کار خانگی

- طبق آمار جهانی، بیش از ۹۰٪ زمان رسیدگی به کارهای خانگی توسط زنان صرف میشود.
- زنان شاغل بطور متوسط، در هفته ۴۴ ساعت بیرون از خانه و بین ۲۹ الی ۵۸ ساعت داخل خانه کار میکنند و زنان خانه‌دار بیش از ۹۱ ساعت داخل خانه؛ بدون در نظر گرفتن تربیت و پرورش فرزندان.
- حتی با پیشرفت تکنولوژی، سطح کار خانگی تا حدود زیادی ثابت مانده و راحتی نسبی در یک حوزه تنها باعث بالا رفتن استانداردها و افزوده شدن به حجم کار میشود.
- زنان آمریکایی با وجود اینکه ۷۵ درصد نرخ اشتغال دارند، ۷۰ درصد کار خانگی و ۸۲ درصد مسئولیت کودکان را عهده دار هستند.
- تحقیقات دانشگاه تربیت معلم و وزارت کار و امور اجتماعی نشان داد اگر کاری که زنان خانه‌دار رایگان انجام میدهند از بازار تهیه شود، در هر ماه معادل دو برابر حقوق پایه وزارت کار باید برایش هزینه کرد.
- پژوهشی با بررسی مناطق ۱، ۶، ۱۵ و ۱۶ تهران نشان داد ۸۳.۴٪ زنان متاهل بدون هیچ کمکی و به تنهایی تمام کارهای خانه و امور تربیتی کودکان را عهده دار هستند، حتی با این وجود که ۲۱.۶٪ آن‌ها شاغلند.

دختران کوچک هم از "خانه داری" در امان نیستن.

دختران ۵ تا ۱۴ ساله در سراسر جهان مجموعا ۵۵۰ میلیون ساعت در هر روز کار خانگی میکنن و این حجم از کار ۴۰٪ بیشتر از میزان کاریه که پسران در این سن انجام میدن؛ مادران علاوه بر انجام تمام وظایف یک خانه شامل پخت و پز، شست و شو، جابجایی اثاثیه سنگین، گردگیری، جاروکشی و مرتب کردن، خرید مایحتاج، آماده سازی لوازم ضروری و.. وظیفه نگهداری و پرستاری از کودکان، بیماران و سالمندان رو هم متحمل میشن؛ از طرفی وظیفه تربیت و پرورش کودک، نظارت بر سلامت و بهداشت خانواده و حمایت عاطفی از خانواده هم بر عهده مادران گذاشته شده و اگر اون‌ها رو حتی یک روز انجام ندن با سرزنش و توهین و تحقیر جامعه و خانواده‌ی خودشون روبرو میشن. زنان گاهی مجبورن برای کم کردن هزینه‌ها محصولات مختلفی رو بجای خریدن خودشون تولید کنن. زنان در هماهنگی کارها، مدیریت زمان، مدیریت اقتصادی و مشورت با اعضای خانواده هم نقش مهمی دارن. فکر کردن به نحوه و ترتیب انجام کارهای خانگی زمان آزاد کمی که زنان در اختیار دارند رو هم اشغال خواهد کرد.

کاری تمام وقت

انجام هرروزه و مادام‌العمر این وظایف که ده ها شغل و حرفه‌ی متفاوت رو شامل میشه، بدون مرخصی، دستمزد، بیمه، پاداش، بازنشستگی و ساعت کاری مشخص اگر بر هر کسی تحمیل میشد برده‌داری نام میگرفت؛ ولی به لطف مردسالاری نهایتا دربرابر اعتراض‌هامون نسبت به این وظیفه سنتی "زنانه" میشنویم که "بهشت زیر پای مادران است" و یا "زنان مدیران خانه اند". در حالی که بدلیل حذف سیستماتیک زنان از اجتماع و اشتغال و تحصیل و سیاست، و محدود کردن نقش زنان به خانه و آشپزخانه، این در نهایت مرد و پدر خانواده‌ست که با وابسته کردن اعضای خانواده به پولی ناچیز، برای خانه و خانواده تصمیم میگیره و ریاست میکنه. کار خانگی یک خشونت روانی، خشونت خانگی و خشونت اقتصادی علیه زنانه.

Weaponized Incompetence

در مواقع زیادی اعضای خانواده با استفاده‌ی ابزاری از "تظاهر به ناتوانی" و خرابکاری‌های عمدی زنان رو مجبور به انجام وظایف شخصی اون‌ها و یا تقبل مسئولیت بیشتر میکنن. مثلا وقتی زنی از شوهرش میخواد ظرف‌ها رو بشوره و یا غذا آماده کنه، اون مرد اینکارو بد و ناقص انجام میده که زن ترجیح بده برای صرفه‌جویی در زمانی که دوباره مجبوره اون کار رو درست انجام بده و یا برای گرفتن نتایج مطلوب، خودش اون مسئولیت رو بر عهده بگیره.

