قضاوت دیگران چاقوی مهارت خود را تیز میکنند. از اینگونه افراد دلسرد نشوید بلکه به آنها عشق بورزید.
یک راه خوب برای تثبیت عشق به خودمان این است که با تأکید بر عمل؛ یعنی، "چه چیزی می توانم برای دوست داشتن خودم انجام دهم؟" تا آنرا در خود رشد دهم به جای "چگونه می توانم عشق به خودم را احساس کنم؟". در این جا میتوانیم لیستی ساده از کارهایی که دوست دارم دا تهیه کنیم و آنرا عملی کنیم.
🔑6. عمل خود را ارزیابی کنیم.
هنگامی که اقدام این ۵ قدم برایمان مقدور شد، به درون خود مینگریم و می بینیم که آیا درد، خشم و شرم ما بهبودی حاصل کرده. اگر خیر، ما از طریق این ۵ مرحله به عقب برمیگردیم و دوباره شروع میکنیم تا حقیقت و اقدامات عشق به خود را دریابیم. با آگاهی بر اینکه عشق به خود که صلح، شادی و حس عمیق ارزش ذاتی را به ما هدیه میکند، نتیجه خود درمانی، پذیرش ما و نهایتا پذیرش دیگران و موقعیت است و رمز خوشبختی!
با گذشت زمان، ما کشف خواهیم کرد که دوست داشتن خودمان همه چیز را در زندگی ما بهبود می بخشد - روابط، سلامتی و رفاه ما، توانایی ما برای بهبودی ما و براورده شدن رویاها و عزت نفس ما. دوست داشتن و ارتباط با خود، کلید برقراری ارتباط با دیگران و برقراری ارتباط دوستانه است. دوست داشتن خودمان چیزی است که ما را قادر می سازد فرکانس خود را بالا ببریم و با روحیه والا همکاری کنیم. دوست داشتن خودمان کلید ایجاد یک پیوند درونی و در نتیجه یک زندگی پرشور، تحقق یافته و سبب شادمانی است.
@thinkpluswithus
Forwarded from Dr. Morris Setudegan
📍گذر از اضطراب با تکنیک ساده تنفس شکمی
وقتی احساس کنیم که ذهن ما آرام نیست و نگرانیم, دراز کشیده یا نشسته با کمر صاف با باز دم شروع می کنیم و تا جای ممکن عمیقا عمل بازدم انجام داده و تمامی هوای موجود در ریه های خود را اگاهانه خارج می کنیم. با این برون ریزی احساسات ما نیز از ذهن ما خارج میشوند، زیرا همه چیز با تنفس ما در ارتباط است (PHخون بخاطر تنفس درست تغییر میکند).
پس از این بازدم عمیق هنگامی که شکم ما به سمت داخل مثل عکس بالا کشیده شده است تا 6 میشماریم، مثلا 4 ثانیه حبس بازدم داشته و صبر کرده و بعد از آن عمل دم را به طور عمیق انجام داده تا 6 می شماریم. دوباره برای چند ثانیه حبس دم داشته و صبر می کنیم. مدت زمان توقف میان دم و بازدم در این تکنیک باید مساوی باشد 6-4-6. به همین ترتیب دم و بازدم خود را ادامه می دهیم و از تنفس خود اگاهانه یک ریتم می سازیم.
پس از چند دقیقه احساس خواهیم کرد تمامی تن و روان ما تغییر کرده و حالت مضطرب گونه و سترس قبلی ما ناپدید شده. ما احساس و حال جدیدی را تجربه می کنیم. در این حالت آرامش میتوانیم ماهیچه های خود با ریلکسیشن تقویت کنیم.
دکتر موریس ستودگان
@thinkpluswithus
وقتی احساس کنیم که ذهن ما آرام نیست و نگرانیم, دراز کشیده یا نشسته با کمر صاف با باز دم شروع می کنیم و تا جای ممکن عمیقا عمل بازدم انجام داده و تمامی هوای موجود در ریه های خود را اگاهانه خارج می کنیم. با این برون ریزی احساسات ما نیز از ذهن ما خارج میشوند، زیرا همه چیز با تنفس ما در ارتباط است (PHخون بخاطر تنفس درست تغییر میکند).
پس از این بازدم عمیق هنگامی که شکم ما به سمت داخل مثل عکس بالا کشیده شده است تا 6 میشماریم، مثلا 4 ثانیه حبس بازدم داشته و صبر کرده و بعد از آن عمل دم را به طور عمیق انجام داده تا 6 می شماریم. دوباره برای چند ثانیه حبس دم داشته و صبر می کنیم. مدت زمان توقف میان دم و بازدم در این تکنیک باید مساوی باشد 6-4-6. به همین ترتیب دم و بازدم خود را ادامه می دهیم و از تنفس خود اگاهانه یک ریتم می سازیم.
پس از چند دقیقه احساس خواهیم کرد تمامی تن و روان ما تغییر کرده و حالت مضطرب گونه و سترس قبلی ما ناپدید شده. ما احساس و حال جدیدی را تجربه می کنیم. در این حالت آرامش میتوانیم ماهیچه های خود با ریلکسیشن تقویت کنیم.
دکتر موریس ستودگان
@thinkpluswithus
❤1
The most real flexibility is to remove the veil from every role we play and the mask we wear and invite the real self on the stage in the lead role.
Dr. Morris Setudegan
2022 collection
Dr. Morris Setudegan
2022 collection
The difference between a person who has reached the degree of consciousness through reflection and a person who has an illusion of consciousness is that a person who has reached consciousness is able to manage his own mind and know the blind spots of his mind, and a person in the illusion of consciousness loses himself in the turmoil of thoughts and feelings. And he is not able to manage his own mind.
Dr. Morris Setudegan
2022 collection
Dr. Morris Setudegan
2022 collection
👍2
Forwarded from Think+ with us Dr. Morris Setudegan Est. 2015 (دکتر موریس ستودگان)
📍 در مورد مشاوره در یک سیستم
مشاوره یک مداخله اجتماعی سیستمی کوتاه مدت است که بین مشاور و سیستم مراجع شکل میگیرد. در اینجا مشاور حمایت از شخصی از سیستم که به دنبال راه حلی برای مشکل ارائه شده در سیستم میباشد را ارایه میدهد.
در هر دو در صورت چه مشکلات در زندگی روزمره و چه همچنین مسائل روانی اجتماعی باشند, توسط مراجع بیان میگردد و به همراه مشاور وضعیت بحران تعریف شده و از دید شناختی ، احساسی و عملی راه حلی برای ان مشکل در سیستم به همراه مراجع پیدا خواهند کرد.
👈ویژگی بارز مشاوره حرفه ای سیستمی
> اراده سیستم: سیستم مشاور را مستقل انتخاب می کند و در مورد آغاز و پایان مشاوره یا ادامه روند مشاوره و یا افراد سیستم تصمیم میگیرد.
> رازداری: رابطه اعتمادی و محرمانه بودن اطلاعات و جزئیات در مشاوره پیش شرط مهمی است برای اگاهی مراجع و سیستم. برای موفقیت در یک مشاوره, فقط اگر یک ثبات در رابطه مشاور و سیستم.شکل بگیرد, مشاور می تواند همه اطلاعات مهم برای فرایند مشاوره را از سیستم دریافت کند.
>بنیاد علمی: مشاور طراحی روند مشاوره سیستمی را با کمک مفاهیم علمی نوین سیستمی انجام میدهد. با توجه به انتخاب منابع علمی موثر و مفید; نظریه های کارامدی و روش ها و متدها از نگاه سیستمی میتوان یک دوره موفق مشاوره را پیش بینی کرد.
> استقلال: روند مشاوره تا آنجا که ممکن است مستقل از تأثیرات عوامل خارجی انجام میشود.
👈 مراحل یک مشاوره سیستمی
1. گشودن یا اغاز مشاوره با یک شخص یا سیستم: تماس, ورود و معرفی (طراحی اولین جلسه ، ایجاد اعتماد برای یک رابطه کارامدی و موثر)
2. تعیین و تعریف مشکل از دید مراجع یا تعریف وضعیت اولیه از دید مراجع
در اینجا یک گوش کردن فعال و جمع بندی و سوالات مهم و ژنوگرام برای درک سیستم از مهمترین وظایف مشاور است.
