توی همون فضای کوییر و کلاب‌ها هم اینکه برخی لزبین‌ها he/him خطاب می‌شدن، برای اینکه این مرز بین ظاهر masc و هویت butch بود. کسی که لباس‌هایی که اون زمان "مردانه" تلقی می‌شدن می‌پوشید، لزوماً هویت یک butch رو نداشت و توی اون فضا، کسی که هویت متفاوتی داشت دنبال یه راهی برای ابراز هویت خودش در فضای امنش بود و خب استفاده از ضمایر he/him توی اون فضا می‌تونست انتخاب درستی باشه.
برخلاف چیزی که غالب جامعه فکر می‌کنن و می‌گن که he/him لزبین‌ها "گیج" شدن و مردهای ترنسی هستن که هنوز به هویتشون پی نبردن، برای butch lesbianهایی که توی دهه سی، چهل و پنجاه زندگی می‌کردن، هویت جنسی (gender identity) یه چیز کتاب و دفتری (اصطلاحاً "آکادمیک") نبود بلکه هویتی بود که داشتن زندگیش می‌کردن برای همین لزوماً توی جعبه‌های مرتب و منظمی که روی کاغذ می‌شه کشید و بهشون اشاره کرد جا نمی‌شدن.
برعکس اینکه می‌گن he/him lesbianها و کلاً هویت butchها "رول‌پلی" کردن یک رابطه‌ی هترونرماتیوه، وجود افرادی با این هویت دلیل محکم‌تریه بر اینکه فضای دوگانه و باینری وجود نداره gender non-conforming بودن لزوماً به معنای استفاده از ضمایر neutral نیست بلکه می‌تونه برای هرکس مفهوم متفاوتی داشته باشه.
لزلی فاینبرگ توی کتاب Stone butch blues خیلی خوب به این اشاره می‌کنه وقتی کرکتر اصلی کتابش (Jess) برای امنیت خودش ترنزیشن می‌کنه و از ضمایر he/him استفاده می‌کنه اما هیچوقت هویت یک مرد رو نمی‌پذیره و حتی نویسنده هم از ضمایر ze/hir استفاده می‌کرد و هم از he/him و یه جورایی نشون داد که زبان (langauge) و کلمات بیشتر از اینکه یه سری قوانین ایستا و راکد باشن، ابزاری هستن برای آزادی، راحتی و حتی بقا و امنیت.
همه‌ی ما می‌دونیم چرا L اول اسم LGBTQIA+ هست: چون توی بحران ایدز، لزبین‌ها خط اول پرستاری و دفاع از جامعه‌ی کوییر بودن.
یه گروهی از این لزبین‌ها، butch lesbianها و لزبین‌هایی بودن که از ضمایر he/him استفاده می‌کردن.
وقتی مردهای گی بیمار شدن، قوای فیزیکی لازم بود و butchهایی که سال‌ها با هویت he/him توی جامعه ظاهر شده بودن و کارهای فیزیکی سنگین‌ انجام داده بودن، سریع اومدن و کمک کردن. از طرفی چون جامعه‌ی هترونرماتیو butchها رو "مرد" می‌دید، در نتیجه محدودیت‌های کمتری براشون قائل بود پس می‌تونستن از این آزادی استفاده کنن برای انجام کارهای بیشتر.
حالا شما he/him lesbianای رو تصور کنید که جامعه‌ی هترونرماتیو باهاش مثل یک مرد خشن و جدی رفتار کرده، اما یهو در نقش یک پرستار مهربون ظاهر می‌شه و کمک می‌کنه. این اتفاق بر هم زدن تمام پیش‌فرض‌هایی بود که جامعه می‌تونست درباره‌ی یک گروه داشته باشه.
اما مثل همیشه جامعه‌ی هترونرماتیوِ سفیدپوستی که از امتیازات خاصی برخورداره، تصمیم گرفت روی چیزی که برای خودش بهتره تمرکز کنه و حضور پررنگ he/him lesbianها رو کاملاً نادیده بگیره.
هویت مردم چیزی نیست که شما قرار باشه لزوماً درکش کنید. من نمی‌فهمم چرا یه نفر باید کرفس دوست داشته باشه ولی نمیام توی سوشال‌مدیا هر روز پست بذارم که "وای کسایی که کرفس می‌خورن بزهاییَن که تکلیفشون معلوم نیست". هویت مردم مال خودشونه و تا وقتی به شما آسیب نمی‌زنه، درست نیست بهشون حمله کنید و فعالانه invalidateشون کنید. اینکه بخواید بگید "نه he/him lesbianها باعث می‌شن جامعه ما رو مسخره کنه" هم واقعاً بهونه‌ی قدیمی و مسخره‌ایه چون اولاً که جامعه کِی ما رو مسخره نکرده؟ دوماً از کی تا حالا تاییدیه‌ی جامعه‌ی هترونرماتیو برای ما مهم شده؟