در مواجهه با این حقیقت وحشتناک دو رویکرد وجود داره:

رویکرد محافظه‌کارانه تلاش میکنه تا کار خانگی رو بعنوان یک شغل در جامعه تثبیت کنه، سعی داره در ازای اون بیمه دولتی درخواست کنه و با تقدس بخشیدن به کار خانگی و مادری، ارزش و جایگاه اجتماعی برای زنان بخره که امکان پذیر نیست. چون کار خانگی ویژگی‌های یک شغل رو نداره و دستمزد و بازنشستگی نداره که تخصیص بیمه براش امکان پذیر باشه. بیشتر طرح های بیمه کار خانگی تا حالا لغو شدن چون زنان وابستگی مالی به شوهرانشون دارن و قادر به پرداخت حق بیمه نیستن.
*
رویکرد رادیکال اما معتقده باید هرگونه زنانگی از کار خانگی زدوده بشه و تقدیس مادری زیر سوال بره. چون تقدیس چیزها، اون‌ها رو آسون تر و یا مطلوب تر نمیکنه؛ فقط جلوی نقد و اصلاح اون‌ها رو میگیره. ما در وهله‌ی اول نباید کار خانگی، تربیت فرزندان و نگهداری از افراد آسیب پذیر رو کاری زنانه در نظر بگیریم که در ادامه بدنبال چاره برای رهایی از اون بگردیم. کار خانگی و مادری "کار" هستن اما "شغل" نیستن و هیچوقت نخواهند شد. این واقعیت که زنان ۷۶٪ کارهای بی‌مزد جهان رو انجام میدن بیانگر خیلی چیزهاست. اگر به جامعه آموزش ندیم که کار خانگی باید بین اعضای خانواده بطور برابر و متناسب تقسیم بشه، هرگز موفق نخواهیم شد از این ستم تاریخی فرار کنیم.

ما مفهومی به اسم "تجاوز زناشویی" هم داریم. یعنی همسر یا پارتنر بدون رضایت فعالیت و رابطه جنسی رو به فرد تحمیل کنه. یعنی ازدواج چیزی نیست که جلوی تجاوز رو میگیره، یعنی شما حق دارید رابطه جنسی از طرف پارتنر و همسرتون رو نپذیرید. یعنی پیرزن هایی که تو اینستا فیلمشون رو میبنید و تعریف میکنن که بچه دار شدنشون بخاطر رابطه زوری شوهرشون بوده، حتی با اینکه طرف شوهرشونه بازم اسمش میشه تجاوز. تجاوز ربطی به نسبت و موقعیت و شغل نداره و به رضایت فرد مربوطه.

"ازدواج و مهریه"

بخش اول

همین ابتدای کار باید بپذیریم که ازدواج در ایران یک تصمیم احساسی و شخصی نیست و در بستر خشونت ساختاری معنا پیدا میکنه؛ پس اول از جایی شروع میکنم که معمولا بهش پرداخته نمیشه. نه خود ازدواج، بلکه زندگی یک زن ایرانی پیش از ازدواج. در فمینیسم رادیکال مفهومی داریم به اسم ساختارهای اجتماعی بازتولید شونده، یعنی ساختارهایی که نسل به نسل وضعیتی خاص رو تثبیت میکنن. زنان در ایران بخاطر نقش‌های تحمیلی و دیکته شده، از بدو تولد محکوم به ازدواج و پرورش فرزندان هستن و برای همین امر تربیت میشن؛ پس حتی پیش از هرگونه تصمیم‌گیری فردی درباره ازدواج، خیلی از حقوق بنیادین و آزادی‌های مدنی خودشون رو بدلیل ازدواج از دست میدن.
مثلا کنترل بر بدن: اجبار به حفظ بکارت، همراهی با مفاهیمی مثل حیا و ناموس، غیرت که از کالاانگاری زنان نشات میگیره و... محرومیت‌های اقتصادی: تبعیض در فرصت های تحصیلی و شغلی، سهمیه های جنسیتی به نفع مردان، عدم استقلال مالی، شکاف جنسیتی دستمزد و دریافت حق‌الزحمه‌ی "کمتر از نصف" مردها برای انجام کارهای یکسان چون مرد سرپرست خانواده شناخته میشه و... . آسیب این سرپرستی از پیش نوشته شده تنها به سازوکارهای اجتماعی محدود نمیشه و در قوانین کشور از شما ارث برابر رو میگیره. باعث میشه شما دیه ½ تا ⅛ مردها داشته باشید. باعث میشه شما رفتار برابر با پسرها رو در زمان کودکی دریافت نکنید، حتی در مدارس برای دختران کتاب‌های درسی متفاوت با پسران طراحی میشه و محتوای آموزشی بجای امادگی برای بازار کار، شما رو برای فرزندآوری و کار در آشپزخانه اماده میکنه و با کاهش اعتماد بنفس و استقلال باعث میشه درصدی از زن‌ها بجای تلاش برای موفقیت، دست به کارهای خطرناکی بزنن تا در آینده‌ی احتمالی، فقط "همسر" خوبی باشن.