3. تعیین اهداف مشاوره سیستمی
مرحله شفاف سازی و تغییر احتمالی در پروسه
4. تجزیه و تحلیل تشخیصی (جمع آوری اطلاعات ، محدود کردن آنها به سوالات یا مشکلات خاص مورد نظر مراجع و سیستمش)
5. توسعه و ارزیابی راه حل های جایگزین. ارائه اطلاعات و پرداخت به مهارت های موجود در مراجع و مهارت های و منابع موجود در سیستم برای حل مشکل سیستم
6. تصمیم گیری در مورد یک یا چند راه حل عملی جایگزین و برنامه ریزی برای اجرای آنها.
مراجعین معمولا چند روش را امتحان کرده تا به مشاور رجوع کنند که خود منبع خوبی برای کار مشاوره است.
7. اجرای راه حل برای سیستم/ راه حل های انتخاب شده با سیستم بررسی میشود, ارزیابی و مرحله نهایی
8. ارزیابی تأثیر استراتژی بروی سیستم/ راه حل های انتخاب شده و تغییرات احتمالی در راه حل ها.
9. در صورت لزوم ، اصلاح اهداف مشاوره ای و راهکارهایی برای راه حل دیگر در سیستم. این یک پروسه می باشد و ارزش دارد مقاومت شود.
منبع: از دکتر موریس ستودگان, Teaching Papers 2017
ادامه دارد...افتراق مشاوره و روان درمانی...
1
مشاوره یک مداخله اجتماعی سیستمی کوتاه مدت است که بین مشاور و سیستم مراجع شکل میگیرد. در اینجا مشاور حمایت از شخصی از سیستم که به دنبال راه حلی برای مشکل ارائه شده در سیستم میباشد را ارایه میدهد.
در هر دو در صورت چه مشکلات در زندگی روزمره و چه همچنین مسائل روانی اجتماعی باشند, توسط مراجع بیان میگردد و به همراه مشاور وضعیت بحران تعریف شده و از دید شناختی ، احساسی و عملی راه حلی برای ان مشکل در سیستم به همراه مراجع پیدا خواهند کرد.
👈ویژگی بارز مشاوره حرفه ای سیستمی
> اراده سیستم: سیستم مشاور را مستقل انتخاب می کند و در مورد آغاز و پایان مشاوره یا ادامه روند مشاوره و یا افراد سیستم تصمیم میگیرد.
> رازداری: رابطه اعتمادی و محرمانه بودن اطلاعات و جزئیات در مشاوره پیش شرط مهمی است برای اگاهی مراجع و سیستم. برای موفقیت در یک مشاوره, فقط اگر یک ثبات در رابطه مشاور و سیستم.شکل بگیرد, مشاور می تواند همه اطلاعات مهم برای فرایند مشاوره را از سیستم دریافت کند.
>بنیاد علمی: مشاور طراحی روند مشاوره سیستمی را با کمک مفاهیم علمی نوین سیستمی انجام میدهد. با توجه به انتخاب منابع علمی موثر و مفید; نظریه های کارامدی و روش ها و متدها از نگاه سیستمی میتوان یک دوره موفق مشاوره را پیش بینی کرد.
> استقلال: روند مشاوره تا آنجا که ممکن است مستقل از تأثیرات عوامل خارجی انجام میشود.
👈 مراحل یک مشاوره سیستمی
1. گشودن یا اغاز مشاوره با یک شخص یا سیستم: تماس, ورود و معرفی (طراحی اولین جلسه ، ایجاد اعتماد برای یک رابطه کارامدی و موثر)
2. تعیین و تعریف مشکل از دید مراجع یا تعریف وضعیت اولیه از دید مراجع
در اینجا یک گوش کردن فعال و جمع بندی و سوالات مهم و ژنوگرام برای درک سیستم از مهمترین وظایف مشاور است.
3. تعیین اهداف مشاوره سیستمی
مرحله شفاف سازی و تغییر احتمالی در پروسه
4. تجزیه و تحلیل تشخیصی (جمع آوری اطلاعات ، محدود کردن آنها به سوالات یا مشکلات خاص مورد نظر مراجع و سیستمش)
5. توسعه و ارزیابی راه حل های جایگزین. ارائه اطلاعات و پرداخت به مهارت های موجود در مراجع و مهارت های و منابع موجود در سیستم برای حل مشکل سیستم
6. تصمیم گیری در مورد یک یا چند راه حل عملی جایگزین و برنامه ریزی برای اجرای آنها.
مراجعین معمولا چند روش را امتحان کرده تا به مشاور رجوع کنند که خود منبع خوبی برای کار مشاوره است.
7. اجرای راه حل برای سیستم/ راه حل های انتخاب شده با سیستم بررسی میشود, ارزیابی و مرحله نهایی
8. ارزیابی تأثیر استراتژی بروی سیستم/ راه حل های انتخاب شده و تغییرات احتمالی در راه حل ها.
9. در صورت لزوم ، اصلاح اهداف مشاوره ای و راهکارهایی برای راه حل دیگر در سیستم. این یک پروسه می باشد و ارزش دارد مقاومت شود.
منبع: از دکتر موریس ستودگان, Teaching Papers 2017
ادامه دارد...افتراق مشاوره و روان درمانی...
1
Forwarded from Think+ with us Dr. Morris Setudegan Est. 2015 (دکتر موریس ستودگان)
📍افتراق بین مشاوره سیستمی و روان درمانی
بسیاری از رویکردهای مشاوره ای که در زمینه آموزشی استفاده می شوند و تکنیک های بخصوصی که برای حل مشکلات سیستمی بکار گرفته میشوند, ریشه در روان درمانی دارند.
این یکی از دلایل این است که تشخیص این دو نوع مداخله را دشوار میکند. اما تفاوت های قابل توجهی وجود دارد که به طور معمول ، در ویژگی های زیر میتوان انها را جمع بندی کرد:
الف) مدت زمان مداخله: مشاوره تا حدودی معمولاً برای یک دوره کوتاهتر از روان درمانی میباشد.
ب) شدت مشکل: روان درمانی معمولاً با تعریف
اختلالات بایک نگاه پاتولوژیک شروع میشود، در حالی که در مشاوره به طور عمده موارد غیر پاتولوژیک و بیشتر مربوط به مشکلات عملی در زندگی میباشند.
پ) درجه تأثیر فعال رواندرمانگر و مشاور:
در یک روان درمانی حرفه ای دوره درمان
برنامه ریزی شده و کنترل شده توسط یک درمانگر میباشد. در حالیکه در مشاوره مراجع معمولاً از مشاور راه حلهایی برای رفع مشکلات یا کسب مهارت خاصی دریافت می کند, مانند تغییر در رفتار خاصی در سیستم.
وقتی صحبت از مشاوره می شود، خودکارامدی مراجع و سیستم مهم است که در پیش زمینه مشاوره باشد.
ت) درگیری ناخودآگاه: مشاوره معمولا از درگیر کردن ناخوداگاه در مشاوره صرف نظر می کند ن
مضمون سازی عناصر ناخودآگاه روانشناختی
در روان درمانی اغلب نقش مهم تری دارند.
📍نگرشهای اساسی مشاوره سیستم مدار
الف) منابع سیستم: اگاهی به اینکه هر سیستم دارای منابع و مهارت های مورد استفاده و تغییر هستند.
ب) راه حل سیستم: هر سیستمی راه حل را با خود به اطاق مشاوره می اورد و مشاور فقط به ان شکل و فرم و اسم میدهد تا دیده شود.
پ) نقش در تغییر: باور به اینکه همه اعضا سیستم در تغییر نقش اساسی خواهند داشت و هر کسی میتواند مسیولیتی برای تغییر را به عهده گیرد.
ت) تغییر مفید: هر تغییری در یک عضو سیستم میتواند تغییر در تمام سیستم بوجود اورد.
ث) اطمینان در درک مشکل سیستم: مشاور باید مطمین شود که مشکل اساسی را شناخته و برای ان اسمی تعیین میکند.
ج) درک همدلانه: توانایی و تمایل مشاور خود را به جای مراجع و سیستم او قرار دهد، تا تجارب منفی و احساسات او را بیشتر درک کند.
گرچه برای حفظ فاصله حرفه ای با مراجع در زمان بحرانی مراجع میبایست قوانین اخلاقی رعایت شود ولی علاوه بر گفتار کلامی
مراجع همچنین باید زبان بدن مراجع را شناخته و تشخیص داد که چه افکار غیر کلامی و احساسات آنها را در بر میگیرند.
ح) تقدیر از سیستم و مراجع: نگرش اساساً مثبت مشاور به مراجعین خود. مشاور باید
همه تجربه های مراجع و سیستمش را را در دنیای شخصی انها از تجربه بدون تعصب و پیش داوری بپذیرید.
