وقتی شایسته بودن مطرح میشه، اغلب به این دلیله که افراد نتونن اعتراضی به ساختار مردسالارانه‌ی اون داشته باشن. چون اگر به چیزی که شایسته‌ست اعتراض بشه، فقط این ایده رو تضمین میکنه که فرد معترض شایستگی نداره.
در شخصیت‌های روی اسکناس بانک مرکزی بریتانیا، در مشاهیر دروس موسیقی دانشگاه و در شخصیت‌های تاثیرگذار کتاب تاریخ مدارس، هیچ زنی دیده نمیشه و تمام شخصیت‌ها همگی مرد هستن. ولی این شخصیت‌های مرد با هدف حذف زنان و یا با جنسیت زدگی انتخاب نشدن که کسی بتونه باهاشون مخالفت کنه، اون‌ها همگی براساس شایستگی انتخاب شدن. پس چرا هیچ زنی در بین اون‌ها نیست؟ آیا زنان شایسته نیستن؟

در کتاب زنان نامرئی، نویسنده اینطور استدلال میکنه که مردسالاری معیارهایی رو برای شایستگی تعریف کرده که فقط مردان بتونن بهش دست پیدا کنن. درواقع براساس این موارد که گفته شد، درسته که مردان شایسته‌ان و زنان شایسته نیستن. ولی طبق چه معیارهایی؟ معیارها عبارت بودند از: شخصیت‌ها نامی شناخته شده داشته باشند، تصویری مثبت داشته باشند، مزایایی ماندگار و جهانی از آن‌ها ثبت شده باشد.
در تاریخی که برجسته ترین زنان بعلت ازدواج غیرسنتی فاحشه لقب گرفته، ولی مردان شناخته شده همگی بدون هیچ عواقبی حرمسرا داشتن، در تاریخی که زنان حق تحصیل و حضور فعال در اجتماع رو نداشتن و یا بعلت سواد داشتن سوزانده میشدن، و در تاریخی که تمامی اختراعات و آثار علمی و ادبی زنان سوگیرانه به نام مردان خانواده و یا مردان غریبه ثبت شده، طبیعیه زنان نتونن این معیارهای عینی رو براورده کنن.
درواقع چطور نامی شناخته شده داشتن برای زنان ممکنه وقتی یک مقام دولتی بریتانیایی تاریخ نگاران زن رو برای پرداختن به زنان تاثیرگذار دربار نکوهش میکنه و میگه شاه باید در مرکز تحقیقات اون‌ها قرار میگرفت؟
درواقع چطور تصویر مثبت داشتن ممکنه وقتی معیارهای اخلاقی دوگانه زنان خارج از چارچوب مادر و همسر رو جادوگر و فاحشه خطاب میکردن؟
و چطور آثار ماندگار داشتن ممکنه وقتی که با وجود اثبات شخصیت‌های تاریخی زن هنوز عموم مردم دستاورد های اون‌هارو به نام مردان میشناسن؟

شایسته‌سالاری در چنین شرایطی فقط یک توجیه برای حفظ وضعیت موجوده. این سیستم به جای اینکه فرصتی برابر برای همه فراهم کنه، موفقیت رو به نحوی تعریف می‌کنه که مردان از پیش در اون برتری داشته باشن. اینجاست که نقد فمینیستی به شایسته‌سالاری اهمیت پیدا می‌کنه. نه به این دلیل که زنان شایسته نیستن، بلکه به این دلیل که شایستگی طوری تعریف شده که فقط گروهی خاص بتونن اون رو کسب کنن.
از زنان انتظار میره تنها با ۱۰۰ سال حقوق انسانی داشتن، با مردانی به قدمت تاریخ تمدن بشر رقابت کنن و پیروز بشن که شایسته دونسته بشن و این راهیه که براحتی میشه زنان رو با شعارهای زیبا از جامعه حذف کرد.

