"جداسازی نژادی برای حفاظت از زنانگی زنان سفید در برابر خشونت و بیماریست"

۱. اون از ۵ سالگی شنا میکرده
۲. اون رکوردی به اسم خودش ثبت نکرده
۳. اون در ۲۷ رکورد برتر مسابقات شنا جایی نداره.
۴. رکورد مسابقات شنای زنان دست Katie Ledecky یک زن سیسجندره و تمام رتبه های بعدی هم زنان سیسجندر هستن.
۵. زنان ترنس برای رقابت باید کاملا تحت hrt قرار بگیرن، تستوسترون کمتری نسبت به زنان سیسجندر داشته باشن، توده های عضلشون رو از دست بدن و با تست‌های زیادی اثبات کنن برتری فیزیکی نسبت به سایر شرکت کننده‌ها ندارن.
۶. لیا بعد از هورمون تراپی نه تنها توده عضلاتش رو از دست داد و اندامش تحلیل رفتن، بلکه یک اینچ هم قدش کوتاه شد.
۷. لیا به طور متوسط خیلی کند تر از زمان قبل از هورمون تراپی شنا میکنه.
۸. لیا توماس فقط یک مسابقه رو برنده شد و در دو مسابقه‌ی دیگرش به ترتیب پنجم و هشتم شد و از یازده زن سیسجندر با اختلاف زیادی شکست خورد.

"بعد از کام اوت کردن به افسردگی طولانی‌ای که داشتم غلبه کردم و با اشتیاق و شادی بیشتری شنا کردم ولی الان دیگه مطمئن نیستم که ادامه بدم"

اصطلاح Grooming به فرایند دستکاری روانی اشاره داره که طی اون یک فرد بالغ سعی میکنه با کودکان و نوجوانان رابطه‌ای نزدیک بسازه به قصد اینکه در آینده از اون‌ها سواستفاده‌ی احساسی، جنسی و فیزیکی کنه. این حقه‌ها اغلب طی زمان طولانی و به تدریج اتفاق میفتن که قربانی باور کنه رابطه‌ای ویژه با فرد Groomer داره در حالی که در واقعیت داره آزار میبینه.

- در مرحله‌ی اول، اغلب گرومر دنبال کودکانی میگرده که حس میکنه میتونه از تنهایی، اضطراب، اعتماد بنفس پایین، مشکلات خانوادگی یا میل به پذیرفته شدن اون‌ها برای اهداف شوم خودش سواستفاده کنه.

- در مرحله‌ی دوم، آزارگر از خودش یک فرد حامی و قابل اتکا در ذهن کودک میسازه و اعتماد کودک رو جلب میکنه در حالی که اون رو به خودش وابسته میکنه.

- در مرحله‌ی سوم، گرومر سعی میکنه سواستفاده از کودک رو نرمالایز کنه و درباره عشق، روابط رمانتیک و سکس حرف میزنه. اون سعی میکنه واکنش کودک در برابر تماس های فیزیکی و لمس اعضای بدن رو بسنجه و اون‌ها رو به حداقل برسونه. آزارگر تلاش میکنه که کودک باور کنه اون با دیگران متفاوته.

- در مرحله‌ی چهارم آزارگر سعی میکنه نگرش کلی کودک رو منیپولیت کنه تا کودک وقتی مقاومت میکنه و آزارگر رو زیر سوال میبره، احساس گناه و یا خطر کنه. گرومر از لاس زدن، قول دادن درباره عشق و ازدواج یا تهدید به ترک کردن کودک برای کنترل اون استفاده میکنه. کودک در این مرحله کاملا وابسته به آزارگر میشه.

- در مرحله‌ی پنجم گرومر مطمئن میشه که کودک دست به افشاگری نزنه. با گفتن چیزهایی مثل "مردم ما رو نمیفهمن." اونا تورو مقصر میدونن." یا "اگر چیزی بگی من و تو آسیب میبینیم" کودک رو مجبور به سکوت میکنن. این مرحله با تزریق حس گناه و شرم، و همچنین تهدید کودک پیش میره.

- مرحله‌ی ششم، زمانیه که آزارگر کاملا پیش زمینه‌ها رو فراهم کرده و کودک رو وابسته‌ی خودش کرده. در این مرحله اون به راحتی آزار جنسی، فیزیکی، احساسی و روانی رو شروع میکنه. این آزار ها میتونن شامل روابط جنسی و یا حملات فیزیکی باشن. در روابط مجازی گرومرها درخواست عکس و فیلم جنسی میکنن.