چ) اصالت: اصالت و شفافیت رفتار مشاور نسبت به مراجع و سیستم نیز بسیار تعیین کننده میباشد.
مشاور میبایست به توانایی خود نسبت به مدیریت احساساتش اگاه باشد.
منیع: منبع: از دکتر موریس ستودگان, Teaching Papers 2017
ادامه دارد...... تجربه بالینت
2
@thinkpluswithus
بسیاری از رویکردهای مشاوره ای که در زمینه آموزشی استفاده می شوند و تکنیک های بخصوصی که برای حل مشکلات سیستمی بکار گرفته میشوند, ریشه در روان درمانی دارند.
این یکی از دلایل این است که تشخیص این دو نوع مداخله را دشوار میکند. اما تفاوت های قابل توجهی وجود دارد که به طور معمول ، در ویژگی های زیر میتوان انها را جمع بندی کرد:
الف) مدت زمان مداخله: مشاوره تا حدودی معمولاً برای یک دوره کوتاهتر از روان درمانی میباشد.
ب) شدت مشکل: روان درمانی معمولاً با تعریف
اختلالات بایک نگاه پاتولوژیک شروع میشود، در حالی که در مشاوره به طور عمده موارد غیر پاتولوژیک و بیشتر مربوط به مشکلات عملی در زندگی میباشند.
پ) درجه تأثیر فعال رواندرمانگر و مشاور:
در یک روان درمانی حرفه ای دوره درمان
برنامه ریزی شده و کنترل شده توسط یک درمانگر میباشد. در حالیکه در مشاوره مراجع معمولاً از مشاور راه حلهایی برای رفع مشکلات یا کسب مهارت خاصی دریافت می کند, مانند تغییر در رفتار خاصی در سیستم.
وقتی صحبت از مشاوره می شود، خودکارامدی مراجع و سیستم مهم است که در پیش زمینه مشاوره باشد.
ت) درگیری ناخودآگاه: مشاوره معمولا از درگیر کردن ناخوداگاه در مشاوره صرف نظر می کند ن
مضمون سازی عناصر ناخودآگاه روانشناختی
در روان درمانی اغلب نقش مهم تری دارند.
📍نگرشهای اساسی مشاوره سیستم مدار
الف) منابع سیستم: اگاهی به اینکه هر سیستم دارای منابع و مهارت های مورد استفاده و تغییر هستند.
ب) راه حل سیستم: هر سیستمی راه حل را با خود به اطاق مشاوره می اورد و مشاور فقط به ان شکل و فرم و اسم میدهد تا دیده شود.
پ) نقش در تغییر: باور به اینکه همه اعضا سیستم در تغییر نقش اساسی خواهند داشت و هر کسی میتواند مسیولیتی برای تغییر را به عهده گیرد.
ت) تغییر مفید: هر تغییری در یک عضو سیستم میتواند تغییر در تمام سیستم بوجود اورد.
ث) اطمینان در درک مشکل سیستم: مشاور باید مطمین شود که مشکل اساسی را شناخته و برای ان اسمی تعیین میکند.
ج) درک همدلانه: توانایی و تمایل مشاور خود را به جای مراجع و سیستم او قرار دهد، تا تجارب منفی و احساسات او را بیشتر درک کند.
گرچه برای حفظ فاصله حرفه ای با مراجع در زمان بحرانی مراجع میبایست قوانین اخلاقی رعایت شود ولی علاوه بر گفتار کلامی
مراجع همچنین باید زبان بدن مراجع را شناخته و تشخیص داد که چه افکار غیر کلامی و احساسات آنها را در بر میگیرند.
ح) تقدیر از سیستم و مراجع: نگرش اساساً مثبت مشاور به مراجعین خود. مشاور باید
همه تجربه های مراجع و سیستمش را را در دنیای شخصی انها از تجربه بدون تعصب و پیش داوری بپذیرید.
چ) اصالت: اصالت و شفافیت رفتار مشاور نسبت به مراجع و سیستم نیز بسیار تعیین کننده میباشد.
مشاور میبایست به توانایی خود نسبت به مدیریت احساساتش اگاه باشد.
منیع: منبع: از دکتر موریس ستودگان, Teaching Papers 2017
ادامه دارد...... تجربه بالینت
2
@thinkpluswithus
Forwarded from Think+ with us Dr. Morris Setudegan Est. 2015 (دکتر موریس ستودگان)
📍معیار مداخله به عنوان مشاور سیستمی
👈 معیار مداخله سیستمی یعنی نوعی کنترل از بیرون سیستم که هدف گرا و سیستمی با تأثیرگذاری اگاهانه بر مراجع و سیستم او/ یا ویژگی های ان سیستم میباشد.
👈 هرگونه مداخله ای حداقل برای بررسی و پردازش مجموعه در هم تنیده مشکلات یک سیستم برای یافتن راهکار به همراه افراد تشکیل دهنده سیستم پیش بینی شده است. در پردازش وظایف یا مشکلات سیستم میبایست حداقل یک استراتژی پیشنهاد گردد. (مثلا: راهکار کاربردی یا آموزش مهارت خاص برای سیستم یا عضوی از ان).
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
🔷 گروه های بالینت
مایکل بالینت دکتر و روانکاو مجارستانی
(1896-1970) اولین شخصی بود که در دهه 1950 به سوپر ویزیون مشاوره سیستمی پرداخت, که خود یک بازتاب و آموزش حرفه ای را در مشاوره آغاز کرد. این نحوه بازتاب برای برقراری ارتباط با یکدیگر و اموزش از یکدیکر مفید میباشد.
دکتر بلینت معمولا با گروه پزشکان عمومی که قبلاً همدیگر را نمی شناختند و کسانی که در مورد تجربیات روزمره خود با مراجع تنها بودند, باید به همکاران خود گزارش میکردند و برای کار گروهی بالینت پیشنهاد و قوانین خاصی را ارائه کرد.
👈 مهارتهای حرفه ای شرکت کنندگان در سوپر ویزیون به طور کلی شناخته شده و پذیرفته شده است.
👈 دقت خواهد شد که هیچ وابستگی بین افراد گروه وجود نداشته باشد.
👈 گزارش از پرونده مراجع باید خود به خود و آزادانه ارائه شود.
👈بالینت افراد را به گزارش آزاد مانند تعریف یک خواب و یا روایت یک داستان و ایده افراد دیگر شرکت کننده و افکار شرکت کنندگان در مورد چگونگی شکل گیری این داستان و افکار تداعی شده خودشان برای این روایت در گروه پردازش و بازتاب میشود.
👈 برای بالینت جمع آوری اطلاعات، جذب و درک داستان ها, ایده ها و روایت های اعضا، تداعی شده ها، و غیره هستند که تا حدی با اصطلاحات روانکاوی تفسیر می شوند و علاوه بر این گاهی روابط بین دکتر, درمانکر و یا مشاور و مراجع را منعکس میکند.
👈 هدف اصلی گروه Balint این است که در > تشخیص رابطه <
relationship diagnostic
که بین مشاور و مراجع شکل گرفته بررسی و بازتاب گردد.
👈 به جای یک دستورالعمل در این گونه مواقع, بیشتر در مورد پیدا کردن آنچه در روابط حرفه ای در آن زمان ارائه داستان به عنوان مسئله ساز از خود شخص و بقیه اعضا درک شده است را بازتاب کنند.
👈 در این صورت مرحله نظارت یا سوپر ویزیون در حالی موفق امیز میتواند باشد که در فرم بازتاب احساس مشاور و یا درمانگر علاوه بر رشد خودآگاهی شخصی با ادغام در دستورالعمل های حرفه ای اعتبار سازمانی بیفزاید. و از سوی دیگر همچنین شخص حرفه ای با بررسی و ارزیابی احساس خود در قبال مراجع و سیستم او میتواند در تعامل حرفه ای و وظیفه خود در یک سازمان از دید اخلاقی بهینه سازی کند. (Black-Giesecke)
اکنون گروه Balint بسیار رایج است، و بسیار فراتر از زمینه اصلی خود، در پزشکی، تقریباً در همه زمینه های فعالیتی که نظارت سوپر ویزیونی انجام می شود وجود دارد. در کشورهای اروپایی این بخش مهمی برای پیشگیری فشارهای سترسی و پیامد ان Burn out می باشد. امروزه مددکاری اجتماعی, روانشناسی, روانپزشکی, پزشکی, پیراپزشکی و حرفه های دیگر از سوپرویزیون یا همان سوپر ویژن با اهداف متفاوت بهره میبرند.