-

افزوده بر این نکات خیلی مهم، از نظر من خواستگاری و فرهنگ خواستگاری، مخصوصا خواستگاری سنتی و مخصوصا خواستگاری سنتی ایرانی، همچنین باعث میشه زندگی افراد بطور کامل در جهتی منفی دگرگون بشه و حق انتخاب ازشون سلب بشه. اگر از فردی خواستگاری بشه، اون فرد در دو راهی بشدت سختی قرار میگیره، نه بخاطر اینکه اون مردی که خواستگاری کرده خیلی ارزشمنده و قراره از دست بره، بلکه به این خاطر که زندگی خودشون با هر جوابی ممکنه متلاشی بشه و فشار اجتماعی و خانوادگی زیادی بهشون وارد میشه. از تعداد افراد زیادی که در خواستگاری‌ها دخیلن، هزینه‌هایی که صورت میگیره، امید و واکنش‌های اطرافیان، اصرار اطرافیان به پاسخ مثبت یا منفی دادن، رفتار متفاوتی که افراد بعد از جلسات خواستگاری از اطرافیان تجربه میکنن، واسطه‌های فامیلی، در جو و لحظه گرفتار شدن، انتظارات متفاوتی که بعد از خواستگاری برای رفتار و افکار متفاوت داشتن از فرد میره، خجالت، اینکه افراد نمیخوان والدینشون رو ناامید کنن، انتظار به بالغ شدن فوری و ...، باعث میشن در اکثریت مواقع پاسخ به خواستگاری صادقانه یا حداقل کاملا صادقانه نباشه.
چون اگر جواب منفی باشه، فردی که جواب منفی داده در مقابل حجم زیادی از نفرت و حمله قرار میگیره و بدتر، اگر جواب مثبت باشه فرد مجبوره با مردی که شناخت مناسبی از اون نداره مشترکا زندگی کنه. بنظرم این بشدت فشار روانی زیادیه، مخصوصا اینکه خیلی از افراد کمسن و زیر هجده سال هم اون رو تجربه میکنن.
بنظر شما چه ابعاد دیگه‌ای از خواستگاری آسیب زنندست؟

به مناسبت روز زن و روز مادر اسلامی، یه یادآوری کوچیک بکنیم که فاطمه یک کودک همسر و کودک مادر بود و قبل از اینکه هجده ساله بشه هم مرد. دلیل اینکه ولادت فاطمه معصومه ۲۷ ساله برای مسلمانان روز دختر و فاطمه زهرا کودک روز زن نامگذاری شده فقط اینه که اون دختر بچه ازدواج کرده بوده و اون زن بالغ مجرد بوده. بیاید ناآگاهانه این فرهنگ مریض رو جشن نگیریم.

دختر نوجوان افغانستانی در مشهد توسط سه مرد ایرانی ربوده شد و به مدت ۱۷ روز در اسارت این مردان تحت آزار جنسی و تجاوز قرار گرفت. پدر این دختر به پلیس مراجعه کرد و قصد شکایت داشت ولی بدلیل تهدید شدن به اخراج از کشور و ترس برگشت به افغانستان از پیگیری قضایی منصرف شد.

