هیچ از دل رمیده ما کس نشان نداد
پیدا نشد عجب که به دامی اسیر نیست

بر من کمان مکش، که از آن غمزه‌ام هلاک
بازو مساز رنجه که حاجت به تیر نیست

رفتی و از فراق تو از پا درآمدم
باز آ که جز تو هیچکسم دستگیر نیست

سهلست اگر گهی گذرد در ضمیر تو
وحشی که جز تو هیچکسش در ضمیر نیست

وحشی بافقی

امروز قشنگ و سبز بود
حرفای خوب شنیدم و یادگرفتم.
شبیه گلِ جدید مامان که اسمش رو نمیدونم و نحوه ی نگهداریش رو هم؛ این روزا واسم مبهمه جدیده و من دنبال نشونه هام.

سوالی که واسم پیش اومده اینه که بچه‌های کلاس چطوری انقدر صمیمی‌ هستن!؟و اینطوری با همدیگه صحبت میکنن!
آیا کلاسای دیگه ی هم برگزار میشه که من حضور ندارم!!!

تو فیلما و داستانا اون دخترا(آدمایی) که توی هیچ گروهی جای نمیگیرن معمولا با خون آشاما و .. دوست میشن.
ولی خب اینجا متاسفانه ماگلن و آدم‌های غیر تبدیل شونده به چیزی‌(و حتی بی میل به اون)!

انگار در پیدا کردن زبانی که بتونم حرفام رو باهاش بگم عاجزم.

از تنهایی مگریز
به تنهایی مگریز
گهگاه آن را بجوی و تحمل کن
و به آرامش خاطر مجالی ده

من هم دلتنگ آنها هستم.

امروز یک عالم قاب مناسب #از_زمینی_ها دیدم اما گوشیم خاموش شده بود و حیف شدن.

امروز روز جهانی قلب بود.
کمی پیش هم بارون اومد.
آدمی دلش میخواد شروع کنه به نوشتن و کشیدن و خسته و آخیش گویان بیارامه میون وال ها و ابرها‌.