منبع: از دکتر موریس ستودگان,
Teaching Papers 2017
ادامه دارد...
3
@thinkpluswithus
👈 معیار مداخله سیستمی یعنی نوعی کنترل از بیرون سیستم که هدف گرا و سیستمی با تأثیرگذاری اگاهانه بر مراجع و سیستم او/ یا ویژگی های ان سیستم میباشد.
👈 هرگونه مداخله ای حداقل برای بررسی و پردازش مجموعه در هم تنیده مشکلات یک سیستم برای یافتن راهکار به همراه افراد تشکیل دهنده سیستم پیش بینی شده است. در پردازش وظایف یا مشکلات سیستم میبایست حداقل یک استراتژی پیشنهاد گردد. (مثلا: راهکار کاربردی یا آموزش مهارت خاص برای سیستم یا عضوی از ان).
▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️
🔷 گروه های بالینت
مایکل بالینت دکتر و روانکاو مجارستانی
(1896-1970) اولین شخصی بود که در دهه 1950 به سوپر ویزیون مشاوره سیستمی پرداخت, که خود یک بازتاب و آموزش حرفه ای را در مشاوره آغاز کرد. این نحوه بازتاب برای برقراری ارتباط با یکدیگر و اموزش از یکدیکر مفید میباشد.
دکتر بلینت معمولا با گروه پزشکان عمومی که قبلاً همدیگر را نمی شناختند و کسانی که در مورد تجربیات روزمره خود با مراجع تنها بودند, باید به همکاران خود گزارش میکردند و برای کار گروهی بالینت پیشنهاد و قوانین خاصی را ارائه کرد.
👈 مهارتهای حرفه ای شرکت کنندگان در سوپر ویزیون به طور کلی شناخته شده و پذیرفته شده است.
👈 دقت خواهد شد که هیچ وابستگی بین افراد گروه وجود نداشته باشد.
👈 گزارش از پرونده مراجع باید خود به خود و آزادانه ارائه شود.
👈بالینت افراد را به گزارش آزاد مانند تعریف یک خواب و یا روایت یک داستان و ایده افراد دیگر شرکت کننده و افکار شرکت کنندگان در مورد چگونگی شکل گیری این داستان و افکار تداعی شده خودشان برای این روایت در گروه پردازش و بازتاب میشود.
👈 برای بالینت جمع آوری اطلاعات، جذب و درک داستان ها, ایده ها و روایت های اعضا، تداعی شده ها، و غیره هستند که تا حدی با اصطلاحات روانکاوی تفسیر می شوند و علاوه بر این گاهی روابط بین دکتر, درمانکر و یا مشاور و مراجع را منعکس میکند.
👈 هدف اصلی گروه Balint این است که در > تشخیص رابطه <
relationship diagnostic
که بین مشاور و مراجع شکل گرفته بررسی و بازتاب گردد.
👈 به جای یک دستورالعمل در این گونه مواقع, بیشتر در مورد پیدا کردن آنچه در روابط حرفه ای در آن زمان ارائه داستان به عنوان مسئله ساز از خود شخص و بقیه اعضا درک شده است را بازتاب کنند.
👈 در این صورت مرحله نظارت یا سوپر ویزیون در حالی موفق امیز میتواند باشد که در فرم بازتاب احساس مشاور و یا درمانگر علاوه بر رشد خودآگاهی شخصی با ادغام در دستورالعمل های حرفه ای اعتبار سازمانی بیفزاید. و از سوی دیگر همچنین شخص حرفه ای با بررسی و ارزیابی احساس خود در قبال مراجع و سیستم او میتواند در تعامل حرفه ای و وظیفه خود در یک سازمان از دید اخلاقی بهینه سازی کند. (Black-Giesecke)
اکنون گروه Balint بسیار رایج است، و بسیار فراتر از زمینه اصلی خود، در پزشکی، تقریباً در همه زمینه های فعالیتی که نظارت سوپر ویزیونی انجام می شود وجود دارد. در کشورهای اروپایی این بخش مهمی برای پیشگیری فشارهای سترسی و پیامد ان Burn out می باشد. امروزه مددکاری اجتماعی, روانشناسی, روانپزشکی, پزشکی, پیراپزشکی و حرفه های دیگر از سوپرویزیون یا همان سوپر ویژن با اهداف متفاوت بهره میبرند.
منبع: از دکتر موریس ستودگان,
Teaching Papers 2017
ادامه دارد...
3
@thinkpluswithus
Forwarded from Think+ with us Dr. Morris Setudegan Est. 2015 (دکتر موریس ستودگان)
💫💫💫💫
دکتر موریس ستودگان
📍قسمت اول: تفسیر تصاویر از "موقعیت کنونی زندگی "
✳️ مهمترین نکات نشانه شناسی
۱. شکل و ارائه از تصویر
۲. تفسیر نوری از تصویر
۳. معناشناسی (تفسیر کاراکترهای انتخاب شده)
۴. پراگماتیک (تفسیر عملی شناخته شده در تصویر)
1. Introduction/Presentation
شکل و ارائه تصویر
(با مهمترین اطلاعات موجود)
🔻عنوان عکس انتخاب شده از دید شخص؟
🔻نام و اطلاعات اصلی از طرف شخص؟
🔻زمان و مکان و مبدأ / چه دوره ای تصویر بوجود امده؟
🔻اندازه تصویر؟
🔻 روش پیاده سازی کارتون یا واقعی یا شخص در تصویر شناخته شده؟
🔻اکنونِ تصویر کجاست؟
🔻آشکارا (انگیزه) تصویر چیست؟
2. Syntactic
موثر بودن تصویر
(تفسیر نوری تصویر، روز یا شب. ماه و فصل)
🔻موتیف (که نشان داده شده است)
🔻رنگ امیزی
🔻تضاد ها
🔻موارد اشکار
🔻تکنیک عکس برداری و تصویر سازی
🔻نور / سایه ، روز و شب
🔻فضايی / چشم انداز
🔻ترکیب نمودارها
🔻ویژگی های دیگر با معنای دوگانه
3. Semantic
معانی یا کاراکترها
🔻چه چیزی را می بینید و چگونه می توانید آنچه که دیده اید را تفسیر کنید؟ تجربه، تحصیلات تفسیر کننده و خلاقیت با توجه به شماره ۱ و ۲ و ۴
4. Pragmatic
(چرا این عکس ما را گمراه یا جذب می کند)
🔻هدف از هنرمند / عملکرد چه میتواند باشد؟
🔻 اثر شخص برجسته ایست؟ پیکاسو یا فان گوخ
🔻آیا عنوان تصویر قابل درک برای بیننده است؟ یا absurd است.
در قسمت دوم در مورد نمودار ها در تصویر توضیح خواهم داد.
دکتر موریس ستودگان
📍قسمت اول: تفسیر تصاویر از "موقعیت کنونی زندگی "
✳️ مهمترین نکات نشانه شناسی
۱. شکل و ارائه از تصویر
۲. تفسیر نوری از تصویر
۳. معناشناسی (تفسیر کاراکترهای انتخاب شده)
۴. پراگماتیک (تفسیر عملی شناخته شده در تصویر)
1. Introduction/Presentation
شکل و ارائه تصویر
(با مهمترین اطلاعات موجود)
🔻عنوان عکس انتخاب شده از دید شخص؟
🔻نام و اطلاعات اصلی از طرف شخص؟
🔻زمان و مکان و مبدأ / چه دوره ای تصویر بوجود امده؟
🔻اندازه تصویر؟
🔻 روش پیاده سازی کارتون یا واقعی یا شخص در تصویر شناخته شده؟
🔻اکنونِ تصویر کجاست؟
🔻آشکارا (انگیزه) تصویر چیست؟
2. Syntactic
موثر بودن تصویر
(تفسیر نوری تصویر، روز یا شب. ماه و فصل)
🔻موتیف (که نشان داده شده است)
🔻رنگ امیزی
🔻تضاد ها
🔻موارد اشکار
🔻تکنیک عکس برداری و تصویر سازی
🔻نور / سایه ، روز و شب
🔻فضايی / چشم انداز
🔻ترکیب نمودارها
🔻ویژگی های دیگر با معنای دوگانه
3. Semantic
معانی یا کاراکترها
🔻چه چیزی را می بینید و چگونه می توانید آنچه که دیده اید را تفسیر کنید؟ تجربه، تحصیلات تفسیر کننده و خلاقیت با توجه به شماره ۱ و ۲ و ۴
4. Pragmatic
(چرا این عکس ما را گمراه یا جذب می کند)
🔻هدف از هنرمند / عملکرد چه میتواند باشد؟
🔻 اثر شخص برجسته ایست؟ پیکاسو یا فان گوخ
🔻آیا عنوان تصویر قابل درک برای بیننده است؟ یا absurd است.