آمریکا چندروز پیش سیاست‌های محافظت از افراد ترنس و اینترسکس دربرابر تجاوز و خشونت در زندان ها رو لغو کرد. این یعنی افراد ترنس قادر نیستن خشونت و تجاوز رو گزارش کنن و متجاوزان با مصونیت کامل میتونن به کودکان و افراد ترنس تحت بازداشت در زندان‌ها، بازداشتگاه‌ها، بازداشتگاه‌های نوجوانان، و مراکز بازداشت مهاجران و ... تجاوز کنن. اما این تمام ماجرا نیست. مسئله وقتی وحشتناک تر میشه که بدونیم وضعیتی به نام V coding علیه زنان ترنس وجود داره. یعنی پلیس و مسئولین بازداشتگاه‌ها از عمد زنان ترنس رو در سلول افراد بشدت خطرناک مثلا با سابقه جرائم قتل و تجاوز و یا زندانی های بشدت خشن قرار میدن تا اون‌ها رو تنبیه کنن. به همین خاطر با وجود گزارش نشدن درست نرخ تجاوز و خشونت در زندان‌ها، حتی طبق آمارهای رسمی هم زنان ترنس ۱۲ برابر دیگر افراد در زندان‌ها تحت تجاوز قرار میگیرن و در آمار غیر رسمی تخمین زده میشه تا حدود ۹۰ درصد زندانیان ترنس تحت خشونت و تجاوز واقع شدن. افراد ترنس همچنین در بسیاری از موارد به دروغ به جرائم مختلف متهم میشن و مجازات‌های سنگینی رو دریافت میکنن و یا صرفا بخاطر ترنس بودن در کشورهای مختلف تحت پیگرد قانونی قرار میگیرن و زندانی میشن. مثلا به تازگی تعداد بالا و نگران کننده ای از زنان ترنس در ایالات متحده به دروغ متهم شدن و به زندان انداخته شدن و قبل از ریاست جمهوری ترامپ هم قوانینی در آمریکا وجود داشت که اجازه حمله به زنان ترنس، تحت لفظ دفاع از خود رو به شهروندان میداد. این یعنی افراد ترنس در سیستمی زندگی میکنن که بصورت پیش فرض مجرم محسوب میشن. خالی از لطف نیست که بگم زنان ترنس ۴ برابر بیشتر از سایر شهروندان مورد خشونت و ضرب و شتم قرار میگیرن و سالانه صدها زن ترنس در سراسر جهان به قتل میرسن. بطوری که آمار زنان ترنس به قتل رسیده نسبت به کل زنکشی ها در سال، بیشتر از درصد آمار زنان ترنسی که کام اوت کردن نسبت به کل زنانه.
همه‌ی این‌ها رو گفتم که بهتون یادآوری کنم مسئله حقوق افراد ترنس و بخصوص زنان ترنس بشدت حیاتیه و چیزی نیست که وقتی حوصلتون سر میره بیاید تو سوشال مدیا دوتا لگد بهش بزنید و برید. وقتی شما ضد حقوق افراد ترنس، به هر نحوی صحبت میکنید درواقع شما طرفدار تجاوزید، شما طرفدار به قتل رسیدن زنان ترنسید، شما طرفدار ضرب و شتم زنان ترنسید و شما در کل آدم خوبی نیستید. پس حق ندارید به اینکه دیگران بخاطر این عقاید وحشتناکتون بهتون حمله میکنن اعتراضی داشته باشید.

توییت جدید ایلان که زن بودن رو به رحم و وسیله تولید مثل می‌دونه
#evenyourdaughterhatesyou
@licknewsnewver

این واقعیت که فمینیست‌ها مدام مجبورن اثبات کنن و تاکید کنن که از مردان متنفر نیستن، خیلی برام ناخوشاینده. حتی خیلی از اکتیویست‌ها هم برای جذب مخاطب مجبورن شوهر و دوستپسرشون رو بیارن جلوی دوربین که نشون بدن "یه فمینیست ترشیده مردستیز" نیستن و در رابطه موفقی با یک مرد هستن که شاید اون موقع حرفشون خریدار داشته باشه. سوال من اینه، چرا من نباید از مردان نفرت داشته باشم؟ و اینکه نفرت یا عشق من نسبت به مردان در سیستمی که من حتی داخلش حساب هم نمیشم مگه قدرتی داره که انقدر مردم درگیرشن؟
خیلی برام تهوع آوره که مردم بیشتر به تنفر زنان از مردان که در صد درصد مواقع نتیجه ظلم همون مردانه توجه دارن تا براشون مهم باشه که چرا مردان دارن ظلم میکنن و یا چطور میشه جلوش رو گرفت.
و قبل از اینکه بگید مشکل مردان نیستن و مشکل سیستمه، یکم به اطرافیان مردتون و دیدگاهشون نسبت به زنان و افراد ترنس توجه کنید و اگر اون هم کافی نبود نتایج نظرسنجی‌هایی که هر روز داره از دیدگاه مردان نسبت به مسائل حقوق بشری منتشر میشه رو بخونید. یه سر به گروه های چت تلگرامی بزنید و ببینید مردان چه فحش‌هایی میدن، چه گیف ها و استیکرهایی استفاده میکنن و چه پروفایل‌هایی دارن. دقت کنید و ببینید افرادی که بعنوان "مردان خوب" میشناسید، چه واکنشی نسبت به اخبار تجاوز و زنکشی داشتن و دارن. و آیا این مردان تا حالا تو عمرشون تلاش کردن دوستان و اطرافیان زنستیز خودشون رو اصلاح کنن؟ یا فقط بخاطر اینکه بهتون آسیب نزدن فکر میکنید بهترین مردان روی زمینن؟ یا حتی بدتر، بهتون آسیب هم زدن ولی دلتون نمیخواد باور کنید آدمای خوبی نیستن؟ ببینید چند نفر از مردانی که میشناسید آیسان اسلامی و تتلو و ترامپ و ... رو دنبال میکنن، در یوزر نیمشون علامت سواستیکا میذارن، پروفایل هیتلر و خامنه‌ای و ترامپ و... رو دارن و یا احکام اسلامی ضد زن براشون مقدسه.