- مرحله‌ی هفتم زمانیه که فرد آزارگر و گرومر علاقه‌ی خودش رو از دست میده و یا از ترس لو رفتن سعی میکنه رابطه رو تموم کنه. معمولا در این مرحله زمینه‌ای چیده میشه که کودک مقصر اتمام رابطه شناخته بشه و تقصیر ها رو بپذیره.

دلیل اول اینه که کودک نمیتونه رضایت بده. رضایت اصل اخلاقی روابطه که کودکان، نوجوانان و افراد زیر ۱۸ سال بدلیل عدم بلوغ شناختی و احساسی و ناتوانی در درک عواقب رابطه با یک فرد بزرگسال قادر به رضایت دادنی که اعتبار داشته باشه نیستن. مهارت تصمیم گیری در کودکان تازه در حال شکل گیریه که باعث میشه اون ها در برابر اجبار، فریب خوردن و منیپولیت شدن، بهره کشی و استثمار آسیب پذیر باشن.
دوما تحقیقات اثبات کرده که روابط بین بزرگسالان و کودکان باعث ترومای طولانی مدت، PTSD، افسردگی و اضطراب، عزت نفس پایین و مشکلات اعتماد میشه و کودکان رو به خودکشی و سلف هارم سوق میده. مغز یک کودک هنوز در حال رشده و قرار گرفتن در معرض همچین روابطی رشد عادی احساسات اون‌ها رو مختل میکنه. سوما کودکان در روابط جنسی با بزرگسالان آسیب‌های روانی و جسمی زیادی رو تجربه میکنن. مثل پارگی و خونریزی بر اثر دخول، بارداری های خطرناک و ریسک مرگ و بیماری. کودکان در چنین روابطی نمیتونن درخواست کمک کنن حتی اگه از وضعیت آگاه باشن.

نابرابری قدرت به جایگاه بالاتر و یا پایین تر یک شخص در رابطه اشاره داره که در این مبحث میشه به قدرت بیشتر یک بزرگسال دربرابر یک کودک اشاره کرد. یک بزرگسال پول، قدرت جسمی، چهره‌ای موجه‌تر، تجربه‌ی بیشتر، احساسات باثبات تر و نقش اجتماعی پررنگ تری داره که ناخوداگاه در هر صورتی کودک و فرد کمسن رو در معرض آسیب و بهره کشی قرار میده حتی اگر رضایت کاذبی وجود داشته باشه. همچنین تحقیقات نشون میده قربانی روابط نابرابر بودن در کودکی باعث آسیب دیدن بیشتر در بزرگسالی هم میشه.

در حالی که ادیانی مثل اسلام و مسیحیت و فرهنگ‌هایی مثل فرهنگ آسیای شرقی و فرهنگ ایران آزار جنسی کودکان رو توجیه میکنن، اخلاقیات امروزی به هیچ وجه نمیتونه همچین چیزی رو بپذیره و هر شکلی از پدوفیلیا و کودک همسری بر خلاف قوانین حقوق بشره.