در قسمت دوم در مورد نمودار ها در تصویر توضیح خواهم داد.
Forwarded from Think+ with us Dr. Morris Setudegan Est. 2015 (دکتر موریس ستودگان)
دکتر موریس ستودگان
قسمت دوم
📍تکنیک های فتوتراپی در مشاوره و درمان
در این روش از احساسات، خاطرات، افکار، و سایر اطلاعات که باعث انتخاب این عکس ها شده به عنوان یک کاتالیزور برای گفتگو در درمان مورد استفاده قرار میگیرد. در درمان عکس های شخصی و عکس های خانوادگی از مراجع حائز اهمیت می باشد.
👈اسرار انتخاب عکس شخصی و عکس خانوادگی و یا تصاویر دیگر
هر عکسی که یک شخص خودش می گیرد یا انتخاب می کند، به نوعی یک پرتره در باره حال اوست. این نشان دهنده یک نوع "آینه برای حافظه" است که نشان دهنده لحظات و افرادی است که بسیار مهم هستند یا بودند که باید برای همیشه به یادگار بمانند. به طور خلاصه، این عکس ها نشان می دهد زندگی فرد در حال گذر است و پرداختن به مشکلات فعلی زندگی شخصی او یا احساس فعلی او از نیازهای اوست. نیازهای شخص از این انتخابها دیده می شود. این تصاویر میتوانند یک رد پا به عنوان دنباله روی از احساس مراجع قابل برداشت باشد، که نشان می دهد که فرد احساسی و فیزیکی در کجای میباشد، و شاید نشان می دهد که او در آینده به چه جهتی خواهد رفت. مثلا تصویر یک عده پرندگان میتواند نیاز به تشکیل خانواده باشد و یا تصویر خانه میتواند نیاز به تغییر مکان باشد. دریا میتواند از عزم به ازادی و گسستن زنجیرها باشد. مثلا انتخاب تصویر یک اسلحه سرد و یا گرم میتواند از یک موقعیتی بگوید که شخص به فکر انتقام است. حتی کنش ها و واکنش ها بر روی کارت پستال، تصاویر از مجلات، و عکس های از مراجع گرفته شده، و یا توسط دیگران ساخته شده اند که به نظر می تواند بینشی به زندگی درونی شخص و اسرار او که قادر به گفتار مستقیم نیست، باز گو کند. مثلا کودکانی که از آزار فیزیکی و یا حتی جنسی رنج برده اند معمولا تصاویر درختان خشک و پوسیده و یا تارعنکبوت، تصاویر تاریک و خون و یا اسلحه انتخاب میکنند. نحوه استفاده از نور در تصاویر بسبار مهم است.
معنی واقعی یک عکس در حقایق بصری قابل رویت است، نه اینکه در آن جزئیات مختلف عکس هایی که در ذهن و قلب ما ایجاد می کند، می تواند تحریک کننده باشند. در حالی که به یک عکس نگاه می کنیم، به خودی خود یک معنی را ایجاد می کنیم که فکر می کنیم از عکس قابل برداشت است. در اینجا تجربه و بازتاب بسیار مهم است. این معنای ممکن است با معنی که در ابتدا توسط عکاس در نظر گرفته شده مطابقت داشته باشد اما الزامی نیست. بنابراین، اهمیت (و پیام عاطفی) بسته به فرد مشاهده گر عکس، به عنوان ادراک و زندگی و تجربه شخصی نقشی بازی میکند و بر تصمیم درمانگر میتواند تاثیر گذار باشد.در واقع آنچه که ما واقعیت در نظر میگیریم، بخشی از داستان ماست. بنابراین واکنش به عکس هایی که برای افرادی که اهمیت خاصی دارند، می تواند درمورد این انتخاب از تصاویر یا اشخاص بسیار مشهود باشد، در صورتی که فقط سوالات را درست مطرح کنیم.
👈چگونه درمانگران از عکس ها برای کمک به مردم استفاده می کنند
اکثر مردم عکس ها را بدون فکر کردن زیاد در مورد دلیل انتخاب آن به درمانگر نشان میدهند. اما عنوان این عکس ها و وضعیت مهم روزمره شخص (کس احساسات مرتبط با ناخودآگاه) می تواند به عنوان نقطه شروع طبیعی انتخاب عکس های شخصی به بحث در مورد احساسات و خاطرات (به خصوص عمیقا دفن و احساسات فراموش شده) همراه با مسائل روان درمانی خدمت فراوان کنند. درمانگران بر این باورند که انتخاب عکس از طرف مراجع در واقع یک دعوت به درون اوست و برای شکستن یخ ها اغلب ملموس میباشند. این تصاویر نشان دهنده نمادین خود سازه ها و رسانه ای استعاری برای اتصال به مراجع میباشد. این تصاویر به ما اجازه می دهد بینش عمیق تر به روح و روان مراجع داشته باشیم، چرا که گاهی کلمات در بیان قاصرند.
تحت هدایت یک درمانگر که با تکنیک های عکس درمانی آشنا است، جلسات درمان با عکس های شخصی مهم، و همچنین تصاویر خانوادگی ممکن میباشد. چرا که لحظات عاطفی از تصویر قابل برداشت میگردد. چنین اطلاعاتی نهفته در تمام عکس های شخصی از مراجع وجود دارد. اگر آنها را بتوان مورد استفاده قرار داد، میتوان با تمرکز بر روی تصاویر در درمان وارد دیالوگ شد و طبیعتا نتایج مرغوب تر خواهد داشت و کمتر توسط مراجع سانسور ناخودآگاه صورت میگیرد.
در جلسات عکس ها نه تنها به صورت منفعلانه مشاهده و بازتاب می شوند، بلکه نیز به طور فعال استفاده میگردد. مثلا مراجع عکس ها را میچیند، با آنها صحبت می کند، به آنها گوش می دهند، آنها را بازسازی می کنند، آنها را تجدید می کند تا داستان های جدید را با آنها بسازد یا نمایش دهد. علاوه بر این، تلاش بر این است که عکسهای شخصی به تجسم دوباره در حافظه و تخیل مراجع به ادغام داستان ها و تجربه های ناخوشایند کمک دیگر کند و وسیله بیان گردد، و یا حتی به یک گفتگوی فعال با دیگر عکس ها میتواند وارد شود.
قسمت دوم
📍تکنیک های فتوتراپی در مشاوره و درمان
در این روش از احساسات، خاطرات، افکار، و سایر اطلاعات که باعث انتخاب این عکس ها شده به عنوان یک کاتالیزور برای گفتگو در درمان مورد استفاده قرار میگیرد. در درمان عکس های شخصی و عکس های خانوادگی از مراجع حائز اهمیت می باشد.
👈اسرار انتخاب عکس شخصی و عکس خانوادگی و یا تصاویر دیگر
هر عکسی که یک شخص خودش می گیرد یا انتخاب می کند، به نوعی یک پرتره در باره حال اوست. این نشان دهنده یک نوع "آینه برای حافظه" است که نشان دهنده لحظات و افرادی است که بسیار مهم هستند یا بودند که باید برای همیشه به یادگار بمانند. به طور خلاصه، این عکس ها نشان می دهد زندگی فرد در حال گذر است و پرداختن به مشکلات فعلی زندگی شخصی او یا احساس فعلی او از نیازهای اوست. نیازهای شخص از این انتخابها دیده می شود. این تصاویر میتوانند یک رد پا به عنوان دنباله روی از احساس مراجع قابل برداشت باشد، که نشان می دهد که فرد احساسی و فیزیکی در کجای میباشد، و شاید نشان می دهد که او در آینده به چه جهتی خواهد رفت. مثلا تصویر یک عده پرندگان میتواند نیاز به تشکیل خانواده باشد و یا تصویر خانه میتواند نیاز به تغییر مکان باشد. دریا میتواند از عزم به ازادی و گسستن زنجیرها باشد. مثلا انتخاب تصویر یک اسلحه سرد و یا گرم میتواند از یک موقعیتی بگوید که شخص به فکر انتقام است. حتی کنش ها و واکنش ها بر روی کارت پستال، تصاویر از مجلات، و عکس های از مراجع گرفته شده، و یا توسط دیگران ساخته شده اند که به نظر می تواند بینشی به زندگی درونی شخص و اسرار او که قادر به گفتار مستقیم نیست، باز گو کند. مثلا کودکانی که از آزار فیزیکی و یا حتی جنسی رنج برده اند معمولا تصاویر درختان خشک و پوسیده و یا تارعنکبوت، تصاویر تاریک و خون و یا اسلحه انتخاب میکنند. نحوه استفاده از نور در تصاویر بسبار مهم است.