فمینیسم به‌طور کلی، و اکثر فمینیست‌ها با کارگری جنسی و پورنوگرافی مخالف هستن، همونطور که باید باشن. چرا که پورنوگرافی و سکس‌ورک نه‌تنها به بیش‌جنسی‌سازی و کالاانگاری زنان دامن میزنن، بلکه در صنعتی ریشه دارن که مملو از تجاوز، پدوفیلیا، خشونت جنسی، نژادپرستی، خشونت فیزیکی و دیگر جرائمه. بااین‌حال، نحوه‌ی مخالفت با این مسئله اهمیت بسیار بالایی داره.
گروهی از افرادی که خودشون رو فمینیست‌های رادیکال میدونن، این ایده رو ترویج می‌کنن که کارگری جنسی و پورنوگرافی باید از نظر قانونی ممنوع بشه. اون‌ها همچنین کارگران جنسی و بازیگران پورن رو به‌دلیل انتخاب‌هاشون تحقیر و تمسخر میکنن. این گروه، که با عنوان SWERF (رادیکال فمینیست‌هایی که زنان کارگر جنسی رو به رسمیت نمیشناسن) شناخته میشن، رویکردی مشابه TERF ها دارن و اکثریت فمینیست‌ها، این دو دیدگاه رو هم ریشه میدونن چون اون‌ها هم مثل ترف‌ها برخی از زنان رو از دایره‌ی فمینیسم حذف میکنن. خیلی واضحه که این افراد قدمت، پیچیدگی و دلایل شکل‌گیری صنعت سکس رو نادیده میگیرن و یا بعلت دیدگاه‌های مذهبی و سنتی که دارن، صرفا از زنان سکس ورکر نفرت دارن تا اینکه دنبال حقوق زنان باشن.
زنان در صنعت پورن و سکس ورک حضور دارن، چون مردسالاری و سرمایه‌داری، با قدرت زیادی زنان رو سرکوب کرده و حقوق اون‌ها رو به رسمیت نشناخته. عواملی مثل فقر زنانه، شکاف جنسیتی در دستمزد، حذف سیستماتیک زنان از اشتغال و تحصیل و سایر اشکال نابرابری، زنان رو به این صنعت سوق دادن. حتی اگر سکس‌ورک یا بازیگری در پورن یک انتخاب تلقی بشه، این انتخابی اصیل نیست، بلکه نتیجه‌ی فشارهای بیرونیه که اون رو به نوعی اجبار تبدیل کرده و یا نتیجه انعکاس افکار مردسالارانه در جامعه‌ست که زنان رو با خودش همراه میکنه.
چنانچه موفق به ممنوعیت پورنوگرافی بشیم، دیگر بستری برای حمایت از زنانی که در این صنعت فعالیت میکنن وجود نخواهد داشت. در حال حاضر، حجم گسترده‌ای از پورن‌های حاوی پدوفیلیا، تجاوز، خشونت جنسی و جسمی، نژادپرستی، ترنس‌فوبیا، حیوان‌آزاری، قطع عضو، قتل و... بصورت "غیرقانونی" تولید میشن که راهکار موثری برای توقف اون‌ها وجود نداره. ممنوعیت پورن نه قادره امیال جنسی رو از بین ببره و نه میتونه مردسالاری رو ریشه کن بکنه. بلکه این صنعت رو به فضایی کاملا غیرقانونی و زیر زمینی تبدیل میکنه. در چنین شرایطی، مسئله‌ی اصلی که زنان رو وادار به ورود به این صنعت کرده، حل نشده باقی میمونه و در نتیجه، تنها راه قانونی برای اصلاح این وضعیت و نجات زنان از این چرخه از بین میره و با پیامدهایی مثل افزایش و شدت گرفتن قاچاق جنسی روبرو خواهیم شد. اگر کارگری جنسی غیرقانونی اعلام بشه، این زنان کارگر جنسی هستن که بیش از پیش با خشونت، تبعیض و استثمار مواجه میشن چون بدون داشتن پشتوانه‌ی اقتصادی و قانونی برای یک زندگی عادی، ناچارن با شرایطی خطرناک‌تر و درآمدی کمتر به این کار ادامه بدن. بنابراین، راه مقابله با پورنوگرافی و کارگری جنسی نباید از مسیر ممنوعیت قانونی باشه. اول باید فرهنگ‌سازی گسترده‌ای انجام بشه، زیرساخت‌هایی ایجاد بشه که شبکه‌های زیرزمینی تولید پورن‌های غیرقانونی از بین برن، قاچاق جنسی ریشه‌کن بشه و نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی که زنان رو در وضعیت آسیب‌پذیر قرار میده برطرف بشن. در چنین شرایطی، زنان قادر خواهند بود سرمایه‌ی کافی برای تأمین آینده‌ی خودشون کسب کنن و در نتیجه، این صنعت، به‌طور طبیعی، از بین خواهد رفت. البته که مادام این پروسه، فمینیسم هست که صنعت پورن رو نقد کنه و با اون مبارزه کنه. مسئله اصلی جاییه که مبارزات ما هدف قرار میدن و ما دوست نداریم زنانی که در این سیستم قربانی هستن رو هدف بگیریم.