برام خیلی جالبه که خیلی هاتون هنوز متوجه این واقعیت نیستید که زنان و مردان جامعه در یک موقعیت یکسان قرار ندارن. اومدین در کامنت‌ها درباره زنان محجبه گفتید تا ثابت کنید "فقط تقصیر مردا نیست" و یا "زنان هم تقصیر دارن"، و من موندم چطور در حالی که داشتید این کامنت‌ها رو میذاشتید حالیتون نشد اوضاع از چه قراره. باورم نمیشه نمیفهمید زنان صرفا برای وجود داشتن متوجه چه خشونتی هستن و برای بقا در دنیایی که مستقیما علیهشون طراحی شده چه چیزی رو از سر میگذرونن. باورم نمیشه نمیفهمید بین مردی که با ستم خودش و دیگر مردان علیه زنان سود میبره و زنی که فقط برای فرار موقت از خشونت مجبوره به خودش تو سری بزنه و برای بدبختی خودش اعتصاب کنه فرق هست.
زنان زنستیز شست و شوی مغزی شدن، آزادی ندارن، قدرت فرار ندارن، راهی جز این برای بقا بلد نیستن و جوری شرطی شدن که خودشون رو با ظلمی که علیهشون وجود داره وفق بدن و اول و آخرش هم خودشون مستقیما قربانی اعمال خودشون هستن. مردان زنستیز از خشونت علیه زنان به هزاران شیوه منفعت میبرن و قدرت اعمال ستم به دیگران رو دارن. لازم نیست صرفا بدلیل جنسیتشون برای اعتبار، آزادی و بقا بجنگن و از کودکی بعنوان برده و با ذهنیت وابسته تربیت نمیشن.

در کل ختم کلام اینه که وقتی میبینید یک زن برای حمایت از ساختار ها میاد چادر میپوشه و قبول میکنه که کل بدنش ابتذاله و ذاتا ابزار دست مردانه، یک زن علیه حق رای خودش، حق سقط و کنترل بدن خودش، حق طلاق و تحصیل و اشتغال و حتی حق برخورداری از امنیت خودش قیام میکنه و حرف میزنه، باید اینجا بفهمید که اون زن نه الان نه صد سال دیگه قابل قیاس با مردی نیست که این زن داره خودش رو تیکه پاره میکنه که مورد تاییدش قرار بگیره تا شاید در ازای جلب تایید اون مرد بتونه نقش بشدت کمرنگی داشته باشه‌.

البته اینم بگم که ما علیه "مرد بودن" یا "مرد بعنوان یک جنسیت" موضع نمیگیریم. چون همونطور که بارها عرض کردم باور داریم مردان "مسئول" این خشونت هستن. اگر بخوای کسی رو بعنوان مسئول چیزی بشناسی، باید این رو بدونی که اون فرد ذاتا طراحی نشده اون کار رو انجام بده، بلکه اون گزینه رو انتخاب کرده. رفتار وحشتناک مردان و خشونت شدید جنسیتی با تاریخچه طولانی چیزی نیست که از پیش نوشته شده و گریزناپذیر بوده باشه.
این از مردان.
حالا بیاید به سوتفاهمی که درباره دیدگاه فمینیستی راجع به زنان بوجود اومده پاسخ بدیم. ما زنان رو به چشم موجودات "همیشه قربانی"، "مقدس" و یا "به دور از اشتباه" نمیبینیم، بلکه صرفا در معادله‌ای که از پیش وجود داشته ظلم رو شناسایی میکنیم و رنجی که مظلوم متحمل شده رو به رسمیت میشناسیم. ولی بعنوان فمینیست "باید" این رو هم بپذیریم که زنان یگ گروه همبسته و یکدست صرفا بدلیل جنسیت نیستن، و زنان قادرن اشتباه کنن و مرتکب جنایت بشن. ما زنان رو موجودات همیشه بیگناه تلقی نمیکنیم، چون هم متوجه زنستیزی و کلیشه‌های مردسالارانه پشت این دیدگاه هستیم و هم میدونیم که این منطقی نیست. ما فقط سعی داریم تبیین کنیم که سلسله نظام‌های در هم تنیده مردسالارانه در گوشه و کنار جهان و در طول تاریخ با چه هدفی و توسط چه کسانی برپا شده بودن و قصد داریم جلوی زیر سوال رفتن رنجی که فقط "زن بودن" در این جهان در پی داره رو بگیریم.