بخش دوم

حالا به خود ازدواج میرسیم. زنان ایرانی بعد از ثبت ازدواج به طور کاملا قانونی حق تحصیل، حق اشتغال، انتخاب شغل، انتخاب محل کار، حق تعیین مسکن، حق رضایت به عمل جراحی، حق خروج از کشور، حق ولایت بر فرزندان و ده ها حقوق انسانی دیگر خودشون رو از دست میدن و حق تصمیم گیری درباره این مسائل تماما به شوهرشون منتقل میشه، و وحشتناک تر از همه این‌ها، مجبور به تمکین خاص و عام میشن. تمکین خاص فقط روابط جنسی رو در بر میگیره یعنی شما در لحظه حتی در فجیع ترین شرایط میبایستی به درخواست رابطه جنسی همسرتون پاسخگو باشید. شما قانونا جز مواردی که همسرتون بیماری مقاربتی خطرناکی داشته باشه مجبورید و باید به تمامی درخواست های جنسی اون پاسخ بدید و به همین دلیل خشونت جنسی و تجاوز زناشویی به اوج خودش میرسه. تمکین عام اطاعت کامل زن از شوهره و تمام ابعاد زندگی رو شامل میشه. یعنی هرجایی شوهر حضور داشته باشه باید همراهش باشید و از تمام حرف هاش اطاعت کنید و بدون اجازه اون حتی خونه رو ترک نکنید، با کسی که اون نمیپسنده حرف نزنید، چیزی که اون نمیخواد رو نپوشید و... اگه خجالتو کنار بذاریم کاملا معنیش اینه که برده اون باشید. اگه ثابت بشه که از دستورات شوهر سرپیچی کردید مرد میتونه علیهتون حکم عدم تمکین بگیره و همیشه خانه نشینتون کنه و یا حتی نفقه هم بهتون نده‌. همچنین طبق ماده ۶۳۰ ق.م.ا همسرتون به طور قانونی برای حفظ آبروش میتونه شمارو به قتل برسونه و مجازات نشه. شوهرتون مجازه ۴ همسر و بی نهایت صیغه داشته باشه. در صورت مرگ شما، شوهرتون نصف داراییتون رو ارث میبره و در صورت مرگ شوهر، شما ⅛ دارایی اون رو ارث میبرید. بدتر از همه اینه که شما حق طلاق ندارید و نمیتونید از این رابطه خارج بشید. زنان تحت خشونت زیادی بخاطر درخواست طلاق به قتل رسیدن و یا برای اینکه قاضی بهشون اجازه طلاق نداده بود خودکشی کردن. طلاق سخت ترین کار ممکن برای یک زنه. (به این نکته هم توجه داشته باشید که بنا به امار ۱۴۰۱، بیش از هفتاد درصد زنان ایرانی تحت خشونت خانگی هستن.)
مخصوصا اگر بچه داشته باشید طلاق بدلیل هنجارها و فشار جامعه و خانواده سخت تر هم میشه و اغلب حضانت کودکان رو هم نمیتونید به راحتی بگیرید. حتی اگر حضانت کودکان رو هم بگیرید باز هم "ولیِ فرزند" نیستید و برای ثبت نام مدرسه و هر فرم اداری باید از پدر یا پدربزرگ که ولیِ بچه ها هستن امضا و رضایتنامه بگیرید. و چون شما ولایت ندارید اگر شوهرتون با وجود نداشتن حضانت، بچه هارو ازتون بگیره و حتی بخواد از کشور خارج کنه نمیتونید قانونی پیگیری کنید.

"ازدواج و مهریه"

بخش سوم

در برابر این جهنم بزرگ شما فقط یک ابزار دارید‌: مهریه، که البته چندان هم لطف بزرگی نیست. ۷۶ درصد زنانی که طلاق میگیرن (که نزدیک به ۸۰ درصد از این ۷۶ درصد زن حداقل صاحب یک فرزند هستن) موفق به دریافت مهریه نمیشن. در مواردی که مهریه پرداخت میشه هم اکثریت پرونده‌ها با پرداخت فقط ده سکه مختومه اعلام میشه. سقف قانونی مهریه هم ۱۱۰ سکه تصویب شده و نمیتونید دلتون به سکه های بی انتهایی که توی عقد نامه نوشتید خوش کنید، چون هیچوقت بهتون پرداخت نمیشه. علاوه بر تمام حمایت‌های قانونی‌ای که از مردان میشه که مهریه نپردازن، خود مردان هم هزاران راه بلدن و اختراع می‌کنن که مهریه رو بپیچونن، مثلا با انتقال اموالشون به بستگان، دادخواست اعسار برای دادگاه میفرستن و ادعا میکنن که پولی ندارن. از شهریور سال ۹۸، تعداد زندانیان مهریه در کل کشور به ۶۰۰ نفر رسیده بود و امروزه رسما همچین چیزی وجود نداره. همچنین مهریه اقساطی شده و امکان اینکه نوه و نتیجه هاتون پولو بگیرن بیشتره تا خودتون صاحب پول مهریه بشین چون اون پول ناچیز تا ۱۵۰ سال هم قسط بندی میشه-
پس اگه اینطوریه لزوم مهریه چیه؟ مهریه خیلی وقته چیزی برای گرفتن پول نیست. بلکه یک اهرم فشار قانونی برای گرفتن حق طلاق یا حضانت کودکان در هنگام طلاقه. بنابراین برای یک زن حیاتیه که مهریه رو حتما در عقدنامه ذکر کنه.