مریم خاتون ملک آرا، شخصی که فتوای مجوز جراحی رو از خمینی گرفت، از زمان شاه با خمینی نامه نگاری میکرد که فتوا بگیره تا در جامعه مذهبی که درش بوده پذیرفته بشه. و خمینی اون زمان فتوای جراحی برای افراد اینترسکس رو صادر میکنه که "بتونن وظیفه‌های شرعی‌شون رو انجام بدن" نه بعنوان یک حق، بلکه در جهت منافع دینی. مریم خاتون به همراه جمعی از افراد ترنسجندر به "فرح پهلوی" مراجعه میکنه و از جانب اون با حمایت کامل روبرو میشه و هورمون تراپی رو شروع میکنه. بعد از وقوع انقلاب، مریم خاتون از شغلش اخراج میشه، مدارکش ازش گرفته میشه، به بیمارستان روانی برده میشه و تستسترون بهش تزریق میشه و بعد به زندان انداخته میشه. ولی بعلت نامه نگاری‌های زیاد مریم خاتون با رهبران شرعی، اون نفوذ زیادی داشته و موفق میشه از زندان خارج بشه. بعد از آزادی مریم خاتون یک قران در دست گرفت، یک کت دور خودش پیچید و به تقلید از مراسم عاشورا کفش هاش رو دور گردنش بست و رفت جلوی در خونه خمینی. گاردهای امنیتی اون رو کتک میزدن ولی اون مدام فریاد میزد "من یک زنم، من یک زنم". ماموران امنیتی مشکوک میشن که شاید زیر لباسش بمب مخفی کرده باشه برای همین اون رو برهنه میکنن و بدنش رو وارسی میکنن که متوجه میشن اون برجستگی سینه هاشه و میبرنش پیش خمینی. اونجا به خمینی میگه من از دو سالگی با گچ دیوار ارایش میکردم و خمینی رو درواقع فریب میده که اون رو مجبور به صدور فتوا کنه. و این نگرانی رو مطرح میکنه که بدون جراحی قادر نخواهد بود وظیفه‌های شرعیش رو انجام بده و خمینی فتوای قبلی رو برای حفاظت از فرقه دینی خودش تکرار میکنه. در ایران حقوق افراد ترنس فقط براساس یک فتواست نه یک حق انسانی به رسمیت شناخته شده. و اون فتوا هم حاصل مسیر پر از رنجیه که مریم خاتون ملک‌آرا طی دهه‌ها قبل و بعد انقلاب طی کرده و با مبارزات سخت ممکن شده. امروزه در ایران برای تغییر مدارک هویتی حتما لازمه مجوز جراحی گرفته بشه که این مجوز حدود یک دهه شکنجه کامل رو برای هر فرد به همراه داره. چون فرد باید هرروز بین روانشناس و پزشکی قانونی و قاضی و نهاد های قانونی مختلف دویدگی کنه، بارها تحقیر و گسلایت بشه و جنسیتش زیر سوال بره، غرور خودش رو بشکنه و مدام دروغ های اغراق امیز و غیرواقعی درباره رفتارهای خودش به دکترها و قاضی بگه. مثل مریم خاتون که ادعا کرد دوسالگی با گچ ارایش میکرده. و افراد ترنس در نهایت بعد از چندسال دوندگی شاید موفق بشن بعنوان یک "بیمار دارای اختلال هویتی" شناخته بشن و مجوز و نوبت جراحی مربوط به چندسال آینده رو بگیرن که گاهی تا ده سال طول میکشه که حتی بعد از جراحی هم فرد ترنس با ممنوعیت‌ها و محدودیت های بیشماری در زمینه اشتغال و تحصیل روبرو میشه . جدا از این همه قتل کودکان ترنس بدلایل ناموسی در ایران و جدا از نرخ خودکشی بالا و ترنسفوبیای شدید در فرهنگ و جامعه و دین، قانون ایران هم قانونی نیست که طرف افراد ترنس باشه و فقط ابروداری از فتوای خمینیه. در حال حاضر اکثر پرونده های افراد ترنس بررسی نمیشه.

۲۰ فروردین مرد چهل ساله‌ی بندرعباسی، جلوی چشم فرزند هفت ساله‌ش، همسرش رو به قتل رسوند و بعد خودش رو از بالکن به پایین پرت کرد و خودکشی کرد. این مرد قاتل با نهایت بی شرمی روی در و آینه نوشت دلیل قتل همسرش خیانت اون بوده... "دلیل".
فرهنگ ناموس پرستی و غیرت در ایران هر ساله فقط طبق آمار رسمی صدها قربانی میگیره. این در حالیه که اکثریت قتل‌های ناموسی تحت عناوین خودکشی، مرگ طبیعی و یا مفقودی ثبت میشن.
فرهنگی که وجود زنان رو به مثابه کالای بسته بندی شده بین مردان معامله میکنه و یک زن رو چیزی بیشتر از "آبروی دیگری" نمیبینه. فرهنگی که زن با لباس سفید میره و با کفن سفید برمیگرده. کشوری که زن حق طلاق در اون نداره و نمیتونه از خشونت خانگی و روابطی که انتخاب نکرده فرار کنه. کشوری که ازدواج اجباری در اون حرف اول رو میزنه. کشوری که در اون قاتل از سوی جامعه تشویق میشه چون زن یک فرد مستقل نیست؛ فقط ناموس یک مرده.
کشوری که به مردان اجازه میده دلیل موجه برای نابودی یک زندگی و قتل های وحشیانه داشته باشن. ماده ۶۳۰ قانون مجازات اسلامی به مردان اجازه میده با اتهام خیانت زنان رو بدون ترس از حکم قصاص به قتل برسونن.

فمینیسم برابری نیست.

دلیل اول: برابری هدف و مقصد نهاییه، نه فرایند کار.

دلیل دوم: فمینیسم به برابری محدود نمیشه!

دلیل سوم: در این دنیا هیچکس با دیگری برابر نیست!

دلیل چهارم: فمینیسم مرد محور نیست.

اگر فمینیسم رو برابری ندونیم، پس چیه؟