قربانیان جرم جنگی ژاپن نباید فراموش شوند.
دونالد ترامپ میگه ژاپن میخواد به آینده نگاه کنه، کره و قربانیان نباید روی این مسئله زیاد گیر کنند.
در حالی که قربانیان این جرم ژاپن با امید اینکه شاید ژاپن یک‌روز عذرخواهی کنه یکی یکی مردند.

ژاپن در جنگ جهانی دوم بچه‌های زیادی رو از کشورهایی مثل کره و چین دزدید و با وعده شغل فریب داد این بچه‌ها که معمولا 14 تا 18 سال داشتند به صورت سیستماتیک تبدیل به برده جنسی سربازان ژاپنی شدند، هر روز مورد تجاوز و خشونت قرار می‌گرفتند، شکنجه می‌شدند، بیماری‌های مقاربتی می‌گرفتند، باردار شده و سقط جنین می‌کردند.
دولت ژاپن ولی با گذاشتن اسم "زن‌های تسکین دهنده" روی این بچه‌ها جرمش رو پنهان کرد خشونت و جنایت خودش رو عادی سازی کرد.

خلاصه مصاحبه با یکی از آخرین بازمانده‌های خانم کیم:

ما نمی‌خواستیم بریم ولی اونا با زور مارو گرفتند، 14 سالم بود و از مامانم پرسیدم دارم کجا میرم و اون گفت قراره تو ژاپن برای سرباز‌ها لباس بدوزم. مقام‌های رسمی ژاپن اومدن مارو ببینن و بدنمون توسط پزشک‌ها معاینه شد. به ما گفتن بریم به خوابگاه، از بیرون میشد داخل اتاق‌ها رو دید، مردم داخلشون رابطه جنسی داشتند.
اولین بار که منو به زور وارد یکی از اتاق‌ها کردن کتکم زدن و بهم تجاوز کردن خیلی زیاد خونریزی کردم، لحاف‌های تخت خیس خون بودند. طبقه بالا دو دختر دیگه بخاطر تجاوز گریه می‌کردند باهم به نتیجه رسیدیم که مرگ برامون بهتره، دنبال راه‌های خودکشی گشتیم، شنیده بودیم مردم از اوردوز الکل میمیرن پس پولی که مامانم با امید بهم داده بود تا غذا بخورم و سالم بمونم رو خرج الکل کردم که به زندگیم پایان بدم ولی دکترا رسیدن و شست‌وشوی معده دادن از همون روز تا امروز توی 92 سالگیم نمیتونیم غذا رو هضم کنم و معده‌ام برای همیشه آسیب دیده.
10 روز بعد که به هوش اومدم  فهمیدم باید زنده بمونم و به همه بگم اونا چیکار کردن.
از صبح تا شب بهمون تجاوز میکردن جلوی در صف وایمیستادن و اگه یکی تاخیر می‌کرد همگی روی در می‌کوبیدن تا عجله کنه.
بعد از اینکه ژاپن جنگ رو باخت، اونا همه چیز رو انکار کردن، وجود مارو انکار کردن، هر کاری که با ما کردن رو انکار کردن وقتی بلاخره به کره برگشتم و مامانم همه چیز رو اعتراف کردم اون به حدی ناراحت شد که حمله‌ی قلبی کرد و مرد.

خانم کیم چند سال پیش فوت کرد💔
ژاپن تا به این روز عذرخواهی معتبری نکرده و این موضوع رو از تمامی کتاب‌های خودشون پاک یا سانسور کردند و برعکس بارها ادعا کردند که این بچه‌ها خودشان تصمیم گرفته‌ بودند به عنوان سکس ورکر کار کنن تا پول بگیرند. مجسمه‌هایی که برای این زن‌ها ساخته شده بودند یکی یکی برداشته شدند و حتی تا به این روز هیچکدوم از این زن‌ها به عدالت نرسیدند.

ترنس میساجنی Transmisogyny اصطلاحیه که به تلاقی زنستیزی و ترنسفوبیا اشاره داره و شکلی از تبعیض، خشونت و ستمه که توسط زنان ترنس، افراد ترنس فمینین و افرادی که توسط دیگران ترنس فمینین و زن ترنس تصور میشن تجربه میشه. این اصطلاح رو جولیا سرانو، یک ترنس اکتیویست، در سال ۲۰۰۷ ابداع کرد تا شکل خاصی از ستم که زنان ترنس باهاش مواجه هستن رو توصیف کنه. ترنس میساجنی فقط ترنسفوبیا و یا فقط زنستیزی نیست و حتی به معنای وجود این دو در کنار همدیگه هم نیست. ترنس میساجنی لایه‌ای اضافه از تبعیض و فشار علیه زنان ترنس، علاوه بر دیگر اشکال ستم هست. زنان ترنس زنستیزی (میساجنی) رو تجربه میکنن، ترنسفوبیا رو هم تجربه میکنن، و علاوه بر اون ترنس میساجنی رو هم تجربه میکنن. درواقع ترنس میساجنی شکلی خاص و شدید تر حاصل تلاقی زنستیزی و ترنسفوبیا هست که توسط سایر افراد ترنس و سایر زنان تجربه نمیشه و منحصر به این گروهه.