بخش چهارم

ممکنه گول مردها و یا حتی زنان خودشیرین توییتر و اینستاگرام رو بخورید و پیش خودتون بگین "ما که کالا نیستیم مهریه بگیریم و خودمون رو به پول بفروشیم، یا ما که مسلمون نیستیم قوانین اسلامی ازدواج رو اجرا کنیم بجاش شروط ضمن عقد میگیریم." باید بهتون بگم که شروط ضمن عقد وکالتی از طرف خود مرد به شماست که اجازه داشته باشید حقوقتون رو طلب کنید. این شروط حقوقتون رو بهتون بر نمیگردونه، بلکه از طرف شوهرتون که صاحب حقوق انسانی شماست و موقعیتتون باهاش مثل ارباب و برده ست، بهتون وکالت نامه میده. این شروط طی زندگی مشترک ضمانت اجرایی چندانی نداره و تنها کاربردش در هنگام طلاقه و استفاده از این شروط نیازمند همکاری کامل مرد بعد از عقد و صدور چندین حکم دیگه جهت مشروعیت بخشی شروط اولیه‌ست. خیلی خیلی کم پیش میاد که شروط ضمن عقد واقعا به درد خاصی بخورن چون شوهر هر لحظه اراده کنه اون وکالت نامه رو باطل میکنه و یا حتی میتونه در دادگاه ادعا کنه در زمان امضای شروط درک درستی نداشته تا قاضی حکم ابطال اون ها رو بده. حتی مواردی به گوش میخوره که دفاتر تنظیم اسناد بدون اینکه به زنان اطلاع بدن، به نحوی شروط رو تنظیم میکنن که ضمانت اجرایی نداشته باشه پس لازمه با حضور وکیل تنظیم بشه. یا در طول زندگی مشترک مرد میتونه در خصوص اشتغال و تحصیل شما حکمی از دادگاه بگیره که میگه شما دارید به نهاد خانواده ضربه میزنید و شما به راحتی اخراج و ممنوع التحصیل میشید.
همچنین نکته‌ی دیگه‌ای که باید بهش توجه کرد همپوشانی نداشتن شروط ضمن عقده. مثلا گرفتن حق طلاق باعث میشه شما از تمام دستاوردهای مشترک زمان ازدواج محروم بشید و برای جلوگیری از این باید شروط دیگه ای رو ضمیمه کنید که بتونید بعد از طلاق از پول و موقفیت هایی که خودتون در طول ازدواج بدست اوردید محروم نشید که یک چرخه بی پایان از دوندگیه.

بخش پنجم و آخر

دلیل اینکه اکثریت مردها بعد از طلاق دوباره ازدواج میکنن داشتن مهارت، شغل، پول و خونه ست. اگر شما حواس جمع نباشید و همه چیز رو دودستی نچسبید بعد از طلاق با دوتا بچه زیر بغلتون پا برهنه شوت میشید کف خیابون. زنانی که مهارت و تجربه شغلی ندارن و پول و خونه ندارن و کل عمر خدمتکاری کردن و بدلیل زایمان و شیردهی و کار خانگی بدنشون فرسوده و سست شده بعد از طلاق سخت میتونن رو پای خودشون بایستن. پس بهتره بجای سکه برای مهریه، زمین و ملک طلب کنید‌ تا هم وصولشون راحت تر باشه و مرد نتونه اعلام اعسار کنه و هم یک سرپناه برای خودتون و کودکانتون داشته باشین و خونه ای که یک عمر ساختین خونه عروس جدید شوهرتون نشه.
وقتی کشوری که داخلش زندگی میکنید، سیستم مردسالاری که داره خفتون میکنه، فرهنگ مردم و همه و همه سنتیه، به خودتون فشار نیارید که در موضوع به این مهمی که زندگیتون بهش بستگی داره تک نفره علیه تنها بخش سنت که افسار مردانو میکشه شورش کنید و فکر کنید مهریه نگرفتنتون باعث میشه مردها شما رو به چشم یک انسان برابر ببینن. با قوانین اسلامی ازدواج ایران شما یک برده اید. هرچقدر هم عاشقانه و سانتیمانتالش کنید باز هم دارید خودتون رو تسلیم یک ارباب میکنید. پس مهریه نگرفتن شمارو فرهیخته و آزاده نمیکنه بلکه تنها راه فرار شما رو از بین میبره. همچنین وقتی هزاران قانون اسلامی علیه شما وجود داره و مردان براحتی از اون‌ها استفاده میکنن، مهریه گرفتن شما رو مسلمون نمیکنه و یا باعث نمیشه قوانین اسلامی رو تقویت کنید. لطفا هم مهریه بگیرید و هم شروط ضمن عقد.