پوزه‌بندهایی که از قرن ۱۶ تا اوایل قرن ۱۹ برای بستن دهان زنانی که به شوهر، کشیشان، کلیسا و حکومت اعتراض میکردن استفاده میشد. این وسیله‌ی شکنجه در اروپا، آمریکا و مستعمرات بریتانیا بکار میرفت و در دادگاه‌های کلیسایی زنان هنجار شکن، مبارز، تحصیلکرده و یا زنانی که صرفا ظلم مردان رو نمیپذیرفتن محکوم به این شکنجه میشدن. این وسیله "افسار جادوگر" نام داشت و در بعضی انواع با میخ هایی که در فک و زبان فرو میرفت محکم میشد. این پوزه‌بندها جلوی حرف زدن و غذا خوردن زنان رو میگرفتن و باعث خونریزی و عفونت میشدن.

"الگوی سه به یک" یا "اکثریت مردانه"

"جداسازی نژادی برای حفاظت از زنانگی زنان سفید در برابر خشونت و بیماریست"

۱. اون از ۵ سالگی شنا میکرده
۲. اون رکوردی به اسم خودش ثبت نکرده
۳. اون در ۲۷ رکورد برتر مسابقات شنا جایی نداره.
۴. رکورد مسابقات شنای زنان دست Katie Ledecky یک زن سیسجندره و تمام رتبه های بعدی هم زنان سیسجندر هستن.
۵. زنان ترنس برای رقابت باید کاملا تحت hrt قرار بگیرن، تستوسترون کمتری نسبت به زنان سیسجندر داشته باشن، توده های عضلشون رو از دست بدن و با تست‌های زیادی اثبات کنن برتری فیزیکی نسبت به سایر شرکت کننده‌ها ندارن.
۶. لیا بعد از هورمون تراپی نه تنها توده عضلاتش رو از دست داد و اندامش تحلیل رفتن، بلکه یک اینچ هم قدش کوتاه شد.
۷. لیا به طور متوسط خیلی کند تر از زمان قبل از هورمون تراپی شنا میکنه.
۸. لیا توماس فقط یک مسابقه رو برنده شد و در دو مسابقه‌ی دیگرش به ترتیب پنجم و هشتم شد و از یازده زن سیسجندر با اختلاف زیادی شکست خورد.

"بعد از کام اوت کردن به افسردگی طولانی‌ای که داشتم غلبه کردم و با اشتیاق و شادی بیشتری شنا کردم ولی الان دیگه مطمئن نیستم که ادامه بدم"

اصطلاح Grooming به فرایند دستکاری روانی اشاره داره که طی اون یک فرد بالغ سعی میکنه با کودکان و نوجوانان رابطه‌ای نزدیک بسازه به قصد اینکه در آینده از اون‌ها سواستفاده‌ی احساسی، جنسی و فیزیکی کنه. این حقه‌ها اغلب طی زمان طولانی و به تدریج اتفاق میفتن که قربانی باور کنه رابطه‌ای ویژه با فرد Groomer داره در حالی که در واقعیت داره آزار میبینه.

- در مرحله‌ی اول، اغلب گرومر دنبال کودکانی میگرده که حس میکنه میتونه از تنهایی، اضطراب، اعتماد بنفس پایین، مشکلات خانوادگی یا میل به پذیرفته شدن اون‌ها برای اهداف شوم خودش سواستفاده کنه.

- در مرحله‌ی دوم، آزارگر از خودش یک فرد حامی و قابل اتکا در ذهن کودک میسازه و اعتماد کودک رو جلب میکنه در حالی که اون رو به خودش وابسته میکنه.

- در مرحله‌ی سوم، گرومر سعی میکنه سواستفاده از کودک رو نرمالایز کنه و درباره عشق، روابط رمانتیک و سکس حرف میزنه. اون سعی میکنه واکنش کودک در برابر تماس های فیزیکی و لمس اعضای بدن رو بسنجه و اون‌ها رو به حداقل برسونه. آزارگر تلاش میکنه که کودک باور کنه اون با دیگران متفاوته.