متاسفانه زنان ترنس در سراسر جهان همواره تحت تبعیض ترین گروه مردم محسوب میشن و حتی آمار مستند شده در کشورهای پذیرا تر نسبت به حقوق افراد ترنس، نشون میده زنان ترنس حتی نسبت به دیگر افراد ترنس هم تبعیض خیلی شدیدتر و گسترده تری رو تجربه میکنن، بطوری که برای افراد ترنس دیگر هم درک این حجم از تبعیض و خشونت امر غیر ممکنیه. جرائم مبتنی بر نفرت، زنِ ترنس کشی، قلدری آنلاین، استخدام نشدن در مشاغل و تا سه برابر کاهش دستمزد بدلیل جنسیت، بیخانمانی، فتیشایز شدن، ممنوعیت استفاده از فضاهای عمومی، نداشتن پشتوانه قانونی، وجود قوانین ضد ترنس که به شهروندان اجازه میده بدلیل ظاهر زنان ترنس بهشون حمله‌ور بشن، نبود سیاست‌های رسیدگی به زنان ترنس قربانی تجاوز، اجازه به افسران پلیس برای برهنه کردن و معاینه اندام جنسی کودکان و افراد ترنس، حذف زنان ترنس از تمامی سازمان‌های حمایتی و حقوق زنان، زندانی شدن با اتهاماتی چون فریب عموم، احکام دینی و مذهبی ضد ترنس، آزار و اذیت‌های خیابانی، تجاوز، محرومیت سیستماتیک از خدمات عمومی نظیر آموزش و درمان، بستری شدن در کمپ‌های شکنجه با عناوین پزشکی و .. فقط بخش کوچکی از ستم‌هایی هستن که زنان ترنس در سراسر جهان هنوز تجربه میکنن. در قتل های بررسی شده بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ از قتل افراد ترنس مشخص شد ۹۲ درصد افراد ترنس به قتل رسیده زن ترنس بودن. خشونت پلیس علیه زنان ترنس سه برابر خشونت علیه تمام افراد سیسجندر هست و زنان ترنس قربانی بیش از نیمی از تمام قتل‌های ضد LGBTIA+ هستن. حتی افرادی که ظاهرا از افراد ترنس حمایت میکنن هم از زنان ترنس انتظار دارن فقط نفس بکشن، نه اینکه واقعا زندگی کنن. زنان ترنس اگر در هر حوزه‌ای کوچک ترین موفقیتی کسب کنن، به ثروت و شهرت برسن و یا صاحب جایگاهی بشن بشدت مورد حمله قرار میگیرن. زنان ترنس مجبورن تحت وحشتناک ترین استانداردها، مشابه استانداردهایی که صدها سال پیش علیه زنان سیسجندر وجود داشت زندگی کنن. اصطلاحات توهین آمیزی که علیه افراد ترنس و ال‌جی‌بی‌تی‌آی‌ای+ وجود داره در بسیاری از مواقع فقط علیه زنان ترنسه و القاب و برچسب زنی های که علیه زنان ترنس وجود داره علیه هیچ قشر دیگه‌ای به چشم نمیخوره.
اگر به فمینیسم اینترسکشنال علاقه‌مندید، جالبه بدونید اصطلاحی تحت عنوان Misogynoir وجود داره که به تبعیض علیه زنان سیاهپوست (تلاقی زنستیزی و نژادپرستی علیه سیاهپوستان) میپردازه و همینطور اصطلاح Transmisogynoir وجود داره که به تبعیض و خشونت علیه زنان ترنس سیاهپوست اشاره داره. این مسئله نشون میده افراد نه تنها میتونن بسته به هویت و موقعیت خودشون اشکال متفاوتی از تبعیض رو همزمان تجربه کنن، بلکه تجربیات اون‌ها فراتر از صرفا چند تبعیض در کنار همه، و به شکل تبعیض منحصربفرد و شدیدتریه.