معنی واقعی یک عکس در حقایق بصری قابل رویت است، نه اینکه در آن جزئیات مختلف عکس هایی که در ذهن و قلب ما ایجاد می کند، می تواند تحریک کننده باشند. در حالی که به یک عکس نگاه می کنیم، به خودی خود یک معنی را ایجاد می کنیم که فکر می کنیم از عکس قابل برداشت است. در اینجا تجربه و بازتاب بسیار مهم است. این معنای ممکن است با معنی که در ابتدا توسط عکاس در نظر گرفته شده مطابقت داشته باشد اما الزامی نیست. بنابراین، اهمیت (و پیام عاطفی) بسته به فرد مشاهده گر عکس، به عنوان ادراک و زندگی و تجربه شخصی نقشی بازی میکند و بر تصمیم درمانگر میتواند تاثیر گذار باشد.در واقع آنچه که ما واقعیت در نظر میگیریم، بخشی از داستان ماست. بنابراین واکنش به عکس هایی که برای افرادی که اهمیت خاصی دارند، می تواند درمورد این انتخاب از تصاویر یا اشخاص بسیار مشهود باشد، در صورتی که فقط سوالات را درست مطرح کنیم.
👈چگونه درمانگران از عکس ها برای کمک به مردم استفاده می کنند
اکثر مردم عکس ها را بدون فکر کردن زیاد در مورد دلیل انتخاب آن به درمانگر نشان میدهند. اما عنوان این عکس ها و وضعیت مهم روزمره شخص (کس احساسات مرتبط با ناخودآگاه) می تواند به عنوان نقطه شروع طبیعی انتخاب عکس های شخصی به بحث در مورد احساسات و خاطرات (به خصوص عمیقا دفن و احساسات فراموش شده) همراه با مسائل روان درمانی خدمت فراوان کنند. درمانگران بر این باورند که انتخاب عکس از طرف مراجع در واقع یک دعوت به درون اوست و برای شکستن یخ ها اغلب ملموس میباشند. این تصاویر نشان دهنده نمادین خود سازه ها و رسانه ای استعاری برای اتصال به مراجع میباشد. این تصاویر به ما اجازه می دهد بینش عمیق تر به روح و روان مراجع داشته باشیم، چرا که گاهی کلمات در بیان قاصرند.
تحت هدایت یک درمانگر که با تکنیک های عکس درمانی آشنا است، جلسات درمان با عکس های شخصی مهم، و همچنین تصاویر خانوادگی ممکن میباشد. چرا که لحظات عاطفی از تصویر قابل برداشت میگردد. چنین اطلاعاتی نهفته در تمام عکس های شخصی از مراجع وجود دارد. اگر آنها را بتوان مورد استفاده قرار داد، میتوان با تمرکز بر روی تصاویر در درمان وارد دیالوگ شد و طبیعتا نتایج مرغوب تر خواهد داشت و کمتر توسط مراجع سانسور ناخودآگاه صورت میگیرد.
در جلسات عکس ها نه تنها به صورت منفعلانه مشاهده و بازتاب می شوند، بلکه نیز به طور فعال استفاده میگردد. مثلا مراجع عکس ها را میچیند، با آنها صحبت می کند، به آنها گوش می دهند، آنها را بازسازی می کنند، آنها را تجدید می کند تا داستان های جدید را با آنها بسازد یا نمایش دهد. علاوه بر این، تلاش بر این است که عکسهای شخصی به تجسم دوباره در حافظه و تخیل مراجع به ادغام داستان ها و تجربه های ناخوشایند کمک دیگر کند و وسیله بیان گردد، و یا حتی به یک گفتگوی فعال با دیگر عکس ها میتواند وارد شود.
Forwarded from Dr. Morris Setudegan
Forwarded from Think+ with us Dr. Morris Setudegan Est. 2015 (دکتر موریس ستودگان)
دکتر موریس ستودگان
قسمت سوم
👈چه تکنیک هایی در عکس درمانی استفاده می شوند؟
گرفتن و یا اوردن تصویر به جلسه درمان فقط آغاز است. هنگامی که عکس مشاهده می شود، نشان می دهد.
گام بعدی این است که همه چیز را فعال کنیم که تصویر را به صورت ذهنی تحریک می کند. بنابراین ما می توانیم به عنوان مثال برای کشف پیام بصری از عکس، وارد گفتگو با مراجع و برداشت او از تصویر انتخاب شده و عنوانی برای تصویر پیدا کند. نتایج حاصل از معرفی، نحوه بیان، تغییرات خیالی در تصاویر و نقاط مختلف با جزئیات بیشتر، از جمله جایگزین کردن افرادی از سیستم با اشیا و یا حیوانات (موضع معنی دادن و قدرت) دقت کنیم. آنچه که عکاسان معمولا در نسخه نهایی (تصویر کامل) تعریف میکنند، فقط آغاز کاری برای درمان با تصویر در سیستم است.
یک وظیفه عمده درمانگر حمایت و تشویق مراجع در شناخت خود و موقعیت خود در تصویر است. درمانگر با دانش و حمایت خود عکس های شخصی و یا عکس های خانوادگی و یا کارت پستال اورده شده را با مشاهده، و اطلاعات اولیه مراجع جمع آوری کرده (به عنوان مثال کارت پستال، عکسها و یا تصاویر از مجلات و جلسات گذشته) با یادآوری، فعالانه بازسازی و یا حتی معرفی شده تا مراجع بتواند سرنخی در انتخابهای خود پیدا کند. این میبایست به شکل بازتاب صورت گرفته تا مراجع به نکته اصلی برای درمان (تغییر سوژه های ذهنی) دست پیدا کند.
بنابراین، هر یک از پنج تکنیک درمان با تصاویر PhotoTherapy در ارتباط با یکی از پنج نوع عکس یا تصاویر زیر اتفاق می افتد. اغلب چندین روش از این تکنیک ها به همراه سایر روش های درمانی هنری و یا روش های شاما خلاقیت استفاده می شود:
۱. عکس هایی که توسط خود مراجع گرفته مثل سلفی و یا حتی نقاشی شده و یا جمع آوری شده. در اینجا مهم انتخاب مراجع میباشد.
۲. عکس های خود مراجع توسط افراد دیگر ساخته شده ( عکس با اگاهی مراجع و یا اتفاقی). تصاویری که مراجع هدیه گرفته و یا برای جمع آوری کسی به او داده.
۳. پرتره ها، یعنی هر عکسی که مراجع با دوربین خود گرفته است. این به معنای واقعی کلمه و استعاری است (در هر صورت، این ها عکس هایی هستند که در آن مشتری دارای پروسه ایجاد و تمامی جنبه های طراحی تصویر تحت کنترل خود بوده است). شخص دیگری در ساخت آنها نقشی نداشته است.
۴. آلبوم های خانوادگی و دیگر مجموعه عکس هایی از زندگینامه خانوادگی مراجع (این است در اینجا به عکس ها که در "خانواده هسته ای" یا "خانواده انتخابی"، طبقه بندی شده اند و یا رسمی و غیررسمی گرفته یا انتخاب شده اند. همچنین ممکن است که آنها در مکان هایی مانند کیف پول و یا دفترچه خاطرات یا حتی در خانه بروی دیوار باشند. گاهی در پردازش کامپیوتر از تصاویری استفاده میشود و من به عنوان درمانگر همیشه کنجکاو میشوم، که چه تصویری آنجا نگهداری میشود.
... و در نهایت
۵. "پیش بینی هایی در عکس"، که از (واقعیت پدیدارشناختانه) استفاده می کنند که معنایی برای هر عکس در طول مشاهده در بیننده به وجود می آورد. همانطور که بیننده به تصویر نگاه می کند، تصورات و واکنش هایی که از یک 👈"نقشه درونی و واقعیت شخص"👉 بهره میگیرند، پدیدار میشود. این در مورد تصمیم بیننده از معنی تصویر دیده شده خبر میدهد. نکته ای که قبلا اشاره کردم. ما نمیتوانیم نسبت به یک تصویر نابینا باشیم، چرا که فیلترهای تصویری ما بلافاصله از ناخودآگاه اطلاعات کسب میکنند.