بر اساس گزارش رسیده به سازمان حقوق بشری هه‌نگاو، شامگاه دوشنبه ۲۰ مرداد ۱۴۰۴،‌ شیدا کاردگر ۱۵ ساله توسط خواستگار خود بوسیله‌ی ضربات چاقو، در بابل از توابع استان مازندران به قتل رسید. انگیزه قاتل از انجام قتل، رد درخواست ازدواج عنوان شدە است.
به گفته منابع آگاه، قاتل پیش‌تر برای ازدواج با شیدا کاردگر اقدام کرده بود، اما خانواده وی با این ازدواج مخالفت کردە بودند. در پی این مخالفت، قاتل این دختر نوجوان را مقابل منزل مادربزرگ وی با ضربات چاقو به قتل رساندە است.

سازمان ملل اعلام کرد که چهار سال پس از رسیدن طالبان به قدرت، «زنان افغان عمر کوتاه‌تری دارند و از سلامت کمتری برخوردارند.»

سازمان ملل تاکید کرد که طالبان نزدیک به ۱۰۰ فرمان ضد زن صادر کرده که نتایجی «ویرانگر» برای زنان و دختران افغان داشته است.

چرا "زنانگی" همیشه در خطر است؟

در نگاه مردسالارانه، "زنانگی" بعنوان نماد آبرو و هویت ملی، معصومیت، بی دفاعی، ضعف و پاکی تعریف میشود. این تصویر ایده‌آل دو کارکرد همزمان دارد: نخست به سیستم کمک میکند که زندگی و بدن زنان را تحت کنترل مستقیم نگه‌ دارد. سپس به سرکوب و حذف دیگر گروه‌ها به بهانه‌ی حفاظت از زنان نیز مشروعیت میبخشد.

بهانه‌ی "زنانگی در خطر" یک الگوی تکرار شونده‌ی تاریخی‌ست.

جنس این خطر احساسی و متغیر است، یعنی هر بار متناسب با دشمن سیاسی/فرهنگی جدید از نو بازتعریف میشود و میکوشد که با تکیه بر ترس و نگرانی عاطفی گروهی خاص به بقای خود ادامه دهد. در طول تاریخ برای توجیه نسل کشی‌ها، قتل‌عام در سرزمین‌های استعماری، برده‌داری و اپارتاید نژادی، ترنسفوبیا و حتی خود زنستیزی و محرومیت زنان بکار گرفته شده‌است و متاسفانه موفقیت چشم‌گیری داشته است. در جوامع باستانی زنان را تحت خشونت و محرومیت‌های زیادی میگذاشتند به این بهانه که زن متفاوت است و ضعف ذاتی دارد. بزرگترین نگرانی محمد پیامبر مسلمانان این بوده که مبادا روزی زنان مثل مردان آزاد باشند، به طوری که آزادی‌های مدنی زنان در دنیای امروزی برای مسلمانان آخرالزمان جلوه میکند و میجنگند که زنانگی سنتی را از خطر حفظ کنند. در آمریکا عده‌ی زیادی از بومیان به قتل رسیدند، نه فقط برای زمین و منابع بلکه گاهی با این بهانه که مطابق ایده‌های مردسالارانه و چارچوب جنسیتی استعمارگران رفتار نمیکردند و زنانشان را تحت محرومیت نگه نمیداشتند. در روزهایی که سیاهپوستان برای برابری نژادی و حقوق مدنی خود میجنگیدند، نژادپرستان زنانگی را در خطر دیدند و میگفتند اگر سیاهپوستان وارد فضاهای ما شوند زنان پاک ما را آلوده میکنند و مورد آسیب قرار میدهند. در روزهایی که زنان ایرانی برای حق تحصیل میجنگیدند و در جنبش های تاثیر گذار ضد حکومتی حضور فعال داشتند، روحانیون از ترس به خطر افتادن زنانگی شبانه روز به خود میلرزیدند. زمانی که زنان غربی میخواستند در مسابقات ورزشی شرکت کنند ده ها سال شنیدند که فعالیت‌های ورزشی چیزیست که زنانگی را در خطر می‌اندازد و سپس که مبارزات فمینیستی به ثمر نشست، باز هم زنان ورزشکار مجبور میشدند لباس های گشاد و بلند و چندلایه دست و پا گیر بپوشند تا زنانه (شما بخوانید آزرده) بمانند. شاید شما هم مصاحبه جنجالی داریوش ارجمند را به خاطر داشته باشید که با چه وقاحتی در رسانه ملی زنان ورزشکار ایرانی را تحقیر میکرد و آن‌ها را دشمن زنانگی میخواند. امروزه نیز میبینیم چطور محرومیت افراد ترنس از فضاهای عمومی و به تبع حقوق پایه افراد ترنس و حتی نفس کشیدنشان تبدیل به جدالی گره خورده با زنانگی شده است که مثل گذشته در خطر است. حتی لزبین بودن هم تبدیل به یک امتیاز انحصاری شده که افراد ترنس و زنان رنگین پوست از آن محرومند و اگر واردش شوند زنانگی را به خطر می‌اندازند. کمپین‌های ضد سقط جنین هم با ادعاهای مشابه خودشان را محافظان زنانگی معرفی میکنند حتی با این وجود که فعالانه در جهت از بین بردن حقوق زنان قدم برمیدارند. بدتر از همه‌ی این‌ها تعاریف جدید انرژی زنانه و انرژی مردانه است که این ایده را به جامعه تزریق میکنند که اگر زنان هویت مستقلی داشته باشند، باهوش باشند، توانا باشند و صدای خودشان را به گوش دیگران برسانند، زنانگی‌شان در خطر نابودی قرار میگیرد.

