امروز تو کلاس شیمی آلی ، یک ساعت و نیم اخر رو هندزفری گذاشتم و فیلم دیدم ‌.

مایالوگا

هیچ وقت انقدر سرد و بی تفاوت از انقلاب عبور نکرده بودم ،
فقط یدونه جون برای امروز باقی مونده .

دیشب ساعت هشتو نیم رو کاغذ یه چیزای خیلی خصوصی نوشتم و روی تخت گذاشتمش که بقیشو صبح بنویسم
بعد چراغ رو خاموش کردم .
و کمی بعد خوابیدم صبح ساعت شیش بیدار شدم دیدم کاغذا نیست !
روی میز بود !!
بیایین مثبت نگاه کنیم ؛فقط جابه جایی بوده و خونده نشدن !

Mood

امید به آرزویت می‌رساند

۹ آپریل ۲۰۱۹

عکس: Greer, Arizona, September 2018

( شایدم تمام آرزو‌های‌مان جایی منتظرند )

روزهایی هست که ادم فکر میکند دارد میمیرد !
مغزش داغ میشود و حس میکند هر لحظه ممکن است از شدت غم خون دماغ بشود ،
بعد آدمی مثل من، فکر میکنه باید حرف بزنه وگرنه دق میکنه برای همین هشت صفحه نامه برای دختری که نه اسمش رو میدونه و نه سنش رو و چیز دیگری، مینویسد .(به این امید که حداقل یک نفر دیگر خوشحال بشه ).
و توی پاکت میگذارد
بعد که میبیند حالش فقط نیم تا بهتر شده از رو نمی رود و باز فکر میکند که چیکار کند بهتر است ‌.

حالم بهتره چونکه ؛
دیشب کلی کار انجام دادم ،
مکالمات کوتاه قشنگی داشتم ،
صپ پلی لیست روحیه بخش رو گذاشتم و کمی حرکات یوگای اپلکیشنی که ان جی گفته بود انجام دادم ، بعدش تو کلاس باکتری اشریشیا کلای کشت دادیم و استاد بهم گفت کارت خیلی خوبه و چون استادای آزمایشگاه معمولا سخت میگیرن سبب خوشحالیم شد ‌.
یه ایده برای شعر های هایکوم به ذهنم رسید که چشم ستاره ی شدم برای لحظاتی ،
صبح دوباره کمی نوشتم .
و چند چیز دیگه که به نظرم امیدبخش بود .

در شکنج سر زلف تو دریغا دل من
که گرفتار دو مار است بدین ضحاکی

سعدی

(قطعه‌ی از یکی از بهترین روزهای زندگی)

چونکه پر از حرفم بذارید یه اعلام وضعیت بکنم ؛

در تمامی روز های گذشته به جز وقتی که طی مکالمه ی نجات بخش تلفنی با دوستم حالم به عدد 6/5 رسید ، کف سنگ فرشا بودم ،
و امروز روز محشری بود که من نزدیک به ده بودم ،
اون دختر معرکه ایه و آدم با بغل شدن های سفت و چشم قلبی کننده ش جون میگیره،
طبق چیزی که گوشی میگفت 13,587 گام راه رفتیم
حرف زدیم حرف هایی که داشت خفه ام میکرد
و آواز خوندیم ( از قسمت های مورد علاقه ام )
و بستنی خوردیم
و گل یاس بو کردیم و یه گل زرد بدون بو هم بو کردم (الان روی کیف پولم یدونه از این گلاست)
و نگاه کردیم و حرف نزدیم
و بارون اومد (مدام)
و (چیز هایی دیگری که آدم دلش میخواهد برای خودش بماند)
امروز رو خوب نگاه کردم بو کردم و بوسش کردم و سعی کردم قدرش رو بدونم تا انتهای روز حالم رو خوب نگه دارم و گذاشتم تو صندوچه برای روز هایی که نور کمه نگاش کنم جون بگیرم .

حالا مسله این نیست که فکر کنم زندگی جذاب یا هیجان انگیز نیست
پر از ایده ام ، پر از فکر
حتی تازگی ها تصویر واضح تری از خواسته هام دارم و میدونم چی می خوام و چی رو بهتره طی کنم (تا حدودی)
حتی ترس هام کم شده
من نیاز دارم به خلق کردن و این بهم شور میده
اما این حجم غم رو نمیتونم انکار کنم ،
این حجم غمی که من رو پوشونده و انگار سگ سیاه افسردگی بهم چسبیده ،
و من هیچ ایده ی برای رهایی ندارم
به جز ادامه دادن