همین ثابت میکنه ذره ای دغدغه حقوق زنان ندارن چون اگه بیشتر از دو روز بعنوان فمینیست فعالیت میکردن، میفهمیدن آمار خشونت علیه زنان و اقلیت‌ها یا کلا ثبت نمیشن، و یا در کشورهایی که آزادی بیشتری هست بشدت دست پایین ثبت میشن و یا حداقل در تحلیل نتایج و متغیرهاشون سانسور شدیدی اعمال میشه. اکثر مواقع هم دولت‌ها به نهادهای مستقلی که به جمع آوری داده و آمار در این زمینه مشغولن حمله میکنن. چون خیلی ساده، سیستم نمیاد خشونت خودش علیه افراد رو جار بزنه!
یجوری رفتار میکنن انگار نه انگار جمهوری اسلامی همین چندوقت پیش پخش آمار درباره کودک همسری و زایمان کودکان رو ممنوع کرد‌.

جالبه بدونید آمار پیرامون زنکشی هم بشدت پایین تر از زنکشی‌هاییه که واقعا اتفاق میفتن. چون زنکشی‌ها خیلی مواقع تحت عناوینی مثل مفقودی، تصادف، خودکشی، مرگ طبیعی و .. لاپوشونی میشن. در این حوزه آمار چیزی نیست که تعیین کننده حقانیت و واقعیت چیزی یا کسی باشه، و یا چیزی نیست که وجود کسی رو زیر سوال ببره. بلکه فقط تلاشیه در جهت بهتر توصیف کردن شرایط، و آگاهی عمومی پیدا کردن نسبت به مسائل برای ارائه گزارش‌ها و اتخاذ تصمیمات سیاسی/اجتماعی.

یکی از دوستان هم آمار تجاوز رو مثال زد که خیلی بجا و مهمه. اینکه تجاوزها گزارش نمیشن، ثبت نمیشن، پیگیری نمیشن، موارد زیادی تحت قوانین یک کشوری اصلا تجاوز در نظر گرفته نمیشن، اینکه تجاوز به کودکان و تجاوز زناشویی در کشوری مثل ایران کاملا قانونیه و یا بخاطر قدرت و نفوذ مردان پرونده‌های تجاوز به ضرر قربانیان بسته میشه و ده ها چیز دیگه، عواملی ان که بشدت آمارهایی که درباره تجاوز میخونیم رو تحت تاثیر قرار میدن. در این شرایط ما از شما میخوایم بجای تکیه بر اعداد و ارقام، رنج مردمی که میبینید رو باور کنید.

دوست دیگه‌ای هم به درستی اشاره کرد که حالا با وجود هوش مصنوعی، حتی بیشتر از قبل، دولت‌ها و سازمان‌ها سعی میکنن از آمارهای دروغین بدون هیچ پشتوانه‌ای استفاده کنن و یا با وارونه جلوه دادن آمار‌ها و ارائه غلطشون تصور اشتباهی رو درباره گروهی از مردم بسازن. جالبی هوش مصنوعی اینه که وقتی سورس نداشته باشه خودش برای اثبات حرف خودش سورس و داده دروغ میسازه و این اثبات هم شده. حتی در زنجیره افکار مدل های هوش مصنوعی، برنامه ریزی خودکار برای ایجاد منابع و تحقیقات دروغین و فیک برای ارائه به مخاطبان مشاهده شده.

به گزارش "ایران وایر" اخباری که درباره تبرئه و اعلام حکم ورزشکاران متجاوز ایرانی در کره جنوبی پخش شده صحت نداره و رسانه‌های وابسته به سپاه مثل تسنیم و فارس این دروغ‌ها رو پخش کردن. در رسانه‌های کره جنوبی و اعلامیه های دادگستری این کشور هیچ خبری مبنی بر اعلام حکم و یا تبرئه ورزشکاران متجاوز ایرانی وجود نداره. همچنین با توجه به دستگیر شدن چند شهروند کره‌ای در خاک ایران به اتهاماتی که جعلی بنظر میرسن، کاربران حدس میزنن حکومت ایران داره دوباره با گروگانگیری شهروندان کشورهای مختلف سعی میکنه ازشون امتیاز بگیره. مثل کاری که قبلا با سوئد و بلژیک انجام داده.

نیکو نظری، زن ۲۷ ساله اهل کوهدشت لرستان توسط عمو، پسرعمو و برادرش به قتل رسید.

او قربانی کودک همسری بود و در یازده سالگی و بعد از مرگ مادرش، مجبور به ازدواج با یکی از بستگان خود شد. چندسال بعد این مرد برای ازدواج مجدد نیکو را طلاق داد و او را مجبور کردند با یک مرد معتاد ازدواج کند. او اجازه طلاق نداشت و بدلیل خشونت شوهرش مجبور به فرار از خانه شد. از پدر خود خواست که به خانه بازگردد اما پدرش مخالفت کرد و چند روزی در مسافرخانه ماند. در نهایت خانواده‌اش او را به کوهدشت بازگرداندند. تمام طول راه او را کتک زدند، به شکلی که بدنش کاملا کبود و اندامش شکسته بود و پوست سرش کنده شده بود. در خانه به اصرار عمویش (نوری نظری) و همدستی برادرش میثم و پسرعمویش، به او سم خوراندند. او توانست قبل از آنکه سم کامل اثر کند با پلیس تماس بگیرد، پلیس آمد و او را به بیمارستان بردند اما با وجود انتقال به بیمارستان جانش را از دست داد.