چه کسی تعریف میکند زنانگی چیست؟ چه کسی میگوید در خطر است؟ چه کسی از ترس ناشی از این خطر فرضی سود میبرد؟

پاسخ به این سوالات برای ما ضروری‌ست و به تبیین این واقعیت که "زنانگی در خطر" یک ترفند در دست سیستم مردسالار و نظام سرمایه‌داری‌ست و برای توجیه ظلم بکار میرود، کمک میکند. مفهوم زنانگی سنتی و زن ضعیف "باید" در خطر باشد، باید نابود شود و زنانگی باید از نو تعریف شود. زنانگی نباید به معنی ضعف و حماقت باشد بلکه باید با صفات مثبت و در جهت توانمندسازی نسل آینده‌ی زنان بازنوشته شود. روزی که زنانگی به معنای قدرت، هوش، استقلال و البته توانمندی باشد، دیگر هرگز ابزاری برای تحمیل ستم و محرومیت نخواهد بود. این فرض که فمینیسم زنانگی را از زنان میزداید از پایه غلط است. زنان زن خواهند ماند ولی نمیگذارند زنانگی‌شان تبدیل به ابزار سرکوبشان شود.

از نظر مردا تجاوز عادیه، متجاوز قهرمانه، قربانی مضحکه... فقط همه مردا گفتن خط قرمزه!

ritaminoo

حکم اعدام شریفه محمدی تایید شد
مادری که هم فعال کارگریه و هم برای حقوق زن‌ها جنگیده
تنها کاری که کرده این بوده که جلوی ظلم وایسه و از عدالت دفاع کنه
حالا قراره جونشو بگیرن و یه بچه کوچیک رو تنها بذارن؛ بچه‌ای که شاید دیگه هیچ‌وقت نتونه توی بغل مامانش بخوابه
این فقط اعدام یه زن نیست؛ ضربه‌ایه به همه‌ی مادرایی که دلشون میخواد برای بچه‌هاشون آینده‌ی بهتری بسازن
وقتی ظلم به ضعیف‌ترین ادم‌ها میرسه و ما چیزی نمیگیم، یعنی خودمون هم باهاش کنار اومدیم
باید صدای شریفه باشیم، چون جنگیدن اون، جنگیدن همه‌ی ماست
#شریفه_محمدی

تجاوز و آزار جنسی، هیچوقت و در هیچ شرایطی نباید وپنایز بشه و بعنوان یک سلاح بکار بره. در برابر هیچکسی. حتی نباید یک متجاوز رو هم تهدید به تجاوز کرد و یا علیهش ادبیات تجاوز بکار برد. تجاوز یک ابزار برای مجازات گناهکاران نیست، بلکه واقعیتیه که زنان و اقلیت‌ها هرروز دارن تجربش میکنن. اگر تجاوز رو ابزار مجازات انسان‌های بد بدونیم به مرور از قبحش کم میکنیم و بهش یک چهره‌ی مشروع میبخشیم و بدتر، در جامعه به شکل گسترده تری رواجش میدیم و به قربانیان آزارجنسی و تجاوز هم بی حرمتی میکنیم. یا با این دیدگاه، بر اساس اعتقادات فردی میتونیم تجاوز رو توجیه کنیم، فرد قربانی تجاوز رو لایق تجاوز بدونیم و یا حتی فرد متجاوز رو قهرمان عدالت معرفی کنیم. وقتی میگید باید به متجاوز‌ها تجاوز کرد، درواقع دارید به روشنی بیان میکنید که فعل تجاوز میتونه به طریقه‌ی مثبتی رخ بده و یا مفهوم رضایت جنسی میتونه بسته به دیدگاه افراد نقض بشه. در واقعیت این متجاوزین و گناهکاران نیستن که مورد آزار و تجاوز جنسی قرار میگیرن، این زنان و کودکان و اقشار آسیب پذیر هستن که بیشترین آمار قربانیان تجاوز رو دارن، و این ادبیات و نگرش نسبت به تجاوز تنها جامعه رو بیشتر غرق در اشتباهات و مفاهیم آسیبزا میکنه.