👈بنابراین، این تکنیک به یک نوع خاص از عکس اشاره نمی کند، بلکه به رابطه کمتر ملموس بیننده یا عکاس با عکس به مثابه آن و وضعیتی که هر فرد دید خود را به آنچه که دیده شده است، خواهد داشت. بدین معنی که دید و احساس درمانگر و مراجع و عکاس نمیتوانند همسو باشند.
👈 درمان با تصاویر در مقیاس های بزرگتر
همانطور که در کتاب فتوتراپی تکنیک که معرفی کردم در حال کاوش در اسرار شخصی و گزارشهای آلبوم خانوادگی مراجع توضیح می دهد، می توان توصیف کرد، که در آن اصول اولیه درمان و عکس نشانه ای از فوتوتراپی به عنوان یک درمان بر اساس سیستم درمانی میباشد.
این تکنیک ها توسط روانپزشکان آموزش دیده به عنوان بخشی از کار درمانی خود استفاده میکنند و به مراجع کمک می کنند تا برداشت ها و بینش های درک شده را بررسی و پردازش کنند. بنابراین با این خلاقیت مراجع می تواند زندگی خود را بهتر درک کند و از انتخاب خود دریچه ای به ناخوداگاه خود بگشایند.
👈بنابراین، این تکنیک بر پایه درمان سیستمی میتوو اند به عنوان "عکس-درمانی" که مراجع در اینگونه فعالیت ها با بازتاب توسط درمانگر بیشتر و نزدیکتر به ناخوداگاه خود میگردد. یا بهتر است بگوئیم که به طرحواره های خود اگاه میگردد. این درمان به عنوان یک تجربه شخصی و هم به عنوان یک تحقق هنری مورد استفاده قرار می گیرد که برای کمک به حل مشکلات مراجعان استفاده میشود.
ادامه دارد
قسمت سوم
👈چه تکنیک هایی در عکس درمانی استفاده می شوند؟
گرفتن و یا اوردن تصویر به جلسه درمان فقط آغاز است. هنگامی که عکس مشاهده می شود، نشان می دهد.
گام بعدی این است که همه چیز را فعال کنیم که تصویر را به صورت ذهنی تحریک می کند. بنابراین ما می توانیم به عنوان مثال برای کشف پیام بصری از عکس، وارد گفتگو با مراجع و برداشت او از تصویر انتخاب شده و عنوانی برای تصویر پیدا کند. نتایج حاصل از معرفی، نحوه بیان، تغییرات خیالی در تصاویر و نقاط مختلف با جزئیات بیشتر، از جمله جایگزین کردن افرادی از سیستم با اشیا و یا حیوانات (موضع معنی دادن و قدرت) دقت کنیم. آنچه که عکاسان معمولا در نسخه نهایی (تصویر کامل) تعریف میکنند، فقط آغاز کاری برای درمان با تصویر در سیستم است.
یک وظیفه عمده درمانگر حمایت و تشویق مراجع در شناخت خود و موقعیت خود در تصویر است. درمانگر با دانش و حمایت خود عکس های شخصی و یا عکس های خانوادگی و یا کارت پستال اورده شده را با مشاهده، و اطلاعات اولیه مراجع جمع آوری کرده (به عنوان مثال کارت پستال، عکسها و یا تصاویر از مجلات و جلسات گذشته) با یادآوری، فعالانه بازسازی و یا حتی معرفی شده تا مراجع بتواند سرنخی در انتخابهای خود پیدا کند. این میبایست به شکل بازتاب صورت گرفته تا مراجع به نکته اصلی برای درمان (تغییر سوژه های ذهنی) دست پیدا کند.
بنابراین، هر یک از پنج تکنیک درمان با تصاویر PhotoTherapy در ارتباط با یکی از پنج نوع عکس یا تصاویر زیر اتفاق می افتد. اغلب چندین روش از این تکنیک ها به همراه سایر روش های درمانی هنری و یا روش های شاما خلاقیت استفاده می شود:
۱. عکس هایی که توسط خود مراجع گرفته مثل سلفی و یا حتی نقاشی شده و یا جمع آوری شده. در اینجا مهم انتخاب مراجع میباشد.
۲. عکس های خود مراجع توسط افراد دیگر ساخته شده ( عکس با اگاهی مراجع و یا اتفاقی). تصاویری که مراجع هدیه گرفته و یا برای جمع آوری کسی به او داده.
۳. پرتره ها، یعنی هر عکسی که مراجع با دوربین خود گرفته است. این به معنای واقعی کلمه و استعاری است (در هر صورت، این ها عکس هایی هستند که در آن مشتری دارای پروسه ایجاد و تمامی جنبه های طراحی تصویر تحت کنترل خود بوده است). شخص دیگری در ساخت آنها نقشی نداشته است.
۴. آلبوم های خانوادگی و دیگر مجموعه عکس هایی از زندگینامه خانوادگی مراجع (این است در اینجا به عکس ها که در "خانواده هسته ای" یا "خانواده انتخابی"، طبقه بندی شده اند و یا رسمی و غیررسمی گرفته یا انتخاب شده اند. همچنین ممکن است که آنها در مکان هایی مانند کیف پول و یا دفترچه خاطرات یا حتی در خانه بروی دیوار باشند. گاهی در پردازش کامپیوتر از تصاویری استفاده میشود و من به عنوان درمانگر همیشه کنجکاو میشوم، که چه تصویری آنجا نگهداری میشود.
... و در نهایت
۵. "پیش بینی هایی در عکس"، که از (واقعیت پدیدارشناختانه) استفاده می کنند که معنایی برای هر عکس در طول مشاهده در بیننده به وجود می آورد. همانطور که بیننده به تصویر نگاه می کند، تصورات و واکنش هایی که از یک 👈"نقشه درونی و واقعیت شخص"👉 بهره میگیرند، پدیدار میشود. این در مورد تصمیم بیننده از معنی تصویر دیده شده خبر میدهد. نکته ای که قبلا اشاره کردم. ما نمیتوانیم نسبت به یک تصویر نابینا باشیم، چرا که فیلترهای تصویری ما بلافاصله از ناخودآگاه اطلاعات کسب میکنند.
👈بنابراین، این تکنیک به یک نوع خاص از عکس اشاره نمی کند، بلکه به رابطه کمتر ملموس بیننده یا عکاس با عکس به مثابه آن و وضعیتی که هر فرد دید خود را به آنچه که دیده شده است، خواهد داشت. بدین معنی که دید و احساس درمانگر و مراجع و عکاس نمیتوانند همسو باشند.
👈 درمان با تصاویر در مقیاس های بزرگتر
همانطور که در کتاب فتوتراپی تکنیک که معرفی کردم در حال کاوش در اسرار شخصی و گزارشهای آلبوم خانوادگی مراجع توضیح می دهد، می توان توصیف کرد، که در آن اصول اولیه درمان و عکس نشانه ای از فوتوتراپی به عنوان یک درمان بر اساس سیستم درمانی میباشد.
این تکنیک ها توسط روانپزشکان آموزش دیده به عنوان بخشی از کار درمانی خود استفاده میکنند و به مراجع کمک می کنند تا برداشت ها و بینش های درک شده را بررسی و پردازش کنند. بنابراین با این خلاقیت مراجع می تواند زندگی خود را بهتر درک کند و از انتخاب خود دریچه ای به ناخوداگاه خود بگشایند.
👈بنابراین، این تکنیک بر پایه درمان سیستمی میتوو اند به عنوان "عکس-درمانی" که مراجع در اینگونه فعالیت ها با بازتاب توسط درمانگر بیشتر و نزدیکتر به ناخوداگاه خود میگردد. یا بهتر است بگوئیم که به طرحواره های خود اگاه میگردد. این درمان به عنوان یک تجربه شخصی و هم به عنوان یک تحقق هنری مورد استفاده قرار می گیرد که برای کمک به حل مشکلات مراجعان استفاده میشود.
ادامه دارد
Forwarded from Think+ with us Dr. Morris Setudegan Est. 2015 (دکتر موریس ستودگان)
دکتر موریس ستودگان
قسمت چهارم
📍تکنیکهای فوتوتراپی در مشاوره و درمان
اگر چه کاوشهای تصویری (عکس به عنوان درمان) از اکتشافات تصادفی شاید باشد، اما شامل جنبه های "درمانی" متفاوتی است، به ویژه هنگامی که تصویر به عنوان یک عامل برای تغییرات شخصی و اجتماعی عمل می کند. این روش نیازمند حفظ پروسه های انتخاب تصاویر یا عکسبرداری مراجع تحت بازتاب و هدف بندی همراهی حرفه ای درمانگر میباشد.