پلیس تنها سوالی که کرد این بود که آیا کسی می‌خواهد درباره قتل این زن شکایت کند؟ همه همدست بودند، کسی شکایتی نداشت. پرونده‌ای تشکیل نشد و گفتند خودکشی کرده!
به همین سادگی یک زن را کشتند و دفن کردند. #زنکشی

یه پیروزی بزرگ برای حقوق زنان🚺

—پارلمان اروپا با جواب دادن به درخواستای شهروند‌ها برای دسترسی امن‌تر و قابل دسترس‌تر به مراقبتای سقط جنین تو سراسر اروپا، علیرغم مخالفت شدید جناح راست افراطی، قدم بزرگی رو به پیشرفت و برآورده کردن حقوق اولیه زن‌ها کرده!
@dandoonnews

برده‌داری یا قاچاق زنان و کودکان [1/4]

حالا که مدام صحبت از جنایات ترامپ و جفری اپستینه، بیاید درباره این حرف بزنیم که چطور در دنیایی که بنظر میرسه از برده‌داری گذر کرده و مالکیت داشتن بر زندگی انسان‌ها جرم انگاری شده، زنان، کودکان و اقشار آسیب پذیر هنوز در اشکال بسیاری تحت مالکیت دیگران، بخصوص مردان، قرار دارن و وضعیت اسفناکی رو تجربه میکنن. ازدواج، ولایت بر فرزندان، تمکین در اسلام، قراردادهای استثماری کار علیه کودکان و... از اشکال برده‌داری هستن که در دنیای امروز به وفور به چشم میخورن. اما بحث امروز ما این‌ها نیستن و میخوایم درباره قاچاق انسان حرف بزنیم. قاچاق انسان یکی از جنایت‌های رو به رشد در سراسر جهانه که صنعت بزرگی رو تحت اختیار داره و از سمت سرمایه‌داران، سلبریتی‌ها، دولتمردان و گروه‌های خلفکارانه سرتاسر جهان حمایت میشه.
سازمان ملل متحد قاچاق انسان رو اینطور توصیف میکنه:

به کار گیری، انتقال، سکونت دادن و فروش افراد انسانی، جهت کنترل و بهره برداری از آن‌ها، با استفاده از زور، تهدید، آدم ربایی، کلاهبرداری، فریب یا دیگر اشکال اجبار.

قاچاق انسان ابتدا محدود به جغرافیایی خاص تصور میشد، اما تحقیقات بیشتر در اوایل دهه ۲۰۰۰ نشون داد سازمان‌های بین المللی زیادی در این قاچاق ها دست دارن. مثلا دختری که از نیجریه تحت بردگی گرفته میشه ابتدا به ایتالیا فرستاده میشه، بعد برای بستن قرارداد به روسیه فرستاده میشه و در نهایت در هلند به فروش میرسه. این پیچیدگی انتقال و عدم هماهنگی قوانین کشورها باعث مصونیت قاچاقچیان انسان شده. قاچاقچیان برای کنترل زنان از اخاذی، بدهی، جمع آوری مدرک علیه اون‌ها و خشونت استفاده میکنن. برای مثال در یک پرونده در ترکیه، دو زن که قصد فرار داشتن در مقابل زنان دیگر به قتل رسیدن و از ساختمون به پایین پرتاب شدن.

استراتژی‌های معمول برای تحت کنترل گرفتن زنان و کودکان رو میشه اینطور براورد کرد: [2/4]

1. زنان و کودکان از طریق آژانس‌های مهاجرتی، استخدام شدن برای مشاغل، بستن قرارداد کاری، آژانس‌های ازدواج و... با وعده زندگی بهتر و درآمد بالا، بدون اینکه ایده‌ای از سرنوشت خودشون داشته باشن از کشور خارج میشن.
2. سکس ورکرها با وعده انجام کار مشابه در کشورهای خارجی با درآمد بالاتر استخدام میشن.
3. زنان و کودکان فقیر و بی‌خانمان قربانی آدم ربایی شده و زندانی میشن.
4. خانواده‌های فقیر، کودکان خودشون رو به گروه‌های قاچاق انسان میفروشن.
5. قاچاقچیان از طریق برقراری روابط نزدیک دوستی، عاشقانه، خانوادگی، کاری و ... زنان و کودکان رو فریب داده و گرفتار میکنن.