براساس گزارش رسانه حقوق‌بشری «حال‌وش» که اخبار بلوچستان را پوشش می‌دهد، روز سه‌شنبه، ۲۸ مرداد، یک دختر جوان بیست ساله بلوچ به نام «نسیبه تفکری»، در منزل پدری‌‌اش در جاده قدیم زاهدان به‌ دست پدر خود "با شلیک مستقیم گلوله" کشته شد. نسیبه که پس از مشاجره با همسرش که پسرخاله‌ او نیز بود به خانه پدری بازگشته بود، هنگام استراحت در اتاق بدلیل سردرد شدید، حوالی ساعت سه بعدازظهر با شلیک گلوله از سوی پدرش جان خود را از دست داد. قاتل بلافاصله پس از حادثه همراه با اسلحه متواری شد و تاکنون بازداشت نشده است.

نسیبه در ۱۸ سالگی ازدواج کرده بود و یک فرزند حدودا یک‌ساله داشت.

او به‌دلیل شرایط محدود حتی تلفن همراه شخصی نداشت و بارها با همسرش دچار مشاجره شده بود و اطرافیان او را «دختری مظلوم» توصیف کرده‌اند.

حال‌وش یادآوری می‌کند که نهادهای حقوق‌بشری بارها نسبت به نبود سازوکارهای حمایتی در برابر خشونت‌های خانوادگی در ایران هشدار داده‌اند. در مناطق محروم، عواملی چون فقر، بیکاری، اعتیاد و نبود خدمات اجتماعی، پایه زمینه‌ساز تشدید تنش‌های خانوادگی شده و در موارد زیادی، به فجایع مرگ‌بار منتهی می‌شوند.

در دوران تحصیل، زن‌ستیزانه‌ترین یا عجیب‌ترین محتوایی که در کتاب‌های درسی (دینی/تفکر و سبک زندگی/ مدیریت خانواده) دیدید چی بوده؟ لطفا اگر تصویری از این کتاب‌ها دارید به اشتراک بذارید و یا به عنوان و پایه تحصیلی کتاب درسی اشاره کنید تا خودمون پیداش کنیم.

آیا زنان واقعا در هر سنی حجاب را انتخاب میکنند؟ چرا زنان حجاب دارند و مردان نه؟ من مخالف پوشیدگی نیستم ولی همه باید پوشیده باشند، نه فقط زنان. من مخالف برهنگی نیستم ولی همه باید برهنه باشند، نه فقط زنان.

- نوال سعداوی، فمینیست مصری

اگر در دوران تحصیل در مدرسه یا دانشگاه تجربه‌ای از تحقیر، توهین یا آسیب‌های زن‌ستیزانه توسط کادر آموزشی (معلمان، مدیران، معاونان یا ناظمان) دارید، یا با محتوای زن‌ستیزانه در کلاس‌های درس، از جمله مستندها و فیلم‌های کوتاه مرتبط با پورن‌استارها، تجاوز، جهنم و نمونه‌های مشابه مواجه شدید لطفا خاطرات و روایت‌های خودتون رو در کامنت‌های این پست با ما به اشتراک بذارید.

درصورت امکان این پست رو در کانال‌های خودتون نشر بدید تا افراد بیشتری برای ما روایت‌های آزارشون رو بنویسن

لطفا پایه تحصیلی خودتون در اون زمان رو بنویسید.