از آنجا که درمان با تصاویر بر اساس تعاملات و تکنیک های انعطاف پذیر عمل میکند، از اینرو خود را متعهد به یک مدل و نظریه خاص و یا پارادایم درمانی نمیبیند، بلکه می توان آن را با هر مشاور آموزش دیده و یا درمانگر، صرف نظر از آنچه به دنبال این رویکرد نظری استفاده می شود، آموزش و عملی کرد. این یکی از بسیاری از نقاط مهم در مقایسه فتوتراپی با درمان با هنرهای دیگر است. درمان با تصاویر می تواند توسط بسیاری از درمانگران استفاده شود، حتی اگر آنها به طور خاص در هنر درمانی آموزش ندیده باشند. با مطالعات و تجربه درمانی این قدم تسهیل پذیر است.
فتوتراپی یا همان درمان با تصاویر و عکسهای منتخب مراجع به عنوان "برقراری ارتباطات با تصاویر" به مثابه همان هنر درمانی میباشد، و در نتیجه هیچ تجربه قبلی با دوربین و یا هنر عکس برداری و یا تعریف و توضیح عکسهای منتخب برای مراجع نیاز نیست. برای یک درمان موثر تجربه رواندرمانگر با اینگونه کاردرمانی مورد نیاز است.
از آنجا که فتوتراپی به مراجع این امکان برای مقابله با ساخت و ساز منحصر به فرد و بصری خود از واقعیت را میدهد، گویا زمان متوقف میشود و استفاده از عکاسی یا تصاویر انتخابی باید بیشتر به عنوان یک عمل فعال تا یک حرکت منفعل دیده شود و انعکاس ارزشها را در پی داشته باشد. این روش مانند تمام روشهای هنری دیگر به بازتاب ارزشها و ساختن سوژه های ذهنی جدید ارزش فراوان میدهد.
از نکات ارزشمند این تکنیک همچنین می تواند با موفقیت در مراجعینی استفاده شود که در ارتباطات فیزیکی یا روانی دچار اختلالات میباشند، و اما افرادی که از گروه های حاشیه ای اجتماعی و فرهنگی میباشند، این روش پاسخ گو خواهد بود. اگرچه از دید خطر سوء تفاهم از عناصر ارتباط غیر کلامی میتوان به یقین ابزار مناسب تری پیدا کرد. ، این روش درمان برای اینگونه افراد نیز مفید است.
بنابراین، فتوتراپی برای کار با خارجی ها با مشکل زبان، افراد با عقب ماندگی ذهنی، اقلیت ها، افراد در موقعیت های خاص و موارد مشابه باشد، به عنوان مثال نیز برای کار حل تعارض در مشاوره قبل از ازدواج، میانجیگری طلاق و حوزه های مشابه و توانمندسازی بسیار مفید باشد.
باز انجا که امروزه مردم بیشتر و بیشتر با استفاده از رسانه های الکترونیکی و تصویربرداری دیجیتال، و بسیار استفاده کرده و اسکنر، راه اندازی یک وب سایت خانواده، و یا در حال حاضر با درمان سایبری آنلاین تجربه کسب میکنند، به همین دلیل امکانات جدیدی را برای استفاده از عکس باز در درمان بوجود میاورد.
👈 من از تجربه های خود میتوانم بگویم که تصاویر گاهی قدرت فراوانی در بیان موضوعاتی دارند که با کلمات بیان آن ممکن نیست. و گاهی به خودمان دقت کنیم در چه مواردی و یا سنینی از چه تصاویری یا عکسهای خودمان لذت میبریم و یا خیر. همه اینها گویای وضعیت کنونی روانی ماست. پایان
تهیه: دکتر موریس ستودگان
قسمت چهارم
📍تکنیکهای فوتوتراپی در مشاوره و درمان
اگر چه کاوشهای تصویری (عکس به عنوان درمان) از اکتشافات تصادفی شاید باشد، اما شامل جنبه های "درمانی" متفاوتی است، به ویژه هنگامی که تصویر به عنوان یک عامل برای تغییرات شخصی و اجتماعی عمل می کند. این روش نیازمند حفظ پروسه های انتخاب تصاویر یا عکسبرداری مراجع تحت بازتاب و هدف بندی همراهی حرفه ای درمانگر میباشد.
از آنجا که درمان با تصاویر بر اساس تعاملات و تکنیک های انعطاف پذیر عمل میکند، از اینرو خود را متعهد به یک مدل و نظریه خاص و یا پارادایم درمانی نمیبیند، بلکه می توان آن را با هر مشاور آموزش دیده و یا درمانگر، صرف نظر از آنچه به دنبال این رویکرد نظری استفاده می شود، آموزش و عملی کرد. این یکی از بسیاری از نقاط مهم در مقایسه فتوتراپی با درمان با هنرهای دیگر است. درمان با تصاویر می تواند توسط بسیاری از درمانگران استفاده شود، حتی اگر آنها به طور خاص در هنر درمانی آموزش ندیده باشند. با مطالعات و تجربه درمانی این قدم تسهیل پذیر است.
فتوتراپی یا همان درمان با تصاویر و عکسهای منتخب مراجع به عنوان "برقراری ارتباطات با تصاویر" به مثابه همان هنر درمانی میباشد، و در نتیجه هیچ تجربه قبلی با دوربین و یا هنر عکس برداری و یا تعریف و توضیح عکسهای منتخب برای مراجع نیاز نیست. برای یک درمان موثر تجربه رواندرمانگر با اینگونه کاردرمانی مورد نیاز است.
از آنجا که فتوتراپی به مراجع این امکان برای مقابله با ساخت و ساز منحصر به فرد و بصری خود از واقعیت را میدهد، گویا زمان متوقف میشود و استفاده از عکاسی یا تصاویر انتخابی باید بیشتر به عنوان یک عمل فعال تا یک حرکت منفعل دیده شود و انعکاس ارزشها را در پی داشته باشد. این روش مانند تمام روشهای هنری دیگر به بازتاب ارزشها و ساختن سوژه های ذهنی جدید ارزش فراوان میدهد.
از نکات ارزشمند این تکنیک همچنین می تواند با موفقیت در مراجعینی استفاده شود که در ارتباطات فیزیکی یا روانی دچار اختلالات میباشند، و اما افرادی که از گروه های حاشیه ای اجتماعی و فرهنگی میباشند، این روش پاسخ گو خواهد بود. اگرچه از دید خطر سوء تفاهم از عناصر ارتباط غیر کلامی میتوان به یقین ابزار مناسب تری پیدا کرد. ، این روش درمان برای اینگونه افراد نیز مفید است.
بنابراین، فتوتراپی برای کار با خارجی ها با مشکل زبان، افراد با عقب ماندگی ذهنی، اقلیت ها، افراد در موقعیت های خاص و موارد مشابه باشد، به عنوان مثال نیز برای کار حل تعارض در مشاوره قبل از ازدواج، میانجیگری طلاق و حوزه های مشابه و توانمندسازی بسیار مفید باشد.
باز انجا که امروزه مردم بیشتر و بیشتر با استفاده از رسانه های الکترونیکی و تصویربرداری دیجیتال، و بسیار استفاده کرده و اسکنر، راه اندازی یک وب سایت خانواده، و یا در حال حاضر با درمان سایبری آنلاین تجربه کسب میکنند، به همین دلیل امکانات جدیدی را برای استفاده از عکس باز در درمان بوجود میاورد.
👈 من از تجربه های خود میتوانم بگویم که تصاویر گاهی قدرت فراوانی در بیان موضوعاتی دارند که با کلمات بیان آن ممکن نیست. و گاهی به خودمان دقت کنیم در چه مواردی و یا سنینی از چه تصاویری یا عکسهای خودمان لذت میبریم و یا خیر. همه اینها گویای وضعیت کنونی روانی ماست. پایان
تهیه: دکتر موریس ستودگان
Forwarded from Think+ with us Dr. Morris Setudegan Est. 2015 (دکتر موریس ستودگان)
Forwarded from Think+ with us Dr. Morris Setudegan Est. 2015 (دکتر موریس ستودگان)
🔶نمودار پروسه یک مشاوره سیستمی
🔻اولین جلسه مشاوره
▫️همانند سازی
▫️تمرکز روی منابع / چشم انداز راه حل
▫️پیشنهاد راه حل
م.ستودگان thinkpluswithus@
🔻اولین جلسه مشاوره
▫️همانند سازی
▫️تمرکز روی منابع / چشم انداز راه حل
▫️پیشنهاد راه حل
م.ستودگان thinkpluswithus@