- در مرحله‌ی چهارم آزارگر سعی میکنه نگرش کلی کودک رو منیپولیت کنه تا کودک وقتی مقاومت میکنه و آزارگر رو زیر سوال میبره، احساس گناه و یا خطر کنه. گرومر از لاس زدن، قول دادن درباره عشق و ازدواج یا تهدید به ترک کردن کودک برای کنترل اون استفاده میکنه. کودک در این مرحله کاملا وابسته به آزارگر میشه.

- در مرحله‌ی پنجم گرومر مطمئن میشه که کودک دست به افشاگری نزنه. با گفتن چیزهایی مثل "مردم ما رو نمیفهمن." اونا تورو مقصر میدونن." یا "اگر چیزی بگی من و تو آسیب میبینیم" کودک رو مجبور به سکوت میکنن. این مرحله با تزریق حس گناه و شرم، و همچنین تهدید کودک پیش میره.

- مرحله‌ی ششم، زمانیه که آزارگر کاملا پیش زمینه‌ها رو فراهم کرده و کودک رو وابسته‌ی خودش کرده. در این مرحله اون به راحتی آزار جنسی، فیزیکی، احساسی و روانی رو شروع میکنه. این آزار ها میتونن شامل روابط جنسی و یا حملات فیزیکی باشن. در روابط مجازی گرومرها درخواست عکس و فیلم جنسی میکنن.

- مرحله‌ی هفتم زمانیه که فرد آزارگر و گرومر علاقه‌ی خودش رو از دست میده و یا از ترس لو رفتن سعی میکنه رابطه رو تموم کنه. معمولا در این مرحله زمینه‌ای چیده میشه که کودک مقصر اتمام رابطه شناخته بشه و تقصیر ها رو بپذیره.

دلیل اول اینه که کودک نمیتونه رضایت بده. رضایت اصل اخلاقی روابطه که کودکان، نوجوانان و افراد زیر ۱۸ سال بدلیل عدم بلوغ شناختی و احساسی و ناتوانی در درک عواقب رابطه با یک فرد بزرگسال قادر به رضایت دادنی که اعتبار داشته باشه نیستن. مهارت تصمیم گیری در کودکان تازه در حال شکل گیریه که باعث میشه اون ها در برابر اجبار، فریب خوردن و منیپولیت شدن، بهره کشی و استثمار آسیب پذیر باشن.
دوما تحقیقات اثبات کرده که روابط بین بزرگسالان و کودکان باعث ترومای طولانی مدت، PTSD، افسردگی و اضطراب، عزت نفس پایین و مشکلات اعتماد میشه و کودکان رو به خودکشی و سلف هارم سوق میده. مغز یک کودک هنوز در حال رشده و قرار گرفتن در معرض همچین روابطی رشد عادی احساسات اون‌ها رو مختل میکنه. سوما کودکان در روابط جنسی با بزرگسالان آسیب‌های روانی و جسمی زیادی رو تجربه میکنن. مثل پارگی و خونریزی بر اثر دخول، بارداری های خطرناک و ریسک مرگ و بیماری. کودکان در چنین روابطی نمیتونن درخواست کمک کنن حتی اگه از وضعیت آگاه باشن.

نابرابری قدرت به جایگاه بالاتر و یا پایین تر یک شخص در رابطه اشاره داره که در این مبحث میشه به قدرت بیشتر یک بزرگسال دربرابر یک کودک اشاره کرد. یک بزرگسال پول، قدرت جسمی، چهره‌ای موجه‌تر، تجربه‌ی بیشتر، احساسات باثبات تر و نقش اجتماعی پررنگ تری داره که ناخوداگاه در هر صورتی کودک و فرد کمسن رو در معرض آسیب و بهره کشی قرار میده حتی اگر رضایت کاذبی وجود داشته باشه. همچنین تحقیقات نشون میده قربانی روابط نابرابر بودن در کودکی باعث آسیب دیدن بیشتر در بزرگسالی هم میشه.

در حالی که ادیانی مثل اسلام و مسیحیت و فرهنگ‌هایی مثل فرهنگ آسیای شرقی و فرهنگ ایران آزار جنسی کودکان رو توجیه میکنن، اخلاقیات امروزی به هیچ وجه نمیتونه همچین چیزی رو بپذیره و هر شکلی از پدوفیلیا و کودک همسری بر خلاف قوانین حقوق بشره.