صحبت‌های آترینا فرحمند درباره موفقیت دختران در کنکور، زمانی اهمیت واقعی خودش رو نشون میده که شما به محدودیت‌های تحصیلی دختران در ایران توجه داشته باشید.
در ایران دختران زیادی مجبور به ترک تحصیل و ازدواج در مقاطع پایین تحصیلی میشن، دسترسی برابر به امکانات آموزشی ندارن، اجازه ندارن دانشگاه برن و یا اجازه ندارن دور از شهر خودشون دانشگاه برن، در طول تحصیل با زنستیزی کادر آموزشی و حتی فشارهای زیادی از سمت والدین خودشون روبرو میشن، محتوای زنستیزانه‌ای رو در کتب درسی میخونن که اون‌هارو با تبعیض مواجه میکنه و دلسرد میکنه، با حجاب اجباری تحصیل میکنن و به تبع با ایده حفظ محرمیت در فضاهای آموزشی شانس حضور در فضاهای مختلف اکادمیک و یا آموزش دیدن از اساتید بسیاری رو از دست میدن، با سوگیری به رشته های خاصی هدایت میشن، حتی در پذیرش دانشگاهی با سهمیه جنسیتی تبعیض آمیز دست و پنجه نرم میکنن و هنوز در خیلی از مناطق محروم ایران اجازه تحصیل ندارن.
این انگیزه دادن خیلی ارزشمنده. دختری که با وجود این همه محدودیت موفق میشه، فقط یه فرد موفق یا فقط یک رتبه‌ی برتر نیست. مثالی از مقاومت زنان و دختران ایرانی دربرابر این سیستم فاسده.

برخلاف تصور حاکمیت، جنبش ژینا مهسا امینی هرگز به پایان نرسید‌. این جنبش صرفا یک اعتراضات نبود، صرفا تلاش برای سرنگونی رژیم نبود، صرفا علیه دیکتاتوری در ایران نبود، بلکه جنبشی آزادی بخش بود که از کوردستان متولد شد و به تمام زنان ایران، افغانستان و سرزمین‌های همسایه شجاعتی بی سابقه بخشید. شجاعتی که هنوز در ثانیه به ثانیه زندگی ما ادامه داره. این جنبش وابسته به زمان و موضوعی یکتا نبود، بلکه بشدت گسترده بود و علیه سیستمی میجنگید که سالهاست زنان رو سرکوب کرده و حتی بعد از خامنه‌ای و جمهوری اسلامی هم به بقای خودش ادامه میده. همین موضوع باعث میشه این جنبش تا سالیان درازی پویایی خودش رو حفظ کنه و تاثیرگذار باشه. به نام ژینا، زنان در سراسر جهان روسری‌های خودشون رو آتش زدن، موهای خودشون رو بریدن و سوگواری کردن. انقلاب زنانه ایران اگرچه دیکتاتور ایران رو در جا ساقط نکرد، ولی امیدی به مردم بخشید که در هیچکدوم از اعتراضات پیشین به چشم نمیخورد؛ امید به اینکه جمهوری اسلامی رفتنی است. انقلاب زنانه ایران بزرگترین انقلاب اجتماعی این کشور و نقطه عطفی در جنبش‌های زنانه در منطقه و جهان بود. به نام ژینا، شعار ژن ژیان ئازادی از دل کوردستان آمد و در تمام خیابان‌ها طنین انداز شد و لرزشی به پیکر مردسالاران انداخت که برای سالها شاهدش نبودیم. بسیاری از روزمرگی‌های فعلی ما پیش از جنبش ژینا تابو محسوب میشد؛ ولی امروز به لطف دخترانی که زن زندگی آزادی گویان با ماموران مسلح رژیم روبرو شدن و جان خودشون رو فدا کردن به بخشی عادی از زندگی‌ها بدل شده. اگر در دهه نود هر زنی که بی‌حجاب بود سرتیتر اخبار حکومتی میشد و به زندان میرفت، امروز اکثریت زنان ایران بی‌حجاب‌ هستن. اگر گشت ارشاد برای سالها زنان رو کتک میزد و میکشت، امروز زنان انقدری همبستگی دارن که از کنار ماشین های پلیس بدون پوشش اجباری عبور میکنن. ما راه زیادی رو اومدیم و هرگز قرار نیست متوقف بشیم. فراموش نکنید که جمهوری اسلامی مهسا امینی رو فقط بخاطر اینکه یک زن بود بی‌رحمانه به قتل رسوند و با بیشرفی والدینش رو شکنجه کرد تا به دروغ بگن دختر ما بیمار بود و با مرگ طبیعی مرد. خبرنگارانی که این واقعه رو رسانه‌ای کردن توسط رژیم سر به نیست شدن و مردم دادخواه به طرز وحشتناکی مورد اصابت گلوله‌های رژیم قرار گرفتن.
ما همیشه باید نام ژینا و معنای پشت مرگ اون رو زنده نگه داریم.

در این فایل به بررسی و تحلیل زنستیزی در کتاب‌های درسی، و همچنین بازنشر روایت‌های شما از آزار جنسی، تحقیر و خشونت از طرف کادر مدرسه و یا در محیط مدرسه پرداختیم. فهرست مطالب شامل دامن زدن به نقش‌های جنسیتی، کودک همسری، چندهمسری، تمکین جنسی، طلاق، کار خانگی، اشتغال، تحصیل، محدودیت‌های حجاب، غیرت و حذف نام و تصویر زنان از کتاب‌های درسی می‌شود.
@Utterial