‏من هی سعی میکنم برم به آغوش گرم خانواده، ولی خانواده یه جوری باهام رفتار میکنن که مجبور میشم برگردم به آغوش گرم اتاقم.

‏خدایا این گدا بازیا چیه چقدر مگه گِل میبرد بلندتر و خوشگل تر میساختیش؟

من بر خلاف ظاهرم که با خیلیا حرف میزنم و شوخ طبعم و مهربونم ۹۹ درصد آدمای اطرافم برام اصلا مهم نیستن ! ولی اون یه درصدی که دوسشون دارمو تیکه های قلبمن و با هیچی عوضشون نمیکنم .

‏چجوری دلتون برای اکستون تنگ میشه؟خب اون اگه ادم بود که نمیشد اکس.

همونجا که خودتو واسه کسی عوض کردی دقیقا همون جا بدون سه هیچ باختی

‏دلخوریه من این شکلیه که دیگه به چشمای اون ادم موقع حرف زدن نگاه نمیکنم.

‏چجوری وقتی با ۳ ۴ نفر همزمان رل میزنین اسماشونو باهم قاطی نمیکنین؟

میشه ‌هیولای درون منو روشن نکنین؟:)

‏هوا انقدر خوبه که حالا خدایی راه نداره برگردی؟

‏من انتظاری ندارم جز اینکه این حق رو برام قائل بشن که منم گاهی خوب نباشم؛ مثل خودشون.

اولین روزی که رفتم توییتر:

‏حذفت ميكنم چون حوصله ندارم رفتار درست رو بهت ياد بدم ، مامانت بايد بهت ياد ميداد.

‏قیمت کاپشنا جوریه که آدم به مناطق گرمسیر مهاجرت کنه اردیبهشت برگرده ارزون تر براش درمیاد

‏با منی که پلی لیستم از شجریان و قربانی، میپره رو هالزی و اد شیران و دریک و بعد هیدن و خلسه ، کلا راجب هیچی حرف نزن ، تعادل روحی واسه من یه شوخی بی مزست.

‏فکر نمیکردم روزی شخصی رو پیدا کنم که به خواب ترجیحش بدم

‏طول میکشه تا بفهمی نه ناکافی بودی و نه دوست‌نداشتنی، فقط کنار آدم درستت نبودی.